The Legacy of Music
De beste 35 albums van 1993

De beste 35 albums van 1993

15, December 2018

Al domineerde er geen bepaald geluid of stijl, toch ging 1993 de geschiedenis in als een heel puik pop jaar. De impact van de grunge ebde langzaam weg, de Britpop bonkte op de deur en hip-hop brak definitief door naar de mainstream. En 25 jaar geleden verscheen ook een aantal meer dan veelbelovende debuutalbums. Alleen voor de Nederlandse popmuziek was het een relatief rustig jaar. Er dook wel een enkel nationaal album op in de traditionele eindejaarlijstjes van destijds, maar worden de platen van Deinum, LUL en Dandruff!! nog wel eens gedraaid? Dankzij een onstuitbaar dance-duo domineerden we echter wel de internationale hitlijsten.

Door: Robert Haagsma

 

 

  • Nirvana – In Utero

Het lastige derde album van Nirvana. In 1991 was de band doorgebroken met de instant klassieker Nevermind, waarmee het trio uit Seattle in een klap tot boegbeeld van de grunge gebombardeerd werd. Zelf was de band altijd wat kritisch geweest over het in hun ogen wat gepolijste geluid van die doorbraakplaat, met het weerbarstig klinkende In Utero als logische gevolg. Hoewel de impact van het album minder was, werd het onthaald als een sterk, dapper en eigenzinnig werkstuk. Zanger Kurt Cobain overleed rond 8 april 1994, waarmee In Utero de zwanenzang van de band werd.

 

 

  • Björk – Debut

Het eerste album van de IJslandse zangeres Björk na het einde van de band The Sugarcubes, waar ze jarenlang lid van was geweest. Pop, jazz, dance en trip hop vormden het muzikale decor voor haar unieke stemgeluid.

 

 

  • PJ Harvey – Rid Of Me

De Britse zangeres wist de hoge verwachtingen die ze in 1992 gewekt had met haar debuut Dry nog te overtreffen met de cruciale opvolger Rid Of Me. Een indrukwekkend album vol dwarse gitaarrock en teksten over gedoemde relaties. Het was boven alles het werkstuk van een eigenzinnige zangeres, die sindsdien haar eigen artistieke pad volgt.

 

 

  • The Smashing Pumpkins – Siamese Dream

Na onverwacht doorgebroken te zijn met het debuut Gish rustte op de band rond zanger-gitarist Billy Corgan de schone taak om dat succes met dit tweede album verder uit te bouwen. Volgens de overlevering was de sfeer in de studio om te snijden, maar de band keerde daar wel uit terug met een album vol prachtsongs. Het geldt nog altijd als een van de beste platen die de Amerikaanse alternatieve rock in de jaren negentig opleverde.

 

 

  • Tool – Undertow

Al op de eerste plaat lukt het de Amerikaanse band Tool om uit progressieve rock en loodzware metal een heel eigen en intens geluid te creëren. Overrompelend en kunstzinnig. Altijd geweldig gespeeld. Het uitkomen van een nieuw album – de eerste sinds 10,000 Days uit 2006 – wordt nu al gezien als een van de potentiële hoogtepunten voor het nieuwe muziekjaar 2019.

 

 

  • Paul Weller – Wild Wood

Na al een muzikaal leven achter zich te hebben als aanvoerder van The Jam en The Style Council bewees Paul Weller met zijn tweede soloplaat dat hij ook onder eigen naam in staat was tot veel moois. In de teksten twijfelde hij over zijn eigen inspiratie, maar de songs zelf gaven het geruststellende antwoord. Paul Weller had het nog steeds. En zou het ook nooit kwijtraken.

 

 

  • A Tribe Called Quest – Midnight Marauders

Midnight Marauders, het tweede album van de Amerikaanse groep A Tribe Called Quest, luidde het begin in van een nieuwe bloeitijd van de hip hop. Bij het verschijnen ervan was er veel lof voor de spannende productie, de inventieve teksten en de meeslepende flow van het album.

 

 

  • Suede – Suede

Singles als Metal Mickey en Animal Nitrate hadden Suede al de status van meest veelbelovende Britse rockband bezorgd. De torenhoge beloften werden moeiteloos ingelost met het titelloze eerste album dat in maart 1993 verscheen. Op een virtuoze manier gaf de groep rond de androgyne zanger Brett Anderson een nieuwe draai aan de glamrock. De geweldige songs deden de rest. Een droomdebuut.

 

 

  • Wu-Tang Clan – Enter The Wu-Tang Clan (36 Chambers)

Uitgesproken, rauw, geestig en virtuoos, met dit debuut legde het gezelschap Wu-Tang Clan de basis voor de hip-hop zoals die de jaren die volgden gemaakt zou worden. Het eindigt dan ook steevast hoog in de lijstjes van essentiële hip-hop albums aller tijden.

