The Legacy of Music
Manic Street Preachers: de mysterieuze verdwijning van Richey Edwards

Manic Street Preachers: de mysterieuze verdwijning van Richey Edwards

22, February 2018

Manic Street Preachers wordt alom beschouwd als een van de meest succesvolle bands die Wales voortbracht.  Er wordt dan ook door talloze fans uitgekeken naar het nieuwe album. Toch hangt er nog altijd een donkere wolk boven de band. In 1995 verdween gitarist Richey Edwards onder omstandigheden die nooit echt opgehelderd zijn.

 

 

Op 1 februari 1995 zullen gitarist Richey Edwards en zanger James Dean Bradfield samen naar Amerika vertrekken voor een uitgebreide promotietournee, in de hoop daarmee een heel nieuw territorium voor de band te ontsluiten. Het is uiteindelijk alleen de zanger die op deze dag het vliegtuig pakt. Zijn collega blijkt in de vroege ochtend uitgecheckt te hebben in het Embassy Hotel aan de Bayswater Road in Londen en is zonder een bericht achter te laten vertrokken. Waarheen is niet bekend. Voor de band noch de entourage is dat reden om meteen groot alarm te slaan. De muzikant gedroeg zich al eerder onvoorspelbaar. Die duikt wel weer op, denken de achterblijvers dan ook aanvankelijk.

 

In de dagen die volgen wordt hij nog hier en daar gespot, blijkt uit een reconstructie die later gemaakt wordt. Op de dag van zijn verdwijning is hij naar zijn appartement in Cardiff gereden. Op 7 februari laat hij zich door een taxi afzetten bij het Severn View benzinestation, dat zich op loopafstand van de Severn Bridge bevindt. Het is een beruchte locatie, op de grens tussen Wales en Engeland. Meerdere keren per jaar beroven mensen zichzelf van het leven door zich vanaf de kolossale brug te storten. Niet zelden worden hun auto’s aangetroffen op de parkeerplaats van het benzinestation. Zoals ook, op 14 februari 1995, ook de wagen van Richey Edwards, een Vauxhall Cavalier.

 

Zowel de band als de familie bekruipt inmiddels de gedachte dat de afloop wel eens heel tragisch zou kunnen zijn. Daar is ook genoeg aanleiding toe. In de zes jaar dat hij deel uitmaakt van de Manic Street Preachers leert zijn omgeving de muzikant kennen als een persoonlijkheid met scherpe contrasten. Hij is intelligent, belezen en – zolang er geen drank en dope in de buurt zijn – uiterst beminnelijk. Al vroeg na zijn toetreden krijgt de band echter ook zijn zelfdestructieve kant te zien. In 1991 baart hij veel opzien door tijdens een interview met NME’s Steve Lamacq met een scheermes 4REAL in zijn arm te kerven. Het is een reactie op de vraag van de journalist over de integriteit van de band.

 

In de jaren die volgen, rijgen de incidenten zich aaneen. In de jaren voor zijn dood vinden ook nog eens gebeurtenissen plaats die de muzikant enorm aangrijpen. Op 7 december 1993 overlijdt Manic Street Preachers-manager Philip Hall aan kanker. In april 1994 wordt bekend dat Kurt Cobain zelfmoord heeft gepleegd; Richey Edwards adoreert de zanger van Nirvana. In diezelfde maand beneemt ook een studievriend zich het leven. Hoe hevig het er bij de muzikant inhakt, openbaart zich al snel. In de zomer van 1994 is de gitarist een paar dagen spoorloos. Als hij weer aangetroffen wordt, blijkt hij zichzelf verwond te hebben. Hij wordt afgeleverd bij een afkickkliniek en in de maanden daarna treedt Manic Street Preachers zonder hem op.

(tekst gaat verder onder de afbeelding)

 

In november 1994 is Richey Edwards weer terug bij de band, die op tournee is door Europa. Zijn bandleden kunnen maar net voorkomen dat hij in een vlaag van verstandsverbijstering met een vleesmes zijn vingertoppen afhakt. Na afloop van een optreden in Amsterdam heeft de gitarist zich zo toegetakeld dat er tientallen hechtingen nodig zijn om hem weer enigszins op te lappen. Tijdens een tussenstop in Hamburg wordt hij buiten zijn hotel aangetroffen, terwijl hij zijn hoofd tot bloedens toe tegen een muur beukt. De Europese tournee wordt afgebroken. Na afloop van het laatste van een drietal optredens in de Astoria in Londen wordt het hele instrumentarium door de band gesloopt. Vooral Richey Edwards leeft zich uit op de apparatuur. Aanwezigen zullen achteraf zeggen dat het voelt als een afscheid.

 

In de jaren na zijn verdwijning wordt Richey Edwards verschillende keren gespot. Slenterend over een markt in Goa, of genietend van de zon op exotische eilanden als Fuerteventura en Lanzarote. Fans van de band grijpen telkens weer naar die strohalm. Zou het dan toch…? Zelfs de familie blijft, tegen beter weten in, de hoop koesteren op een goede afloop. In 2002 kunnen zijn ouders hem officieel dood laten verklaren, maar ze kiezen ervoor dat niet te doen. Zijn oude band schrijft ook nog altijd de royalties over op een bankrekening die op zijn naam staat. In 2008 laten de ouders van Richey Edwards toch vastleggen dat hun zoon ‘vermoedelijk overleden’ is, waarmee ze formeel zijn erfgenaam worden.

 

‘Had hij ons maar een teken gegeven’

 

Inmiddels lijkt niemand meer te hopen op een wonder. De vraag die rest: wat dreef Richey Edwards tot zijn wanhoopsdaad? Hoewel hij in de jaren voorafgaand aan zijn verdwijning vaak flirtte met zelfmoord als fenomeen, was hij tegelijkertijd heel stellig dat hij die stap nooit zelf zou zetten. Een andere grote idool van Richey Edwards was Ian Curtis, zanger van Joy Division. Deze pleegde in 1980 zelfmoord aan de vooravond van een eerste Amerikaanse tournee, waar enorm veel van afhing. Naar verluidt was hij bang niet opgewassen te zijn tegen de druk die dit nieuwe avontuur met zich mee zou brengen. Dreef dit vooruitzicht vijftien jaar later ook Richey Edwards tot een wanhoopsdaad? Het lijkt er op, maar zeker zullen we het vermoedelijk nooit weten.

 

Terwijl de dood van Ian Curtis het einde van Joy Division betekende, ging Manic Street Preachers door – met instemming van Richey’s ouders. De verloren zoon is nooit ver weg. In 2009 verscheen het album Journals For Plague Lovers, met songs waarvan de teksten uit het nalatenschap van de gitarist afkomstig waren. In interviews met de band valt de naam van de gitarist ook nog regelmatig. ‘Had hij ons maar een teken gegeven’, liet bassist Nickey Wire zich bij een van die gelegenheden ontvallen. ‘Iets in de geest van: ‘het is het beste zo, maar ik houd nog altijd van jullie’. Het had ons geholpen om dit te verwerken.’

 

Op 13 april verschijnt het langverwachte nieuwe album van Manic Street Preachers: Resistance Is Futile. Twee tracks zijn nu alvast te beluisteren op Spotify: International Blue en Distant Colours.

 

 

Tekst: Robert Haagsma

Reacties