The Legacy of Music
Foo Fighters: gitarist Pat Smear over Concrete And Gold

Foo Fighters: gitarist Pat Smear over Concrete And Gold

28, November 2017

Pat Smear is de coolste sidekick in rockland. Als gitarist speelde hij met Nirvana en The Germs, en inmiddels is hij al weer jaren vast bandlid van Foo Fighters. TLOM spreekt de punkrocker onder andere over het nieuwe Foo Fighters album Concrete And Gold, dat onlangs op nummer 1 in de GfK Dutch Album Top 100 binnenkwam.

 

tekst: Patrick Lamberts

 

 

Pat Smear is de belichaming van ‘cool’. Hij oogt altijd heel relaxed en heeft steevast een tevreden glimlach op zijn gezicht. Bovendien gaat hij gewoon lekker zijn eigen gangetje. In zijn carrière kiest hij vaak bewust voor een bescheiden maar belangrijke rol. Zo speelt hij liever ritmegitaar dan solo’s, waar hij maar weinig mee heeft. Doordat Smear minder in de spotlights staat dan de gemiddelde gitarist is hij voor het grote publiek geen al te bekende muzikant. Dat maakt zijn werkverleden niet minder indrukwekkend. Voor wie het nog niet wist: Smear speelde eerst bij The Germs en later bij Nirvana. Zo is hij ook met Kurt Cobain en co in actie te zien tijdens het wereldberoemde MTV Unplugged In New York. Tegenwoordig is hij vooral actief en bekend als verdienstelijk gitarist bij Foo Fighters. Maar wist je ook dat Smear als figurant heeft gefungeerd in de originele Blade Runner film van Ridley Scott? Foo Fighters, Nirvana en Blade Runner: ze komen allemaal aan bod in dit vragenvuurtje met Georg Albert Ruthenberg, ofwel Pat Smear.

 

 

Foo Fighters – Run

 

 

Hoe was het om met Foo Fighters aan Concrete And Gold te beginnen?

“Het is altijd leuk om met Foo Fighters aan een nieuw album te beginnen, zeker als Dave eenmaal geïnspireerd en enthousiast raakt. Dat werkt heel aanstekelijk naar ons toe. Dan hebben we gewoon de dikste lol. Ik heb verder nooit vooropgezette ideeën over hoe een album moet gaan klinken. Daar had ik dus geen voorstelling van.”

 

Het nieuwe Foo Fighters album Concrete & Gold

 

 

“Ik bereid me nooit voor en zie wel wat er gebeurt”

 

 

Hoe was het om voor het eerst met producer Greg Kurstin (o.a. Adele, Beck en Sia) te werken?

“Hij is een heel ontspannen gozer. Grappig ook. Ik vind het vooral mooi dat hij het liefst met frisse opnames werkt. Hij laat je niet constant dezelfde partij opnieuw inspelen. Meestal kiest hij de spontaanste take. Daarnaast werkt zijn brein anders. Hij komt met tonnen aan ideeën. Er komen voorstellen voorbij waar wij zelf nooit op zouden komen, maar direct enthousiast over zijn om uit te proberen. Als een idee niet werkt, forceert Greg niets, maar bedenkt hij liever iets anders. Daarnaast zijn hij en engineer Darrell Thorp erg goed in het creëren van geluiden.”

 

 

Dave Grohl is namens de band de belangrijkste producer. Hoe is de interactie tussen hem, Greg en Darrell?

“Wij repeteren veel voordat we aan de opnames beginnen. Daar worden dus al veel beslissingen genomen. Greg was ook weleens bij de repetities aanwezig, maar in principe maakte de band daar de keuzes. Eenmaal in de studio voegde Greg zijn eigen ideeën toe. Iedereen was vooral bezig om de liedjes zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen. Dave en Greg bepaalden daarbij de richting. Toen ik eenmaal aan de beurt was, had ik nog geen idee welke partijen ik zou inspelen. Zo gaat het eigenlijk altijd. Ik bereid me nooit voor en zie wel wat er gebeurt, haha! Soms moest ik tegen Greg zeggen: ‘Ik heb niks. Geen idee wat ik aan dit nummer moet toevoegen!’ Maar dan bedachten we samen ter plekke iets en dat was geweldig.”

 

 

Foo Fighters – The Sky Is A Neighborhood

 

 

Kan je daar een voorbeeld van geven?

“Toen we zo’n beetje klaar waren met de opnames zei Dave dat hij een nieuw liedje had geschreven. We speelden het een paar keer door en terwijl we nog bezig waren om het ons eigen te maken zei Dave: ‘Kom, we gaan het opnemen!’ Zo was The Sky Is A Neighborhood geboren. Toen ik met Greg ging opnemen had ik nog geen idee wat ik moest doen, maar daar zijn dus ter plekke al die maffe partijen ontstaan die je me hoort spelen.”