 

 

  • Blur – Modern Life Is Rubbish

In de vorm van Leisure had Blur in 1991 al een eerste album uitgebracht. Het verkocht verdienstelijk, maar de recensies waren lauw en de band was er zelf ook niet helemaal content mee. De artistieke revanche volgde met Modern Life Is Rubbish, waarop de groep rond Damon Albarn invloeden van The Beatles, The Kinks, The Small Faces en XTC vertaalde naar eigentijdse rock. Zo kwam het toch nog goed met Blur. Een van de sleutelalbums in de ontluikende Britpop.

 

 

  • Mick Jagger – Wandering Spirit

Het met producer Rick Rubin opgenomen Wandering Spirit is met afstand de beste soloplaat die Mick Jagger ooit opnam. Vanwege een pure, ambachtelijke sound en ijzersterke songs is het zelfs overtuigender dan de meeste Stones-platen van de afgelopen decennia.

 

 

  • The Breeders – Last Splash

Het lekker rommelig klinkende Last Splash liet horen dat er voor zangeres en gitariste Kim Deal leven was na The Pixies. Het tweede album leverde bovendien een verrassende hit op in de vorm van Cannonball.  

 

 

  • Snoop Dogg – Doggy Style

De wereld had Snoop Dogg, in 1971 geboren als Calvin Cordozar Broadus Jr., in 1992 al leren kennen dankzij zijn belangrijke bijdrage aan het album The Chronic van Dr. Dre. Hij zette de west-coast stijl definitief op de kaart met zijn solodebuut Doggy Style. Een hip-hop klassieker.

 

 

  • Radiohead – Pablo Honey

Het debuut van Radiohead liet horen dat de Britse band toen nog behoorlijk onder invloed van Amerikaanse alternatieve rock (lees: grunge) stond. Hun echte, eigen geluid zouden ze pas ontwikkelen op het tweede album The Bends. Toch was het een meer dan veelbelovend album, dat met Creep bovendien hun eerste hit bevatte.

 

 

  • U2 – Zooropa

In 1992 en 1993 oogstte U2 veel bewondering met het multimediale spektakel dat de Zoo TV Tour heette. Helemaal in die stijl werd het album Zooropa opgetrokken. Het Ierse kwartet kwam voor de dag met een album waarop de vertrouwde gitaarrock gecombineerd werd met futuristische elektronica. Een indrukwekkend buitenbeentje in het oeuvre.

 

 

  • Cypress Hill – Black Sunday

De onweerstaanbare single Insane In The Brain werd een wereldhit, waarmee de Amerikaanse rap crew een breed publiek wist te bereiken. In de slipstream daarvan werd ook het album Black Sunday een immens succes. Spannende sounds, grimmige verhalen. Nog altijd een van de belangrijkste hip-hop albums aller tijden.

 

 

  • De La Soul – Buhloone Mindstate

De Amerikaanse rap groep De La Soul had al twee veelgeprezen albums op de naam staan, maar wist toch nog te verrassen met Buhloone Mindstate. Het gezelschap klonk volwassener, zonder dat het ten koste ging van de oude charmes. En de vele jazz samples en verwijzingen zorgden opnieuw voor een smaakvol decor.

 

 

  • Pet Shop Boys – Very

Very markeerde een nieuw artistiek begin voor de Pet Shop Boys. De vertrouwde elektronica werd steeds meer aangevuld met het geluid van ‘echte’ instrumenten. Een geslaagde zet. Het album leverde verschillende hits op, o.a. de Village People-cover Go West.

 

 

  • Jon Spencer Blues Explosion – Extra Width

De groep rond de Amerikaanse zanger en gitarist Jon Spencer leverde met Extra Width een van de meest opwindende rockalbums van 1993 af. Het bevatte een smakelijke cocktail van garagerock, punk en rhythm-‘n-blues.

 

 

  • Sepultura – Chaos A.D.

Het uit Brazilië afkomstige Sepultura doorbrak eigenhandig de dominantie van Amerikaanse en Europese groepen in de heavy sector. Chaos A.D. ontpopte zich als het meest gevarieerde album van de band tot dan toe.

 

 

  • Liz Phair – Exile in Guyville

Tot de naakte essentie teruggebrachte rocksongs en openhartige teksten maakten van Exile In Guyville – zeker, dat is een Stones-referentie – tot een van de debuutalbums van 1993. Een album dat de Amerikaanse zangeres nooit meer zou evenaren.

 

 

  • Flaming Lips – Transmissions From The Satellite Heart

Het duurde even, maar met het zesde album wist de kleurrijke band rond zanger-gitarist Wayne Coyne eindelijk een breed publiek te bereiken. Met reden, want meer dan op eerdere albums slaagde de Amerikaanse band erin om een bizarre hoeveelheid stijlen te vertalen naar relatief toegankelijke songs.

 

 

  • Bob Dylan – World Gone Wrong

De Amerikaanse legend keerde in 1993 met World Gone Wrong terug naar zijn folk-roots. Hij koos bewust voor een sobere sound. Zoals de titel al aangaf, was de toon van de teksten uitgesproken somber.

