The Legacy of Music
Luistergids: Manic Street Preachers

Luistergids: Manic Street Preachers

22, March 2018

Op 6 april verschijnt het nieuwe album van de Manic Street Preachers: Resistance Is Futile. In de aanloop ernaartoe is het aardig om weer eens te beluisteren wat de band uit Wales tot nu toe uitbracht. Zeker omdat het drietal – natuurlijk ooit een kwartet – in de loop van de jaren in muzikaal opzicht nogal veranderde. En wat betreft de opvattingen. Vandaar, tien uiteenlopende tracks van de Manics uit de afgelopen dertig jaar.

 

Suicide Alley (1988)

Het eerste levensteken van de Manic Street Preachers. Op deze debuutsingle klonken de Britse punk-invloeden nog nadrukkelijk door, iets wat ook terugkwam in het ontwerp voor het hoesje van de single. Het was overigens een foto gemaakt door Richey Edwards, toen nog geen lid van de band. Suicide Alley verscheen destijds in een oplage van 300 stuks, 200 exemplaren met een fotohoesje en een handvol voorzien van opgeplakte krantenknipsels die door Edwards zelf uitgezocht waren. Vanzelfsprekend tegenwoordig allemaal collector’s items.

 

 

 

Motown Junk (1991)

Een impressie uit de nihilistische fase van de band. ‘I laughed when Lennon got shot, twenty-one years of living and nothing means anything to me.’ Motown Junk verscheen alleen op single en was dus niet op een van de reguliere albums te vinden. Het strandde in de laagste regionen van de Britse hitlijst, maar groeide in de loop van de jaren uit tot een van de vaste waarden in de live-set.

 

 

 

 

Motorcycle Emptyness (1992)

De van het album Generation Terrorists afkomstige hitsingle is gebaseerd op een oud, obscuur nummer van de band, Go, Buzz Baby, Go. In de tekst wordt de biker cultuur verheerlijkt als een alternatief voor het conformisme van de normale burgers, die slaafs consumeren wat hen voorgeschoteld wordt.

 

 

 

 

Theme From M.A.S.H. (Suicide Is Painless) (1992)

Het origineel was de herkenningssong voor de film en de daaruit voortspruitende televisieserie M*A*S*H, van regisseur Robert Altman. Zijn 14-jarige zoon Mike krabbelde in vijf minuten de tekst bij elkaar, wat hem binnen een jaar een miljoen aan royalties opleverde. In 1992 coverden de Manic Street Preachers het ten behoeve van een goed doel: The Spastics Society in Groot Brittannië.

 

 

 

 

A Design for Life (1996)

Vanwege de strofe ‘we don’t talk about love, we only want to get drunk’ is A Design For Life wel eens geïnterpreteerd als een typische Britse drink-en-party song. De werkelijke strekking kan nauwelijks anders zijn, zoals blijkt uit de openingsregel van de tekst: ‘libraries give us power’. Het nummer gaat over het verheffen van de werkende klasse middels het vergaren van kennis, zoals via boeken. Het van het album Everything Must Go afkomstige nummer was het eerste dat Manic Street Preachers schreef na de verdwijning van Richey Edwards.

 

 

 

 

If You Tolerate This (Then Your Children Will Be Next) (1998)

De in commercieel opzicht meest succesvolle fase van de band viel opvallend genoeg samen met de fase waarin het socialistische gedachtengoed het hartstochtelijkst omarmd werd. Het nummer was vooral bedoeld als een eerbetoon aan inwoners van Wales die in de jaren dertig van de vorige eeuw naar Spanje trokken om daar de linkse milities bij te staan in hun strijd tegen Franco. De titel van het nummer was ontleend aan een kreet op een poster uit die periode. Een afgetekende nummer 1-hit in Engeland.

 

 

 

 

You Stole the Sun from My Heart (1999)

Een van de charmes van het nummer is het contrast tussen de uitgelatenheid waarmee de tekst gezongen en de nogal sombere strekking ervan. Het zou een reflectie zijn van de groeiende weerzin van bassist Nicky Wire ten opzichte van het drukke toerleven met zijn band. De ironie is dat het in korte tijd uitgroeide tot een van de live-favorieten van de band.

 

 

 

 

The Masses Against The Classes (2000)

In februari 2001 was Manic Street Preachers een van de eerste grote westerse rockbands die in het communistische Cuba optrad. Voor de show in het Karl Marx Theater mochten de jongens zelfs nog even een handje schudden met de grote leider, Fidel Castro. Deze single verscheen in de aanloop naar dat optreden, met een hoes waarop een variant op de Cubaanse vlag afgedrukt was. De tekst was doordrenkt van een authentiek socialistisch gedachtengoed. Het bezoek aan Cuba kwam de band naast bijval ook op veel kritiek te staan. Hadden de Manics zich niet publicitair laten misbruiken door het dictatoriale regime? James Dean Bradfield erkende later in interviews dat hij naïef was geweest. Cuba was toch niet zo’n heilstaat als hij gehoopt had.

 

 

 

 

The Love of Richard Nixon (2004)

Met de herinneringen van het bezoek aan Cuba nog vers in het geheugen, verrasten Manic Street Preachers vriend en vijand met The Love of Richard Nixon. Het was deels bedoeld als een bescheiden eerbetoon aan een president die alleen nog maar herinnerd wordt aan Watergate, waarbij bijvoorbeeld zijn rol in het beëindigen van de Vietnamoorlog totaal overschaduwd wordt. De band voelde ook een bepaalde verwantschap met de brokkenpiloot: “Radiohead is de J.F. Kennedy van de Britse pop, een band die alles in de schoot valt. Net als Nixon moeten wij overal keihard voor knokken.” Afkomstig van het album Lifeblood.

 

 

 

 

Your Love Alone Is Not Enough (2007)

Hoewel het alweer 23 jaar geleden is dat Richey Edwards verdween, waart zijn geest nog altijd rond in het werk van Manic Street Preachers. Hoewel de titel een citaat is uit een afscheidsbrief van een vriend van de band die zich het leven benam, erkende James Dean Bradfield dat het toch ook geschreven is met zijn oude collega in gedachten. Hij zingt het samen met Nina Persson van The Cardigans.

 

 

 

Reacties