The Legacy of Music
10 doorslaggevende momenten in de geschiedenis van Deep Purple

10 doorslaggevende momenten in de geschiedenis van Deep Purple

3, June 2018

Als eigenaren van één van de meest herkenbare riffs in de hardrock, en thuisbasis van enkele van de beste muzikanten, is Deep Purple net zo belangrijk voor de ontwikkeling van de vroege heavy metal als hun meer geheiligde broeders Black Sabbath en Led Zeppelin. De verschillende bezettingen van Purple staan bij fans bekend als Mark I, Mark II en Mark III. De kern van hun gouden tijdperk bestond uit drummer Ian Paice, toetsenist Jon Lord en gitarist Ritchie Blackmore.

 

10 doorslaggevende momenten in de geschiedenis van Deep Purple:

 

10. De single “Hush”
Deze cover uit 1968 is geschreven door Joe South voor de Amerikaanze zanger Billy Joe Royal. Het werd de eerste hit van Deep Purple en vormde tevens het hoogtepunt van de MK I line-up. Aanvankelijk voorgesteld als de Britse versie van Vanilla Fudge, slaagden de eerste drie albums er niet in om, zowel artistiek als commercieel, hoge ogen te hooien. Toen Blackmore en Lord voor een “heavier” geluid gingen, werden eerst zanger Rod Evans en daarna bassist Nick Simper de laan uit gestuurd.

 

9. ’s Werelds luidste band
Veel bands beweren het van zichzelf of zijn uitgeroepen tot de “Loudest Band In The World” maar Deep Purple was de eerste die in 1972 werd bekroond met deze twijfelachtige eer. Derhalve werden zij ook vermeld in het befaamde Guiness Book Of World Records. Een concert in het Londense Rainbow Theater vormde de aanleiding hiervoor, aangezien er 117 decibel gemeten werd. Dit was luid genoeg om drie mensen in het publiek te laten flauwvallen.

 

8. Het album Perfect Strangers
Tegenwoordig zijn band reünies zo alledaags dat het erop lijkt alsof geen van de grotere bands van weleer ooit uit elkaar zijn gegaan. Terug in de goede oude tijd van 1984 echter, zorgde de hereniging van Deep Purple’s klassieke MK II line-up ervoor dat liefhebbers van de riff zich weer ergens op konden verheugen. Vers van zijn korte deelname aan Black Sabbath, bleek Ian Gillan bereid de strijdbijl te begraven met Ritchie Blackmore, waarna de rest van de band zich verzamelde rondom een nieuwe set van klassiek waardige melodieën. Dit resulteerde in een platina-verkopend album en lucratieve tour.

 

 

note: als je op play drukt en je krijgt de melding Video Niet Beschikbaar – click dan op de regel eronder met de tekst: Bekijken op YouTube

7. Deep Purple’s genootschap van voortreffelijke gitaristen
Met zijn razendsnelle runs en levendige spel, kan Ritchie Blackmore worden beschouwd als een tovenaar, wanneer het op zijn heavy metal gitaarspel aankomt. Zijn unieke en memorabele riffs versterkte Purple van 1968 tot 1975, maar inspireerde ook andere generaties van gitaristen In 1975 werd hij vervangen door Tommy Bolin maar diens carrière werd een jaar later vroegtijdig afgebroken door een overdosis drugs. Blackmore maakte deel uit van de reünie in 1984 maar aanhoudende spanningen leidden tot zijn vertrek in 1993. Vervolgens werd hij eerst door Joe Satriani vervangen en daarna door de huidige gitarist Steve Morse, die allebei tot de 6-snarige elite behoren.

 

6. California Jam en het arriveren van Deep Purple Mark III
Toen Ian Gillan in 1973 uit de band vertrok, vulden niet één maar twee zangers deze lege plek op. Namelijk David Coverdale (toekomstige zanger van Whitesnake) en bassist Glenn Hughes (Black Country Communion). Zij leverden een belangrijke bijdrage aan de albums van Deep Purple ten tijde van de MK III line-up, zoals Burn en Stormbringer.

 

5. Jon Lord sluit zijn instrument aan op een Marshal stack
Tegen de tijd dat hij lid werd van Deep Purple, was toetsenist Jon Lord geen onbekende van het vak, afkomstig van bands als The Artwoods en Santa Barbara Machine Head. Zijn virtuoze en agressieve spel bevonden zich altijd al op de voorgrond van het geluid van de band, maar op het moment dat hij zijn Hammond C3 op een Marshal stack aansloot (voor gitaristen dé versterker) begonnen de dingen echt te vliegen. De band heeft zijn “heaviness” grotendeels te danken aan de verdraaide lijnen van Lord en verdubbelde zich daarmee tot het niveau van de riffs uit Ritchie Blackmore’s Stratocaster. Op het podium daagden deze twee elkaar dan ook vaak uit en spoorden ze elkaar zodanig aan dat nieuwe hoogtes werden bereikt.

 

 

 

4. Het live dubbelalbum Made In Japan
Het Land Van De Rijzende Zon staat aan de basis van vele grote live metal albums, zoals Tokyo Tapes (Scorpions), Unleashed In The East (Judas Priest) en Maiden Japan (Iron Maiden). Maar die van Deep Purple was de eerste die daar werd opgenomen en waarschijnlijk ook de allerbeste. Dit bevestigde de superster status van de band en het is één van de best verkochte live rockalbums aller tijden.

 

3. Het album Machine Head
Machine Head (1972) is het meest succesvolle album van de band en gaat nek aan nek met In Rock als het beste album van Deep Purple. Het verhaal van de vreemde omstandigheden gedurende de opnames bezorgde de band hun grootste hit met Smoke On The Water. Maar ook Highway Star, Space Truckin’ en concertfavoriet Lazy staan op dit album. Het is één van de meest invloedrijke albums in de geschiedenis van hard rock en heavy metal.

 

2. De single Smoke On The Water
Het lied dat een miljoen gitaristen lanceerde. De uit 4-noten bestaande hoofdmelodie is één van de meest herkenbare riffs in de rock. Het lied verteld het waargebeurde verhaal over de band die zou gaan opnemen in het Montreux Casino met The Rolling Stones Mobile Studio, maar zag hun plan in rook opgaan nadat iemand per ongeluk de boel in vlam zette. De populariteit onder beginnende gitaristen werd ietwat getemperd door het feit dat Ritchie Blackmore volhield dat veel mensen het verkeerd speelden.

 

 

note: als je op play drukt en je krijgt de melding Video Niet Beschikbaar – click dan op de regel eronder met de tekst: Bekijken op YouTube

1. Het album In Rock en het arriveren van Deep Purple Mark II
In Rock werd de eerste klassieker van Deep Purple’s MK II, al dan niet de beste uit hun gehele carrière. In Ian Gillan vond de band een charismatische en krachtige zanger, terwijl bassist Roger Glover eveneens een aanzienlijke bijdrage leverde middels zijn songwriting skills, waaruit o.a. het razende “Speed King”, het hartverscheurende epische “Child In Time” en het kolossaal heavy “Into The Fire” voortkwamen. Het was deze line-up dat een gevoel met zich mee bracht van klassieker-waardig niveau in muzikaliteit en niet aflatende behoefte aan snelheid in hardrock, waarmee het geluid voorgoed veranderd werd en talloze toekomstige heavy metal bands inspireerde.

 

 

 

 

 

bron: VH1

Reacties