The Legacy of Music
A Love So Beautiful: de nalatenschap van Roy Orbison nieuw leven ingeblazen

A Love So Beautiful: de nalatenschap van Roy Orbison nieuw leven ingeblazen

5, December 2017

Na de succesvolle postume release If I Can Dream van Elvis Presley met het Royal Philharmonic Orchestra is er sinds kort ook A Love So Beautiful van de in 1988 overleden Roy Orbison met hetzelfde prestigieuze orkest. The Legacy Of Music belt met zoon Alex Orbison, die als uitvoerend producent bij deze bijzondere uitgave is betrokken. “Ik heb Elvis en mijn vader nooit als rivalen gezien, maar als kameraden.”

 

 

 

Tekst: Patrick Lamberts

 

We kennen Roy (Kelton) Orbison vooral van klassiekers als Oh, Pretty Woman, You Got It en Only The Lonely. De zanger, gitarist en liedjesschrijver overleed in 1988 op veel te jonge leeftijd (52) aan de gevolgen van een hartaanval. Volgend jaar is dit dus al weer dertig jaar geleden en daarom zal 2018 van alles rond de persoon Roy Orbison georganiseerd worden. Zo staan de Roy Orbison In Dreams Hologram Tour en een heuse Hollywoodfilm in het verschiet. Het album A Love So Beautiful van Roy Orbison With The Royal Philharmonic Orchestra is reeds verkrijgbaar en dus een voorloper van al dit moois. Het is tevens de aanleiding voor een gesprek met zoon Alex Orbison: zelf ook muzikant, maar de laatste jaren vooral bezig om de nalatenschap van zijn vader zo eervol mogelijk te behandelen.

 

 

Only The Lonely

 

 

Wat is je dierbaarste muzikale herinnering aan je vader?

“Toen ik jong was, heb ik eens in New York tijdens een soundcheck met mijn vader gespeeld. Dat was heel bijzonder. Mijn broers en ik hebben een boek geschreven over mijn vader (Roy Orbison, The Authorized Biography). Dat waren we in Nashville aan het promoten en daar kwamen we een van mijn vaders voormalige gitaristen tegen. Hij herinnerde me weer aan dat speciale moment. Sindsdien moet ik er weer vaak aan denken. Daarnaast vond ik altijd prachtig om te horen hoe mijn vader de hoge noten haalde.”

 

Hoe voelt het om A Love So Beautiful uit te brengen, een collectie liedjes die opnieuw zijn opgebouwd rond oude zangopnamen van je vader?

“Ik ben niet alleen Roy Orbisons zoon, maar ook heel groot fan van zijn muziek. Ik heb tussen vijftig en honderdvijftig shows van hem gezien, en het was elke keer fantastisch. Zijn muziek in een nieuw jasje steken en uitbrengen neem ik dus niet licht op. Ik behandel het met alle respect en doe mijn uiterste best om het waardig te doen en een zo mooi mogelijk resultaat te behalen.”

 

 

Elvis Presley met het Royal Philharmonic Orchestra

 

 

Was If I Can Dream, het album van Elvis Presley met de Royal Philharmonic Orchestra dat in 2015 is uitgebracht, de aanleiding om iets soortgelijks te doen?

“Dat klopt. Toen ik het hoorde, klonk het ongelooflijk goed. Het was bovendien populair. Via-via had ik vernomen dat Elvis met die plaat in Engeland op nummer 1 was gekomen. Dat hielp me ook te overtuigen. Mijn vaders stem, met die bijzondere vibrato en klankkleur, leent zich uitstekend voor opera-achtige rock-‘n’-roll. Ik ben ook een groot Elvis-fan. Vlak na zijn dood, toen ik zes jaar was, zag ik een film over Elvis in de bioscoop: ik was zo radeloos dat ik uit de zaal gesleept moest worden. Ik heb Elvis en mijn vader nooit als rivalen gezien, maar als kameraden. Dus dat Elvis eerst was met een plaat met het Royal Philharmonic Orchestra, kan ik wel verkroppen, haha!”

 

 

Running Scared (live)

 

 

Hoe is A Love So Beautiful tot stand gekomen?

