The Legacy of Music
Steve Ray Vaughan: Met dank aan Bowie en Jackson Browne

Steve Ray Vaughan: Met dank aan Bowie en Jackson Browne

16, June 2018

Het was op 13 juni precies 35 jaar geleden dat Texas Flood verscheen, het debuut dat van de Amerikaan Steve Ray Vaughan de nieuwe gitaarheld van zijn tijd maakte. In de jaren tachtig bracht hij meer geweldige albums uit en zijn optredens waren bijna altijd sensationeel. Hij leek de mensheid nog veel meer te bieden te hebben, maar een helikoptercrash maakte op 27 augustus 1990 een abrupt einde aan zijn leven. Naar aanleiding van het jubileum van dat eerste album een terugblik op de lancering van deze legende.

 

 

In de jaren zeventig krijgt de jonge Stevie Ray Vaughan elke gat in de muur met podium in Amerika van binnen te zien. Ontelbare keren treedt hij op, onder eigen naam of met een van de vele bandjes die nooit een lang leven beschoren blijken te zijn. Op gezette tijden komen A&R-managers welwillend een kijkje nemen, want na verloop van tijd ontstaat er toch een buzz rond de zanger-gitarist uit Texas. Niemand die echter het dikke platencontract uit de aktentas tovert waar de muzikant zo naar snakt. Uitgerekend in het verre Zwitserland keren voor eens en voor altijd zijn kansen.
Op aanbeveling van de bekende producer Jerry Wexler zet Claude Nobs de nog onbekende muzikant in 1982 op het affiche van zijn Montreux Jazz Festival. Het optreden op 17 juli van Steve Ray Vaughan en zijn begeleidingsband Double Trouble roept uiteenlopende reacties op. Een deel van het publiek reageert euforisch op het spectaculaire spel van de nieuwkomer, maar een aantal aanwezigen laat luidkeels horen dat er voor dergelijk gitaargeweld geen plaats is op een keurig jazzfestival. Onder de aanwezigen bevindt zich David Bowie en die realiseert zich dat hij iets heel bijzonders aanschouwt heeft.

 

 

Om de nare smaak van het omstreden festivaldebuut weg te spoelen, wordt een dag later in de lounge van het Casino van Montreux nog een keer opgetreden. Het lukt, vooral dankzij de aanwezigheid van Jackson Browne, waarmee tot in de kleine uurtjes gejamd wordt. De Amerikaanse singer-songwriter is zelfs zo enthousiast dat hij Steve Ray Vaughan gratis opnamedagen in zijn studio in Californië aanbiedt. De gitarist pakt de buitenkans met beide handen aan. In november 1982 knalt hij, samen met zijn vaste band, in twee dagen tien songs op de band. De basis voor zijn debuut is daarmee gelegd.

 

Terwijl hij in de studio zit, rinkelt de telefoon. David Bowie blijkt de beller te zijn. De Britse popster staat op het punt een nieuwe plaat op te nemen en zoekt nog een geschikte gitarist. Met het optreden in Zwitserland nog vers in zijn geheugen is er wat hem betreft maar een kandidaat: Stevie Ray Vaughan. Zo gebeurt dat terwijl zijn debuut nog niet af is, hij alweer in de studio zit om er onder leiding van Chic’s Nile Rodgers een volgend album op te nemen. Bowie’s plaat komt het eerst uit. De diehard fans knarsetanden dat de zanger met Let’s Dance een wel erg commerciële kant is opgegaan, maar de massa hapt gretig toe. Het wordt zelfs een van de best verkochte albums uit zijn loopbaan. Zowel het titelnummer als China Girl worden grote hits. Op zes van de acht tracks, inclusief de hits, is het even virtuoze als functionele gitaarspel van Stevie Ray Vaughan te horen. Opeens weet de hele wereld wie hij is.

 

 

Met het mega-succes van Let’s Dance in het voorjaar van 1983 kan zijn solodebuut natuurlijk geen betere aanloop hebben. Even dreigt er nog een kink in de kabel te komen. Bowie vraagt de gitarist om prominent lid te worden van zijn begeleidingsband tijdens zijn aanstaande wereldtournee. Vaughan stemt aanvankelijk toe, maar kiest luttele dagen voor het eerste optreden voor zijn eigen loopbaan. Het is een eigenzinnigheid die hem uiteindelijk veel sympathie oplevert. Zo verschijnt op 13 juni 1983 het debuut Texas Flood via Epic, de platenmaatschappij waar hij dankzij bemiddeling van Bob Dylan, Aretha Franklin en Bruce Springsteen-ontdekker John Hammond onderdak heeft gevonden.

Het jarenlang kilometers vreten langs het Amerikaanse club- en kroegencircuit betaalt zich in een keer terug. Het debuut laat een gelouterde muzikant horen, die het aandurft om alles vrijwel live op te nemen. Puur en eerlijk. Net zoals zijn gitaarspel dat is. Stevie Ray Vaughan is niet de man van de effecten en pedalen, maar plugt zijn gitaar liever direct in om zijn vingers het werk te laten doen. Natuurlijk staat de plaat vol flitsend gitaarwerk, maar de ruwe bolster toonde ook zijn blanke pit door het album te openen met Love Struck Baby en af te sluiten met Lenny – twee songs geïnspireerd door zijn echtgenote Lenora ‘Lenny’ Bailey. Het album biedt het hele pakket: doorleefde zang, virtuoos spel en een mix van met smaak gekozen covers en doortimmerd eigen werk. Het debuut slaat enorm aan, vooral in eigen land waar het met twee miljoen verkochte exemplaren de dubbelplatina status haalt.

 

 

Reacties