The Legacy of Music
Pinkpop 1979

Pinkpop 1979

4, June 2019

Doorbraak van The Police

Het zou een beetje sneu zijn als Pinkpop 1979 de geschiedenis in zou gaan als de editie waarin een Wereldberoemde Zanger het behaagde om niet op te treden. Het was namelijk vooral de jaargang waarin een recordaantal bezoekers getrakteerd werd op een forse dosis nieuw talent. In de late jaren zeventig zetten new wave en reggae de toon. Pinkpop speelde daarop in door Elvis Costello, Peter Tosh en The Police op het affiche te zetten. Die laatste band zette op die zonnige pinkstermaandag in Geleen een onvergetelijk optreden neer, vindt ook drummer Stewart Copeland.   


Pinkpop 1979

Tekst: Robert Haagsma

Het stormde eind jaren zeventig behoorlijk in de popmuziek, maar Pinkpop koos aanvankelijk nog  voor vertrouwde namen: bands en artiesten die zich in de jaren zestig of zeventig ruimschoots bewezen hadden. In 1979 realiseerden de organisatoren van het festival dat ze de nieuwe trends niet langer konden negeren. De komst van punk, new wave en reggae had een hele generatie veelbelovende nieuwkomers opgeleverd, die dus ook een plekje op het podium van Pinkpop verdienden. Overigens werd de iets behoudender ingestelde bezoeker niet helemaal vergeten: de Canadese rockband Rush en de Schotse soulband Average White Band hadden beiden diepe wortels in de jaren zeventig.

De 50.000 bezoekers kregen op 4 juni 1979 echter vooral veel acts voorgeschoteld die in voorgaande jaren hun debuut hadden uitgebracht. Zoals de Nederlands-Molukse band Massada, waarvan in 1978 met Astaganaga een eerste album verschenen was. In datzelfde jaar was het titelloze debuut van Dire Straits uitgekomen. Hoewel de sound van die band tamelijk traditioneel was, gold de Britse rockband rond zanger-gitarist Mark Knopfler nog altijd als een beloftevolle nieuwkomer. Elvis Costello had al een jaar eerder van zich laten horen, maar werd ook nog altijd gezien als een van de grootste, nieuwe talenten die de Engelse punk/new wave had voortgebracht.


Pinkpop 1979

Vooral dankzij de successen van de charismatische Bob Marley was in de tweede helft van de jaren zeventig ook reggae door een groot publiek omarmd. De ster zelf was niet beschikbaar, maar zijn voormalige Wailers-collega Peter Tosh bleek een uitstekend alternatief. In 1978 had via Rolling Stones Records zijn album Bush Doctor het licht gezien, met daarop de hit (You Gotta Walk) Don’t Look Back – een duet Mick Jagger. De Stones-zanger drentelde in Geleen zelfs backstage rond. Naar verluid om zijn protegé morele steun te geven, maar organisator Jan Smeets hoopte vanzelfsprekend dat de Stones-zanger zich ook nog even op het podium zou laten zien. IJdele hoop, zo bleek uiteindelijk. Het was frustrerende ervaring die nog lang aan het gemoed van mister Pinkpop zou knagen.


Pinkpop 1979

Johnny Manuhutu, de zanger en percussionist van Massada, beschouwt het optreden op Pinkpop nog altijd als het absolute hoogtepunt in het bestaan van zijn band. Een ontmoeting met Mick Jagger maakte die ervaring alleen nog maar mooier. “We liepen Mick Jagger backstage tegen het lijf. Er was sprake van dat hij zou optreden met Peter Tosh, maar om wat voor reden dan ook had hij daar geen zin in. Het had iets te maken met de aanwezigheid van camera’s. In plaats daarvan heeft hij een potje met ons gevoetbald. Helaas hadden we toen nog niet de telefoons waarmee je alles kon vastleggen, anders hadden we nu heel wat mooie foto’s gehad.”

Pinkpop 1979 was natuurlijk veel meer dan het festival waar Mick Jagger verstek liet gaan. Het was vooral het festival van The Police, een blond Brits drietal waarvan eind 1978 het eerste album Outlandos d’Amour verschenen was. Het debuut, met daarop een spannende combinatie van punk, fusion, pop en reggae, had al voor wat eerste opwinding gezorgd. Tijdens de eerste tournees in eigen land, de rest van Europa en in Noord-Amerika hadden zanger-bassist Sting, gitarist Andy Summers en drummer Stewart Copeland nog vooral in clubs gespeeld. Het stijf uitverkochte Pinkpop bezorgde hen met afstand het grootste publiek tot dan toe.

De verwachtingen waren hooggespannen, ze werden die dag moeiteloos overtroffen. De band zette spetterende versies neer van klassiekers in wording als Can’t Stand Losing You, So Lonely, Message In A Bottle en Roxanne. De mix van stijlen, de uitstraling van Sting, het virtuoze spel en de tomeloze energie zorgden voor een optreden waar nog lang over werd nagepraat. In de vele recensies werd de show van The Police dan ook als het hoogtepunt van deze editie van Pinkpop bestempeld. In een dag werd de band van een belofte gepromoveerd tot een topformatie.

Het was een euforie waarmee de band er zelf ook op terugkeek, vertelt Stewart Copeland: “We hadden veel zin in die show op Pinkpop. Tijdens eerdere tournees hadden we ondervonden dat Nederland een prettig land was om op te treden. In Engeland moesten we het nog vaak van een hardcore punk-publiek hebben. Types die niets van de reggae en pop in ons geluid moesten hebben en dat ook altijd luidkeels lieten horen. Bij jullie hebben we daar nooit last van. Het publiek had een heel open mind, ik vond dat echt te gek.”

Zijn band stond – een tikje voorzichtig – wel midden op de dag geprogrammeerd, weet de drummer nog goed. “Beelden van dat optreden zijn verwerkt in mijn documentaire Everyone Stares – The Police Inside Out, die vooral samengesteld is uit materiaal dat ik met mijn Super-8 camera geschoten heb. Je kunt goed zien dat de zon hoog aan de hemel stond toen wij het podium opkwamen. Het maakte ons natuurlijk niet uit. We waren er, dat was het belangrijkste. Wat mij vooral bijstaat is de golf van puur enthousiasme die op ons af rolde toen we het podium opkwamen. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. En zeker niet op zo’n schaal. Het haalde het beste in ons boven. De reacties van het publiek bezorgde mij zelfs zo’n adrenalinestoot dat ik onbewust steeds sneller ging spelen. In de documentaire zie je dan ook dat Andy Summers naar me toe loopt en heel hard ‘too fast’ schreeuwt. Nog voor we het podium afkwamen, wisten dat er een nieuwe, opwindende fase van onze loopbaan aangebroken was.”


Pinkpop 1979
Reacties