 

 

  • Belly – Star

Dromerige gitaarrock is de omlijsting van zwarte, soms zelfs verontrustende teksten van de Amerikaanse zangeres en gitariste Tanya Donelly. Ze had al eerder van zich laten horen in Throwing Mues en The Breeders, maar liet op dit eerste album van haar eigen band Belly horen ook zelfstandig tot indrukwekkende prestaties in staat te zijn. Een album dat ten onrechte wat vergeten lijkt te zijn.

 

 

  • Counting Crows – August And Everything After

Vanwege de sterk persoonlijke teksten van Adam Duritz, de meeslepende melodieën en het tijdloze geluid werd August And Everything After vrijwel meteen onthaald als een van de beste debuutalbums die 1993 opleverde. Hoewel de Californische band nog veel fraais zou afleveren, koesteren veel fans deze eersteling nog altijd als een favoriet album.

 

 

  • The Serenes – Back To Wonder

Het debuut Barefoot And Pregnant uit 1990 staat alom te boek als het meesterwerk van de Friese band, die uitblonk in het maken van dromerige, melancholieke gitaarsongs. Het tweede album heeft altijd in de schaduw gestaan, maar doet er in muzikaal opzicht nauwelijks voor onder.

 

 

  • Type O Negative – Bloody Kisses

Het derde album van de Amerikaanse band rond de reusachtige zanger-bassist Peter Steele stond vol broeierige songs vol lust, melancholie, romantiek en een diepzwart gevoel voor humor. Een unieke metal band die zich ook nog eens aan een cover waagde van het hippie-duo Seals & Crofts: Summer Breeze.

 

 

  • Lemonheads – Come On Feel The Lemonheads

It’s A Shame About Ray had de Amerikaanse rockband in 1992 plekje in de international spotlight bezorgd. De Simon and Garfunkel-cover Mrs. Robinson (niet op het album) werd een wereldhit, dus kwam Come On Feel The Lemonheads onder een gunstig gesternte ter wereld. Het was niet zo consistent als de voorganger, maar de openhartigheid waarmee zanger Evan Dando zijn worsteling met persoonlijke demonen (lees: drugs) deelde, maakte het desondanks tot een aangrijpend album.

 

 

  • The Auteurs – New Wave

The Auteurs was het vehikel voor zanger, muzikant en componist Luke Haines. Enigszins verwant met The Smiths blonk het gezelschap uit in bitterzoete gitaarsongs. De band werd al snel op een hoop geveegd met de Britpopbands die begin jaren negentig de kop opstaken, maar Haines liet altijd luidkeels weten zich daar allerminst verwant mee te voelen.

 

 

  • The Boo Radleys – Giant Steps

Het derde album vernoemde de uit Liverpool afkomstige band naar een plaat van saxofonist John Coltrane uit 1960. Het was dan ook het werkstuk waarop The Boo Radleys op een spectaculaire manier de vleugels uitsloegen door songs te boetseren uit rock, pop, reggae en orkestrale klanken. 

 

 

  • Pestilence – Spheres

Het uit Enschede afkomstige Pestilence gold als een van de belangrijkste Europese death metal bands. Op dit vierde album liet de groep rond zanger en gitarist Patrick Mameli ook invloeden uit de fusion en progressieve rock toe. Het leverde uiteenlopende reacties op, maar een kwart eeuw later wordt het toch gezien als een experiment dat zijn tijd vooruit was.

 

 

  • 2 Unlimited – No Limits!

Ray Slijngaard en Anita Doth domineerden de hitlijsten de eerste helft van de jaren negentig. Hun tweede album stond ook weer vol hapklare brokken, net als voorheen deels geschreven door het Belgische duo Jean-Paul De Coster en Phil Wilde. No Limit was een van de vijf singles die de plaat opleverde.

 

 

  • Carcass – Heartwork

Het album waarmee de Britse extreme metal band doorbrak naar een breed publiek. Sterke songs, een overrompelend geluid en op de cover een heel toepasselijk kunstwerk van de hand van de Zwitserse kunstenaar H.R. Giger.

 

 

  •  Depeche Mode – Songs of Faith and Devotion

Het achtste album van Depeche Mode, is agressiever, donkerder en meer rock-georiënteerder dan zijn voorganger Violator (1990). Het behaalde zowel in de UK als in de US de nummer 1 positie. Het opnemen van het album en de daarop volgende tournee verergerde de al aanwezige spanningen en moeilijkheden binnen de band, waardoor Alan Wilder besloot te stoppen.

 

 

  • Pearl Jam – Vs.

Het tweede studioalbum van de Amerikaanse Seattle rockers. Na een meedogenloos tourschema, ter ondersteuning van hun debuutalbum Ten uit 1991, ging Pearl Jam begin 1993 de studio in met de uitdaging om het commerciële succes van het debuut op te volgen. Het album, Vs. had een rauwer en agressiever geluid en het was de eerste samenwerking van de band met producer Brendan O’Brien (en het eerste album met drummer Dave Abbruzzese.). Pearl Jam besloot zijn commerciële inspanningen voor Vs. terug te schroeven waaronder het niet opnemen van muziekvideo’s voor de singles van het album.

 

 

 

 

Reacties