The Legacy of Music
Lexjooo: het arbeidzame leven van Lex Harding

Lexjooo: het arbeidzame leven van Lex Harding

19, November 2017

Hij was discjockey in de prille jaren van zee-zender Radio Veronica, stond aan de basis van RTL Véronique (nu RTL4), Sky Radio, Radio 538 en TMF. Jarenlang presenteerde hij de Top 40 bij Radio 3, doorkruiste hij Nederland met zijn drive-in show en bestierde hij een platenzaak in Gouda. Onderbroken door verhalen over zijn favoriete songs, is dat arbeidzame leven beschreven in Lexjooo; een kloek boek, dat ook nog eens vier cd’s bevat. Hij schreef het samen met popjournalist Tjerk Lammers.

 

 

Tekst: Robert Haagsma

 

Ik kan me voorstellen dat je tijdens het werken aan zo’n boek stuit op feiten en gebeurtenissen die eigenlijk al lang geleden weggezakt waren in je geheugen. Heb je dat ook zo ervaren?

“Zeker, overigens had ik dat al eerder ondervonden. Een paar jaar geleden heb ik in Nijkerk het 192 Museum ingericht, dat gewijd is aan de zee-zenders van weleer. Ik heb daar spullen voor verzameld en teksten voor geschreven, dus daar kwam veel research bij kijken. Ik stuitte toen al op allerlei informatie die ik eigenlijk al vergeten was. Dat kreeg natuurlijk een vervolg toen we met dit boek aan de slag gingen. Ik was er bijvoorbeeld heilig van overtuigd dat Bruce Johnston ooit een jingle voor Veronica opgenomen had in de periode dat zijn band The Beach Boys in Nederland, in Baambrugge, het album Holland aan het opnemen waren. Tjerk Lammers, waarmee ik het boek geschreven heb, wees mij erop dat Bruce Johnston toen al geen lid meer van de band was. Het moet dus bij een eerdere gelegenheid zijn geweest, ik denk in 1970 toen de band hier een grote hit had met Tears In The Morning.”

 

Radio Veronica werd groot in de tweede helft van de jaren zestig, een tijdperk waarin veel veranderde. Welke rol speelde de zender daarin?

“Het was inderdaad een tijd waarin alles op de schop ging. De jeugd zette zich af tegen de autoriteiten. Het waren de jaren van de provo’s en van revolutie, vrije seks en de acceptatie van drugs. Wij draaiden muziek van artiesten die deze boodschap vertolkten, dus ik denk zeker dat we een rol speelden in de veranderingen die zich destijds voltrokken.”

 

In de zomer van 1970 stond je met de drive-in show op het legendarische Kralingen-festival in Rotterdam. Wat staat je daarvan bij?

“Ik heb een paar keer een rondje gemaakt over het veld en ik realiseerde me dat we de truttigheid van de jaren vijftig en de vroege jaren zestig eindelijk kwijtgeraakt waren. Er heerste een sfeer van totale vrijheid. Helaas heb ik van de optredens niets mee gekregen omdat ik dus moest werken. Wat natuurlijk wel te gek was, was dat mijn naam op de concertposter stond waar verder groepen als Pink Floyd, The Byrds en Jefferson Airplane op prijkten.”

 

In de loop van de jaren heb ik Alice Cooper een paar keer geïnterviewd. En altijd kwam Halo of Flies ter sprake, dat alleen een hit in Nederland werd. Dankzij Veronica.

“Zo is het. Met een speelduur van een dikke acht minuten was het natuurlijk veel te lang om als single uitgebracht te worden. We vonden het echter een te gek nummer en hebben het dus eindeloos gedraaid. Het sloeg aan, waardoor de lokale platenmaatschappij overstag ging en het alsnog op single verscheen. Toen ik in 2000 officieel afscheid nam van TMF stond Alice Cooper opeens naast me op de bühne. Hij trad elders in Nederland op, dus hij was niet speciaal voor mij uit Amerika gekomen. Toch was het erg leuk dat hij even langskwam. Aardige man.”

