The Legacy of Music
Marillion: “Misplaced Childhood heeft ons op de kaart gezet.”

Marillion: “Misplaced Childhood heeft ons op de kaart gezet.”

24, November 2018

Misplaced Childhood… Het is zonder twijfel Marillion’s grootste commerciële succes tot nu toe. Mede dankzij Kayleigh, een knaller van een hit. Bassist Pete Trewavas graaft in zijn geheugen en vertelt over de succesperiode, inclusief een potje poolen met Depeche Mode, een ‘messy’ tequilla-avondje en privéjets.

 

 

tekst: Patrick Lamberts

Wanneer heb je Misplaced Childhood voor het laatst teruggeluisterd?

“We spelen nog altijd delen van het album. Als we die in onze setlist opnemen, luisteren we oude liveversies of de studieversie terug om te horen wat we precies doen. Zeker voor onze meest recente Marillion-conventies en onze tournee met Deep Purple hebben we oudere hits, zoals Kayleigh, Lavender en Heart Of Lothian gespeeld. Het is na dertig jaar nog steeds een sterk album. We hebben als band al een aantal mijlpalen bereikt, maar Misplaced Childhood is zeker een van de belangrijkste. Het album heeft Marillion in Europa op de kaart gezet.”

 

 

Wat weet je nog van de eerste schrijfsessies?

“Misplaced Childhood was ons maak-of-kraak-album. De voorganger, Fugazi, had niet het gewenste resultaat opgeleverd volgens platenmaatschappij EMI. Daarom wilde men ons deze keer een album laten schrijven met een hit. Om de druk een beetje bij ons weg te nemen – of ons enigszins af te leiden – werden we naar Barwell Court gestuurd, een soort terugtrekhuis/oefenruimte in de buurt van Chessington. Daar zijn we af en aan zes tot acht weken bezig geweest om de ideëen voor Misplaced Childhood uit te werken. Kayleigh en zo zijn daar ter plekke ontstaan. Veel van de muziek kwam redelijk gemakkelijk bovendrijven. Het was een erg leuk en relaxed proces.”

 

Wanneer had toenmalige zanger Derek Dick, beter bekend als Fish, zijn beruchte LSD-trip waaruit het conceptuele verhaal is ontstaan? Voor of nadat de muziek was geschreven?

“Ik geloof dat het concept werd bedacht in Barwell Court. Muziek en teksten gingen hand in hand. Of er een beruchte LSD-trip is geweest, kan ik me niet herinneren om eerlijk te zijn. We leefden met z’n allen in dezelfde ruimte en Fish vertelde regelmatig hoe hij het concept voor zich zag. Vervolgens hebben we met z’n allen concept en muziek op elkaar aan laten sluiten.”

 

Fish heeft je nooit over een LSD-trip verteld? Het is meermaals opgetekend door mensen die hem hierover hebben gesproken.
“In dat geval: ja, het zou heel goed kunnen. Het waren tenslotte de jaren tachtig. Wie weet waar iedereen zich mee bezig hield, haha!”

 

Chris Kimsey heeft voor Misplaced Childhood de producersrol van Nick Tauber overgenomen, die op zijn beurt verantwoordelijk was voor de productie van Marillion’s eerste twee albums Scripter For A Jester’s Tear (1983) en Fugazi (1984). Hoe zit dat?

“EMI had een lijst samengesteld van mensen die ze aan ons wilden koppelen. Chris Kimsey’s naam werd geopperd. Hij had veel voor The Rolling Stones betekend en net Killing Joke gedaan. Mark (Kelly, toetsenist) en Ian (Mosley, drummer) zijn vervolgens naar Berlijn gevlogen om Chris te ontmoeten en zijn Hansa Tonstudio te inspecteren. We hadden er een aantal horrorverhalen over gehoord. Zo zou het heel oud zijn en zou iemand er onlangs met een brandblusser hebben rondgespoten in de controlekamer. Ik weet eigenlijk tot op de dag van vandaag niet of dat daadwerkelijk is gebeurd, maar destijds dachten we: ‘blimey’, gaat dit wel werken of voltrekt zich een ramp? Naar verluidt hebben Mark, Ian en Chris een te gekke tijd gehad. Zo goed, dat ze er zich nog maar weinig van kunnen herinneren! We zijn vervolgens met hun goedkeuring met z’n allen naar Berlijn gegaan. De studio stond vlakbij de Berlijnse Muur, die nog altijd de stad in tweeën deelde. Een interessante en opwindende tijd. Zeker voor jonge kerels zoals wij.”

 

Wat zijn je meest levendige herinneringen aan de opnamesessies in Hansa Tonstudios?

“Och, hemeltjelief! Ten eerste hadden we een fantastisch mooie en grote opnameruimte op de begane grond. Daar zat een redelijk grote mengtafel bij. De opnameruimte was als een grote kerk of balzaal. Ik kan me nog herinneren dat er een podium was voor de drums. We stonden allemaal in die ruimte opgesteld en zo hebben we als band de basistracks opgenomen. Tegen die tijd hadden we het album al een keer in demovorm opgenomen en er zelfs al mee getoerd, dus we wisten hoe het van begin tot eind moest klinken. Chris heeft een paar dagen de tijd genomen om een geweldig drumgeluid te krijgen. Onze opnametactiek was verder heel methodish: we begonnen bij het eerste nummer en werkten van daaruit steeds verder. Chris maakte gaandeweg aantekeningen over stukken die goed klonken of juist een betere take verdienden. Ik weet me nog specifiek te herinneren dat we voor een van de secties de drums in een grote trappenhal hebben opgenomen. Die trappen gingen naar de eerste verdieping, waar Depeche Mode aan het opnemen was.”