 

Dave Grohl staat bekend als een enorme goedzak, maar kan hij zich ook kwaad maken tijdens opnames?

“Hij voelt zich in studio’s als een vis in het water. Hij heeft ons deze keer vooral met rust gelaten. Vaak zat hij in de lounge van de studio als een van ons aan het opnemen was. Of hij stookte de barbecue op. Zoiets. Hij vertrouwde erop dat Greg alles in goede banen zou leiden. Wij spelen dus onze partijen in, Greg neemt ze op en Dave komt vervolgens naar het resultaat luisteren. Zo ging het de hele tijd door. Er was eigenlijk maar één keer dat Dave ergens ontevreden over was: de solo in La Dee Da. Ik deed een paar domme solo’s totdat de leadpartij die op het album is beland eruit kwam – wat ik overigens geen solo zou willen noemen. Daarmee was Dave wel tevreden.”

 

 

“Het was een genot om met Paul McCartney te spelen: je kon merken dat hij nog steeds heel erg van muziek maken houdt.”

 

 

Paul McCartney heeft drums ingespeeld voor het nummer Sunday Rain: hoe was het om met de legendarische zanger/bassist van The Beatles op te nemen?

“We beginnen als band altijd tevreden te lachen zodra we het intro van Sunday Rain horen. Het doet ons meteen denken aan The Beatles, of Wings. Zodra Paul plaatsnam op de drumkruk, veranderde de sfeer en het gevoel van het nummer. We namen het live op, met z’n allen tegelijk in de opnameruimte van East West Studios in Los Angeles. Toen realiseerden we ons weer hoe gedefinieerd en specifiek Pauls sound is. Als je het nummer goed beluistert hoor je af en toe zo’n onmiskenbare ‘woohoo’-kreet van McCartney op de achtergrond. Ook wel bijzonder: we hadden slechts twee takes nodig en toen waren we al klaar. En dat terwijl Paul het nummer nooit eerder had gehoord. Hij had van tevoren alleen wat uitleg van Dave gekregen. Toen we met Sunday Rain klaar waren, wat dus al heel snel was, hebben we nog een tijdje met Paul gejamd, waarbij hij afwisselend op drums en piano speelde. Het was een genot. Je kon merken dat hij nog steeds heel erg van muziek maken houdt.”

 

 

“Tijdens de repetities voor Nirvana’s MTV Unplugged-optreden klonk het nog niet goed, maar op de avond zelf klopte ineens alles”

 

 

Hoe heb je het MTV Unplugged-optreden van Nirvana ervaren?

“Het was in het midden van een lange tournee. Tijdens de reguliere set van die tour deden we meestal een paar akoestische liedjes. Die Unplugged-show sloot daar wel mooi op aan. We oefenden een paar dagen in New York. We kozen de liedjes en probeerden een aantal dingen uit. Het probleem met akoestische optredens is vaak dat bands hun liedjes op dezelfde manier spelen, maar dan op akoestische gitaren in plaats van elektrische. Dan blijft het vaak bij hard raggen op een akoestische gitaar, terwijl je ook de arrangementen en de dynamiek kunt aanpassen. Wij wilden de liedjes anders brengen en laten klinken en baseerden daar de setlistkeuze op.”

 

 

Nirvana’s bekende coverversie van David Bowie’s The Man Who Sold The World, met Pat Smear

 

 

Luister je nog weleens naar het MTV Unplugged-optreden?

“Ik heb al een tijd niet naar het album geluisterd. Het maakt me nogal triest. Logisch, vanwege hetgeen is gebeurd. Wat ik nog wel goed weet, is dat we de muziek tijdens de repetities maar niet goed konden laten klinken en dat er tijdens het optreden iets gebeurde waardoor ineens wel alles klopte. Het was een perfecte avond en de muziek kwam er precies zo uit zoals we wilden. Maar daar maakten we ons van te voren oprecht zorgen over. Uiteindelijk hebben we daar dus echt geluk mee gehad.”

 

Iets totaal anders: je schijnt als figurant in de originele versie van Blade Runner te zien te zijn. In welke scène kunnen we je spotten?

“Dat klopt, maar ik heb geen idee in welke scène ik zit, want ik heb de film zelf nog nooit gezien. Ik heb alleen een keer een persfoto gekregen met daarop Ridley Scott die al wijzend naar mij en een paar van mijn vrienden instructies geeft met de camera erbij. We zitten in enkele scènes met grote groepen mensen. Maar dat weet ik dus niet zeker. Ik ben gewoon niet zo’n filmfanaat en heb al helemaal niets met sciencefiction. We moesten als punkrockers toch ergens een beetje geld mee verdienen. Dat deden we door als figuranten te fungeren in films en televisieshows. Best maf eigenlijk!”

 

www.foofighters.com