“Het is belangrijk om te melden dat mijn vader vroeger altijd live opnam: daarmee bedoel ik dat mijn vader zijn partijen inzong tegelijk met de drummer, gitarist, violisten en achtergrondkoren, die allemaal in dezelfde ruimte stonden opgesteld. Vaak waren er maar drie microfoons/kanalen waarmee stereo werd opgenomen: drums en achtergrond zang op links, gitaar en strijkers op rechts, en mijn vader in het midden. Daardoor bevatten de originele zangopnames van mijn vader achtergrondgeluiden van de andere instrumenten. Tegenwoordig zie je vocalisten vaak in een geïsoleerd hokje hun zangpartijen opnemen. Eigenlijk is mijn vader de uitvinder van deze zogenoemde ‘vocal booth’. Tijdens de opnames van het nummer Running Scared van het album Crying speelde de band wat te luid. Hierdoor was mijn vaders stem niet optimaal meer te horen. Ze hebben toen een kledingrek neergezet waar iedereen zijn winterjas aan had opgehangen. Mijn vader stond daarachter zijn zangpartijen op te nemen, provisorisch afgescheiden van de band. Uiteindelijk zijn die vocal booths wel wat professioneler geworden, haha! Maar goed, de opnames bevatten dus achtergrondgeluiden, die wij ‘artifacts’ noemen. Tegenwoordig kun je dat soort opnames digitaal schoonpoetsen, zodat je die ‘artifacts’ nauwelijks of helemaal niet meer hoort. Dat hebben we gedaan. De inmiddels schone zangpartijen dienden als basis waar we weer nieuwe muziek aan hebben toegevoegd, zoals nieuwe drumpartijen en natuurlijk het koor en orkest. Zo krijg je moderne instrumententracks met mijn vaders zangpartijen uit de jaren zestig.”

 

Het resultaat is te danken aan producers Don Reedman en Nick Patrick, die ook If I Can Dream van Elvis Presley onder handen namen. Jij en jouw broers Wesley en Ron. Jr krijgen credits als uitvoerend producenten: wat was jullie rol precies?

“Tijdens het complete productieproces waren wij drieën of was minstens een van ons drieën aanwezig om de boel te overzien. Don en Nick hadden de muzikale supervisie: zij regelden de muzikanten en bepaalden de muzikale koers. Maar wij hadden daar soms ook specifieke wensen voor, omdat we onze vaders muziek door en door kennen. In Oh, Pretty Woman zit bijvoorbeeld een gitaarpartij die op een gegeven moment wordt gedubbeld en waar twee maten laten nog weer twee extra gitaartakes bij komen. Dat soort momenten wilden wij uit historisch oogpunt graag nabootsen. Het was ook onze verantwoordelijkheid om de originele opnames en enkele alternatieve opnames te vinden en die beschikbaar te maken. Door de hele tijd aanwezig te zijn was er voortdurend een directe connectie tussen ons en het eindproduct. Dat deden we om tot het gewenste eindresultaat te komen.”

 

 

<

I Drove All Night met Ward Thomas

 

 

Er staan twee versies van I Drove All Night op A Love So Beautiful, een ervan is een samenwerking met het Britse folkduo Ward Thomas: hoe is dat idee ontstaan?

“Dat was een wisselwerking tussen platenmaatschappij Sony en ons team. Het doel was om een frisse draai te geven aan de originele track van mijn vader. Dat we ook een versie zonder Ward Thomas op de plaat hebben gezet, is niet omdat we ontevreden zijn over de versie met hen. Maar als Roy Orbison-fan weet ik dat een deel van de fanbase het niet leuk zou vinden als dat nummer alleen maar als duet verkrijgbaar zou zijn. De versie met Ward Thomas is dus een extraatje. En nu kan iedereen kiezen welke versie ze willen horen.”

 

De partijen van het Royal Philharmonic Orchestra zijn opgenomen in Abbey Road Studio 2 in Londen. Hoe heb je die opnames ervaren?

“De opnames vonden plaats in 2016, vlak voor kerst. Het was mijn eerste keer in Studio 2 in Abbey Road. Alleen al daar rondlopen was een geweldige ervaring. Bijna alle hits van The Beatles zijn er immers opgenomen! De ruimte is nagenoeg hetzelfde gebleven, dus mijn adem stokte wel even. Als je er dan ook nog eens 75 muzikanten intensief hoort spelen die de grond letterlijk doen schudden dan is dat een heel krachtige ervaring! Het nummer A Love So Beautiful zat bij de eerste drie liedjes die werden opgenomen. Toen het intro voorbijkwam, met die solo, sprongen de tranen me spontaan in de ogen. Zo filmisch, zo prachtig!”

