The Legacy of Music
Marianne Faithfull: “Ik koester As Tears Go By nog steeds.”

Marianne Faithfull: “Ik koester As Tears Go By nog steeds.”

4, November 2015

Naast haar relatiebreuk met Rolling Stones frontman Mick Jagger stond zangeres Marianne Faithfull voornamelijk lange tijd bekend om haar drugsverslaving. Inmiddels is ze ruim 25 jaar clean en met het album Give My Love To London uit 2014 gooide ze onlangs weer eens hoge ogen op het muzikale vlak. “Het opnemen van As Tears Go By koester ik nog steeds”, aldus Faithfull in een interview met The Legacy Of Music.

 

 

Tekst: Patrick Lamberts

Zangeres Marianne Faithfull (29-12-1946) is haar leven lang door bekende artiesten omringd geweest. Neem een Nick Cave, Roger Waters of Mick Jagger, met wie ze haar eerste hit As Tears Go By schreef (Keith Richards deed ook mee). Maar na de stukgelopen relatie met Jagger ging het snel bergafwaarts en raakte ze verslaafd. Het heeft lang geduurd voor ze weer opkrabbelde. Ondertussen bleef ze platen maken, met wisselend resultaat.

Op een paar gezondheidsproblemen na, inclusief een tumorverwijdering, gebroken heup, gebroken kaak en hartstilstand, draait het inmiddels alweer ruim twee en een halve decennia vooral om muziek in het leven van Faithfull. Sigaretten roken doet de 68-jarige femme fatale nog wel. The Legacy Of Music vroeg de nog actieve zangeres naar de hoogtepunten uit haar carrière en samenwerkingen met The Stones, Roger Waters en Metallica.

 

Waar bent u het meest trots op in uw leven?

“Mijn zoon Nicolas. En mijn kleinkinderen Oscar, Noah en Eliza.”

 

Onlangs kreeg u van de kritische muzieksite Pitchfork een 8/10 score voor uw nieuwste album Give My Love To London (2014). Een geweldig resultaat. Hoe belangrijk is het om na al die jaren nog steeds erkenning te krijgen als artiest?

“Dat is ongelooflijk belangrijk. Ik heb afschuwelijk veel te maken gehad met scheve gezichten en afwijzingen. Men gaf me voorheen alleen erkenning voor allerlei zaken die niets met muziek te maken hebben. Ik ben blij dat mensen me eindelijk beginnen te waarderen voor het maken van geweldige muziek. Ik moet wel zeggen dat het lang heeft geduurd: maar liefst vijftig jaar.”

 

Als u terugkijkt op uw muzikale carrière: welke momenten koestert u dan het meest?

“Misschien de allereerste periode: het opnemen van As Tears Go By in 1964. Natuurlijk had ik destijds geen enkel idee wat er gaande was of wat het te betekenen had. Na de opnames van het nummer was ik eigenlijk helemaal niet zo geïnteresseerd om het terug te luisteren. Ik vond het wel een mooi liedje, maar had geen idee hoe sterk geschreven het was. Ik had destijds werkelijk waar totaal geen verstand van popmuziek.”

 

 

Roger Water’s The Wall staat dit jaar weer in de schijnwerpers. Jullie hebben samen de nummers Incarceration Of A Flower Child en Sparrows Will Sing geschreven die respectievelijk op de albums Vagabond Ways (1999) en Give My Love To London zijn verschenen. U heeft in 1990 ook meegedaan aan het legendarische The Wall-concert in Berlijn waar u de rol van Mother vertolkte. Hoe kijkt u daarop terug?

“Ik kan me er niet veel van herinneren, behalve dat ik weet dat het een geweldige ervaring was. Ook weet ik nog dat ik erg verlegen was tegenover Roger, terwijl hij heel erg aardig voor me was. Ik was echter ook bang omdat ik destijds pas net helemaal clean en nuchter was. Roger is inmiddels een goede vriend van wie ik hou en iemand die ik enorm waardeer. Ik ben erg trots op mijn samenwerkingen met hem. Sowieso heb ik veel geluk gehad met de mensen met wie ik heb mogen werken.”

 

Een opvallende samenwerking is die met Metallica voor het nummer The Memory Remains waarin u een gastrol heeft. Hoe is dat tot stand gekomen?

“Ik kende Metallica helemaal niet. Maar op een dag kreeg ik een telefoontje toen ik in County Wicklow (Ierland) verbleef. Een heel vriendelijke stem zei: ‘Dit is Lars (Ulrich) van Metallica.’ Hij vroeg me of ik het liedje The Memory Remains met James Hetfield wilde inzingen. Dat klonk als een leuke klus. Vervolgens is de band per privévliegtuig naar Dublin gekomen alwaar we mijn zangpartijen hebben opgenomen. Geweldige jongens met wie ik nog steeds bevriend ben.”

 

Voert een nummer als Sister Morphine u terug naar donkere dagen of heeft u er niet meer zo’n connectie mee?

“Ik zing het niet meer. Ik heb een nieuw drugsliedje (Late Victorian Holocaust ), geschreven door Nick Cave. Dat vind ik een veel tederder, meelevender en mooier nummer.”

 

U heeft Sister Morphine met Mick Jagger geschreven: hoe was het om met hem te werken als artiest terwijl hij tegelijkertijd uw levenspartner was?

“Volgende vraag.”

 

Welke nummers zingt u tegenwoordig het liefst?

“Ik zing altijd veel verschillende liedjes en pas vrijwel elke avond de songkeuze aan. Maar liedjes die ik vrijwel altijd doe en waar ik gek op ben, zijn The Ballad Of Lucy Jordan, Broken English en As Tears Go By.”

 

Wat is het belangrijkste doel in uw leven op dit moment?

“Een goede gezondheid behouden en eerlijk betaald werk leveren op mooie plekken.”

 

En wat is de belangrijkste levensles die u aan de wereld wilt meegeven?

“Liefde is het allerbelangrijkste in een menselijk leven.”

 

 

Reacties