The Legacy of Music
Leftfield: Neil Barnes over Leftism, Bowie en Lydon

Leftfield: Neil Barnes over Leftism, Bowie en Lydon

11, October 2017

Het Britse duo Leftfield, voorheen bestaande uit Neil Barnes en Paul Daley, wordt gezien als de bedenker van progressive house. Eerder dit jaar verscheen een opnieuw gemasterde versie van de jarennegentigklassieker Leftism, op cd en vinyl. Barnes, die sinds 2010 in zijn eentje Leftfield voortzet, legt uit waarom juist nu en blikt vooruit op de twee uitverkochte Paradiso-shows in oktober: “Het dak gaat eraf. Als het moet, binden we de geluidstechnici een paar uur vast.”

 

 

Bijzondere timing wel, 22 jaar na dato een plaat opnieuw uitbrengen: waarom juist nu?

“Omdat vinyl weer groot is geworden, de interesse er is en omdat Leftfield het leuk vindt om het net even anders te doen dan alle anderen. De nieuwe master heeft het album bovendien van een moderner geluid voorzien.”

 

 

Release The Pressure, het openingsnummer van Leftism

 

 

Leftism is opnieuw gemasterd door Matt Colton (o.a. Peter Gabriel, Manic Street Preachers en Coldplay). Waarom was hij de juiste keuze?

“Matt was ten tijde van Leftism de assistent-engineer van masteraar Paul Solomon, die op zijn beurt het meeste Leftfield materiaal in de jaren negentig heeft gemasterd. Matt is later zelf ook uitgegroeid tot een succesvolle masteraar. Hij heeft onder meer veel techno uit Nederland gedaan. Zijn gehoor is geweldig. Hij heeft de zege van Paul Solomon gekregen om de nieuwe master van Leftism recht aan te doen. En dat is gelukt; vooral door het geluid open te gooien. Hij is oprecht de nieuwe meester van het masteren!”

 

 

“Paul en ik zullen door Leftfield altijd met elkaar verbonden blijven.”

 

 

Jij en Paul Daley gingen in 2002 uit elkaar. Leftfield lag daardoor tijdelijk op zijn gat. Jij besloot het in 2010 weer op te pakken zonder Daley, die liever zijn eigen weg ging. In hoeverre was hij wel bij de heruitgave van Leftism betrokken?

“Hij is er tijdens het complete proces bij betrokken geweest. Hij luisterde naar alle testversies en hielp met het coördineren van de elf remixes die als extra bij de cd-versie zitten. Paul en ik hebben ook samen interviews gedaan. Er is nog contact, maar we leiden ons eigen leven. Paul woont in Londen, maar brengt ook veel tijd door op Ibizia. Ik woon in een ander deel van Londen en houd me met mijn eigen projecten bezig. Door Leftfield zullen we echter altijd met elkaar verbonden blijven.”

 

 

Wat mis je het meeste aan jullie samenwerking?

“Paul en ik respecteren elkaar en zitten muzikaal op één lijn. Als je ons los van elkaar een platenzaak in zou sturen, zouden we met dezelfde platen naar buiten komen. We hebben wel verschillende persoonlijkheden en onze meningen lopen weleens uiteen, maar er is altijd begrip voor elkaars visie. Op muzikaal gebied mis ik vooral Pauls technische begaafdheid en eerlijkheid.”

 

 

Tijdens een van Leftfield’s vorige shows in Paradiso, Amsterdam kwam de politie er aan te pas, omdat jullie te hard speelden. Leftfield heeft op 12 en 13 oktober aanstaande weer twee uitverkochte shows in Paradiso. Letten jullie deze keer wel op het geluidsniveau?

“Daar houd ik nooit rekening mee. Het dak gaat eraf. Dat is wat de mensen willen. Als het moet, binden we de geluidstechnici een paar uur vast. Na de show laten we ze wel weer los, haha!”

 

 

“Ik zou mijn god niet weten hoe ik met drugs op nog zou moeten draaien. Geef mij maar een biertje. Of wodka-tonic.”

 

 

Klopt het dat er vroeger hoofdzakelijk cocaïne en bier naast de draaitafel was te vinden en tegenwoordig vooral fruit en water?

“Dat geldt zeker niet voor een hoop dj’s die ik ken, maar er zit wel een kern van waarheid in die observatie. Er is tegenwoordig minder coke en dat is maar goed, want ik heb nooit van dat spul gehouden. In de jaren negentig was het wat meer in de scene aanwezig dan nu, maar het zal er altijd wel onderdeel van blijven.”