 

 

Het schijnt dat jullie nog een leuk onderonsje met Depeche Mode hebben gehad. Wat weet je daar nog van?

“Dat is een van de andere momenten die me nog goed bijstaan. Het was ergens rond middernacht en ik was behoorlijk aangeschoten. Plotseling zei Fish dat we een potje gingen poolen tegen Depeche Mode. Hij zei met zijn Schotse accent: ‘Wij moeten winnen, want wij zijn de rockband en zij de popband.’ Ik kon nauwelijks recht meer kijken. Want dat krijg je als je een lichte salade als avondmaaltijd combineert met veel alcohol… Het zal je niet verbazen dat we hebben verloren. Daar heeft Fish me meermaals aan herinnerd. Maar het was een erg gezellige avond!”

 

Het ontbrak jullie sowieso niet aan alcoholische versnaperingen heb ik begrepen.

“We hebben als band weleens een dobbelspelletje gedaan. Degene die verloor, moest een soort oranjebitter drinken. Heel ranzig! En we hebben ook een keer een pittig tequilla-avondje gehad. We besloten om na een lange opnamedag uit te gaan. In de bar waar we belandden, hadden ze een belachelijk aanbod voor tequillashots: als je er tien dronk, kreeg je eentje gratis. Voor ons was de uitdaging om zo veel mogelijk gratis tequilla te scoren. Dat is op een ‘messy’ avondje uitgelopen. Naast al dat gefeest hebben we best een goed album opgenomen. Godzijdank!”

 

Had je destijds al het gevoel met iets speciaals bezig te zijn?

“We dachten al vrij vroeg in het proces dat we met iets bijzonders bezig waren. We hadden veel ideeën die naadloos op elkaar aansloten. Alles pakte gewoon goed uit. Zowel muzikaal als tekstueel gezien waren we op ons best.”

 

 

Klopt het dat sommige vrouwelijke luisteraars soms iets te veel geïnteresseerd in je raken zodra ze horen dat je aan Kayleigh hebt meegewerkt?

“We hebben zeker met vleierij uit het publiek te maken gehad. De single Kayleigh was een hit in Europa, we waren bij Top Of The Pops te gast geweest en hadden inmiddels een aantal keren in de hitlijsten gestaan. Daardoor ging men meer over ons praten, werden we nieuwswaardiger en verkochten we meer kaartjes. Tijdens shows stonden er ook ineens veel meer jonge vrouwelijke fans in het publiek. Dat was alleraardigst.”

 

Hoe merkten jullie dat Kayleigh en daarmee ook Misplaced Childhood een hit was?

“Het was een geweldig half jaar met een stroom aan goede berichten. EMI realiseerde zich dat ze ineens goud in handen hadden. Tijdens de tournee moesten we soms kleinere zalen laten omboeken naar grotere. We werden tijdens de tournee vanuit Frankrijk naar Engeland overgevlogen in een privéjet om een televisieshow te doen. Een geweldige tijd. We hadden het idee dat alle jaren van twijfel zich ineens uitbetaalde. Want als muzikant krab je je vaak achter de oren en ben je – zeker in het begin van je carrière – veel aan het twijfelen. Wij zijn gelukkig opgepikt. Op een gegeven moment vlogen we de wereld rond, speelden we in grote concerthallen en deden interview na interview, met af en toe een televisieoptreden tussendoor. Dit is absoluut geen klaagzang, want ik bof enorm dat ik het heb mogen meemaken. Maar het was ook afmattend. Ik herinner me dat ik conversatie had met mijn toen kersverse vrouw Fiona. Ik had gereisd tussen Madrid, Rome, Milaan en Bologna: vier steden waarin men veel mediabelangstelling had getoond. Ik wist gewoon niet meer waar ik was. Mijn vrouw vroeg: ‘Hoe kun je dat nou niet weten?’ Ik het me simpelweg niet voor de geest halen.”

 

 

Is er een specifiek moment of lied op Misplaced Childhood waar je altijd reikhalzend naar uitkijkt als je de plaat hoort of speelt?

“Ik vind Lavender een geweldig nummer, al sinds Mark (Kelly) me het voor het eerst in Barwell Court liet horen. Ik heb het altijd Beatles-achtig gevonden en als groot Beatles-fan was ik daar natuurlijk heel content mee. Ik herinner me ook dat we Kayleigh uitwerkten, met name de akkoorden van de refreinen. Steve (Rothery, gitarist) speelde de gitaarpartijen en Mark en ik speelden mee, maar besteedden er niet al te veel aandacht aan. Zo werken we met Marillion vaker muziek uit: iemand begint te spelen en anderen spelen op gehoor mee. Daarbij komen onze partijen niet altijd overeen, maar juist daaruit ontstaan de mooiste dingen.”

 

 

 

Reacties