 

 

A Love So Beautiful met het Royal Philharmonic Orchestra

 

 

Tijdens de bruiloft van jou en je vrouw Erika Wolf hebben jullie enkele instrumentale versies van het album afgespeeld. Wisten de gasten meteen dat ze een voorproefje kregen?

“Een fantastisch idee van mijn vrouw. We kozen vier liedjes. A Love So Beautiful kwam voorbij toen we tussen de gasten door naar het altaar liepen. Omdat het instrumentale tracks betrof, waren ze dus enigszins herkenbaar, maar ook weer niet, zeker het intro van A Love So Beautiful niet, want dat is helemaal nieuw. Sommige gasten hadden het op den duur wel in de gaten, maar zeker niet iedereen. Het werd bovendien al snel een tranendal en ik hield het zelf ook niet droog toen ik mijn kleine neefje Roy Orbison III zag. Dus de reacties op de muziek zijn een beetje langs mij heen gegaan, zoals je begrijpt.”

 

Je neefje is naast je vader, jijzelf en je broers op A Love So Beautiful te horen. Daarmee staan er drie generaties Orbison op de plaat. Wat heeft je neefje voor bijdrage geleverd?

“Die kleine is nu al een showsteler. Wij probeerden steeds heel serieus onze partijen in te spelen, maar als baby Roy III binnenkwam, verzamelden we ons meteen om hem heen. Na onze opnames, onderweg naar huis, nam ik de dag door. Ik vond dat alles goed was verlopen. Maar ineens bedacht ik me dat we de unieke kans hadden laten liggen om drie generaties Orbison op de plaat te krijgen. Zeker omdat Roy III nu al heel goed in de maat kan klappen. Roy Jr., mijn broer en vader van Roy III, heeft een eigen opnamestudio in Nashville en plande dus een speciale Roy III-sessie in. Daarvoor stemde Roy Jr. zijn gitaar in E. Als je dan alle snaren aanslaat, heb je direct een akkoord. Hij liet de tien maanden jonge Roy III enkele takes doen. De openingsnoten van de nieuwe versie van Oh, Pretty Woman zijn door hem ingespeeld. Heel grappig!”

 

Oh, Pretty Woman met het Royal Philharmonic Orchestra

 

 

Jullie organiseren in 2018 de Roy Orbison In Dreams Hologram Tour, omdat het dan al weer dertig jaar geleden is dat je vader is overleden. Tijdens deze tournee zal je vader te zien zijn als hologram. Bijzonder en bitterzoet, lijkt me.

“Het is een manier om mijn vader voort te laten leven. Het is niet zo bitterzoet als je misschien zou denken. Het is vooral opwindend. Er was wel een kleine drempel, maar daar ben ik al overheen. Een hologram blijft toch iets abstracts. Dat hebben we geaccepteerd en nu proberen we de performance te perfectioneren. Ik heb natuurlijk al het een en ander gezien en het ziet er al fantastisch uit.”

 

Tot slot: er moet in 2018 ook nog een Hollywoodfilm over Roy Orbison komen, die Only The Lonely als werktitel heeft. Hoe staat het daarmee?

“Dat loopt allemaal goed. Mijn broers en ik hebben een verhaal uitgewerkt en dat overhandigd aan professionele script- en scenarioschrijvers. Er is inmiddels een productieteam samengesteld en er zijn gesprekken gaande met regisseurs en acteurs. We zoeken natuurlijk de geschiktste persoon die mijn vader kan portretteren. En net als met het album zullen wij weer bij elke stap betrokken blijven.”

 

Alex Orbison

 

Je vader heeft voor zijn dood weleens aangegeven dat hij in een film graag geportretteerd zou willen worden door Martin Sheen. Gaat die wens nu postuum in vervulling komen?

“Martin en mijn vader konden goed met elkaar opschieten. Maar we zoeken een wat jongere acteur, iemand die ook een jongere doelgroep aanspreekt. Wie dat wordt, weten we nog niet.”

 

http://royorbison.com