 

Een van de onthullingen in het boek is de doodsbedreiging aan het adres van Barry Hay in de aanloop naar het mega-optreden van de Golden Earring in 1986 op het strand van Scheveningen. De show ging desondanks door.

“Het was ook een van de elementen van het boek waarmee we geworsteld hebben. Er kwam destijds inderdaad een melding binnen van een man die meldde van plan te zijn Barry Hay dood te schieten. Nu kwamen er vaker bommeldingen binnen als we iets organiseerden, dus we waren wel wat gewend. Toch namen we het heel serieus. We hebben besloten het Barry niet te vertellen en het optreden gewoon door te laten gaan. Er hadden zich toen al 200.000 mensen op het strand verzameld. Als we op het allerlaatste moment het optreden hadden afgelast, was heel Scheveningen vermoedelijk gesloopt. Er is gelukkig niets voorgevallen, maar ik heb het Barry ook nooit durven vertellen – bang dat hij het me kwalijk zou nemen. Ik heb het wel gedeeld met Tjerk. Hij heeft het verhaal voorgelegd aan Barry en die had er geen bezwaar tegen als het in het boek kwam. De volgende keer dat ik hem tegenkom, zullen we het er toch maar eens over hebben.”

 

In 1989 ben je definitief gestopt als radiodeejay. Waarom eigenlijk?

“Eigenlijk was ik daar in 1974 al mee opgehouden, met het einde van Veronica, de zee-zender. Ik heb tot 1989 de Top 40 gepresenteerd, maar de laatste jaren deed ik dat puur op routine. Toen ik met RTL Véronique aan de slag ging, was dat niet meer te combineren. Voor mij was het de ideale aanleiding om het stokje over te geven.”

 

Welke fase in je drukke leven heeft je het meeste genoegen gegeven?

“Alles was eigenlijk wel erg leuk. Van de wilde Veronica-jaren op zee tot het in de markt zetten en groot maken van radio- en televisiezanders.”

 

Foto: Dick van Breda

 

Wie nu nog wil genieten van jouw muziekkeuze kan terecht bij het online-radiostation LXClassics. Waarom ben je dat begonnen?

“Ik liet mij ooit tegenover Rob Stenders ontvallen dat er in het huidige radioaanbod weinig van mijn gading bij is. Hij heeft mij geholpen met het opzetten van een digitaal radiostation, waar non-stop muziek gedraaid wordt. Hij heeft mij een bak – zoals dat heet – met 5000 liedjes bezorgd, waar ik er 2000 uit geselecteerd heb, waar ik ook nog een paar honderd eigen keuzes aan heb toegevoegd. We zijn trouwens niet alleen online te beluisteren, maar ook via het DAB-netwerk, dus digitaal via de ether.”

 

Waar ben je verder nog bij betrokken?

“Ik heb nog wat vastgoed in Amsterdam, een huis op Bonaire en ik heb een landgoed in Nederland. Ik wil dat het er puntgaaf bij ligt, dus ik ben veel aan het snoeien en wroeten. Heerlijk met mijn handen bezig zijn. Eigenlijk doe ik dat het liefst. In dat opzicht ben ik nog altijd een zoon van een kweker uit Boskoop.”

 

In het boek Lexjooo (inclusief 4 cd’s met daarop de 78 tracks) beschrijft Harding zijn favoriete songs, waarmee hij de lezer vanaf het stormachtige begin op de Noordzee langs hoogtepunten uit zijn radio- en televisieavonturen voert, opgetekend door popjournalist Tjerk Lammers. Harding vertelt over ontmoetingen met de grote popsterren, zijn avonturen als discjockey en zijn wederwaardigheden als grensverleggende mediaman aan de hand van songs als (Sittin’ On) The Dock Of The Bay (Otis Redding),Moondance (Van Morrison), Hurricane (Bob Dylan), Samba Pa Ti (Santana), Steppin’ Out (Joe Jackson), Child In Time (Deep Purple),Space Oddity (David Bowie), I Will Follow (U2), I’m Not In Love (10CC) en A Boy Named Sue (Johnny Cash).

 

Lexjooo

Lex Harding en Tjerk Lammers

Luitingh-Sijthoff

ISBN 978 90 245 7952 5

SaveSave

SaveSave