The Legacy of Music
Simon & Garfunkel: 50 jaar Mrs. Robinson

Simon & Garfunkel: 50 jaar Mrs. Robinson

3, April 2018

In de slipstream van het succes van The Sound Of Silence kwam folkduo Simon & Garfunkel in 1968 met wederom een fraai album: Bookends. Daarmee bestaat ook Mrs. Robinson vijftig jaar. We zetten de belangrijkste feiten over het liedje op een rij.

 

 

 

Zoals voor wel meer albums geldt, is ook Bookends van Paul Simon en Art Garfunkel beïnvloed door Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles. Het verhalende Sgt. Pepper, dat in 1967 is uitgebracht – dus een jaar eerder dan Bookends – leidt ertoe dat Simon & Garfunkel ook een album willen maken dat niet alleen op singles is gericht, maar als een film aan je voorbij trekt. Daarbij maakt het duo, vooral geroemd om hun wonderschone zangharmonieën, meer dan voorheen gebruik van de mogelijkheden van een opnamestudio. Zo is aan het begin van de eerste single Save The Life Of My Child een Moog synthesizer te horen: een primeur voor de popscene.

 

Mrs. Roosevelt

Maar het is dat andere liedje dat nog veel vaker beluisterd en besproken zal worden: Mrs. Robinson. Het nummer was wellicht nooit opgenomen als filmregisseur Mike Nichols niet zo’n groot fan was geweest van Simon & Garfunkel. Tijdens het produceren van de film The Graduate, met Anne Bancroft en Dustin Hoffman in de hoofdrollen, hoort Nichols via Garfunkel over een liedje dat nog in de maak is: Mrs. Roosevelt, gebaseerd op de toenmalige presidentsvrouw Eleanor Roosevelt.

 

De radars van Nichols beginnen te werken en hij bedenkt dat je ‘Mrs. Roosevelt’ gemakkelijk kunt vervangen door ‘Mrs. Robinson’, zoals de hoofdpersoon in de film heet, gespeeld door Bancroft. Nichols vraagt aan Simon, schrijver van het liedje, of hij de songtitel en songtekst kan aanpassen voor de film. Zo gevraagd, zo gedaan. Uiteindelijk is in de film alleen het refrein van het liedje te horen. De complete versie van het nummer is pas na de film afgerond en de tekst van de refreinen verschilt in de uiteindelijke hitversie wat van de filmversie.

 

 

 

Honkbalhelden

Mrs. Robinson bevat een van de meest besproken tekstregels van Simon: ‘Where have you gone Joe DiMaggio?’ DiMaggio, die in 1999 is overleden, was een honkbalheld die jarenlang voor de New York Yankees heeft gespeeld en kort getrouwd is geweest met Marilyn Monroe. Maar hij was nog springlevend toen het liedje uitkwam, dus daar was hij wat verbaasd over. Simon heeft zelf nooit kunnen verklaren waarom die tekstregel in hem opkwam. Hij is zelf altijd een grotere fan van DiMaggio’s teamgenoot Micky Mantle geweest. De voormalig middenvelder en eerste honkman vroeg tijdens een televisieshow aan Simon waarom hij dan eigenlijk niet in het liedje wordt genoemd. Simon antwoordde: “Dat heeft alles met lettergrepen te maken. En de hoeveelheid beats.”

 

 

 

Prijzen en lijstjes

Mrs. Robinson is ook het liedje van een gemiste kans. Waarschijnlijk had het een Oscar gewonnen voor Best Song From A Movie, maar dan hadden Simon & Garfunkel het wel moeten aanmelden bij de jury. Dat is niet gebeurd en dus won Talk To The Animals van Leslie Bricusse, geschreven voor de film Doctor Dolittle (1967). De verzilverde Grammy voor Record Of The Year maakt natuurlijk een hoop goed, zeker omdat dit de eerste keer was dat een rockliedje met de prestigieuze muziekprijs werd beloond.

 

Overigens zou Simon in 2003 alsnog voor een Oscar genomineerd worden voor zijn nummer Father And Daughter, van de soundtrack voor The Wild Thornberry’s Movie. Hij verloor echter van Eminem’s Lose Yourself, een nummer dat de rapper schreef voor zijn autobiografische film 8 Mile.

 

Mrs. Robinson stond in 1968 11 weken in de Nederlandse Top 40 (in 1965 geïntroduceerd door zeezender Radio Veronica) en piekte op nummer 8 in die lijst. In 2017 kwam Mrs. Robinson tot nummer 659 in de Top 2000 van Radio 2.

 

 

Reacties