 

 

Gebruik jij weleens wat stimulerende middelen of heb je genoeg aan de muziek?

“Nee, daar doe ik niet aan. Ik zou mijn god niet weten hoe ik dan zou moeten draaien. Ik zou helemaal de kluts kwijtraken. Geef mij maar een biertje. Of wodka-tonic. En water, véél water!”

 

 

Open Up, met voormalig Sex Pistols-zanger John Lydon

 

 

Tegenwoordig is een gastbijdrage relatief eenvoudig geregeld: inzingen, e-mailen en klaar. Vóór het internettijdperk was dat wel anders. Hoe lastig was het om voor Leftism de gastvocalisten te strikken?

“Wanneer we hadden bepaald wie we wilden laten zingen, nodigden we die persoon in de studio uit. Hun vocalen werden met tape opgenomen, vaak met een begeleidende drumbeat. Die tape moesten we vervolgens synchroniseren met de rest van de muziek. Heel gecompliceerd werk, maar we hadden maar twee audiosporen, dus moest het wel zo. Ter vergelijking: tegenwoordig bestaan nummers soms uit honderden sporen. Om toch gelaagdere nummers te kunnen krijgen sampleden we de vocalen soms met onze keyboards of in de computer – mits er genoeg geheugen voor was. Een wereld van verschil met het heden. Vandaag de dag neem je alles veel simpeler op een laptop op. Dat heeft wel een minpunt: een deel van de magie die in de studio ontstaat door de wisselwerking tussen muzikanten, gaat hierdoor helaas te vaak verloren.”

 

 

“We konden een tweede track van David Bowie remixen, maar dat aanbod hebben we afgewezen.”

 

 

Phil Lydon, voormalig zanger van Sex Pistols, heeft het nummer Open Up voor jullie ingezongen. Hij is dan wel een vriend, maar was hij ook meteen te porren om het nummer in te zingen?

“Hij stond er direct voor open. Ik wist van tevoren dat het zou gaan werken. We waren dan ook heel opgetogen toen hij instemde. Een grote eer om met hem te werken en zijn bijdrage is fantastisch. Uiteindelijk was het relatief simpel om het nummer te maken, ook logistiek gezien. Met Toni Halliday, Earl Sixteen, Djum Djum, Papa Dee, Berimbau en Danny Red, die allemaal een bijdrage leverden, was het evengoed gemakkelijk werken. Het punt met vocalisten is alleen dat je ze op hun gemak moet stellen. Zangers hebben of te veel vertrouwen of zijn juist heel verlegen. Ze moeten dus begeleid worden om het beste uit ze naar boven te halen. Ik mag graag geloven dat ik daar aardig bedreven in ben. Tijdens opnames van Leftism wist Paul ook altijd wel wat er gezegd moest worden, maar ik kon de boodschap tactischer brengen, dus deed ik het woord.”

 

David Bowie – Jump They Say (Leftfield remix)

 

 

In een later stadium mocht Leftfield het nummer Jump They Say van David Bowie remixen. Hoe was dat?

“Dat was een prachtige ervaring. We voelden ons bevoorrecht. Ik heb altijd diep respect voor David gehad. Ons is verteld dat David erg tevreden was met het resultaat. Helaas is er nooit persoonlijk contact met hem geweest. Als dat wel zo was, hadden we wellicht vaker met elkaar gewerkt. We konden nog wel een tweede track remixen, maar dat aanbod hebben we afgewezen. Niet om arrogant te doen, maar wij vonden eentje wel genoeg.”

 

 

Leftfield’s muziek is gebruikt voor de WipeOut franchise, een serie videospelletjes waarin je moest racen met futuristische vliegtuigen. Dat was een van de eerste games die gebruik maakte van populaire muziek, wat tegenwoordig heel gebruikelijk is. Heb je de games zelf gespeeld?

“Paul was altijd een fanatiekere gamer dan ik. Ik speel zelden computerspelletjes, want ze vervelen me te snel. Natuurlijk heb ik deze games weleens gedaan. De gratis Playstations die ik eraan overhield, heb ik aan mijn kinderen gegeven. Het was een megagrote productie. Maar ik vond vooral de soundtrack te gek, haha! Het idee kwam vanuit de spelmakers en wij vonden dat destijds een uniek idee. En daar is Leftfield altijd voor te porren!”

 

 

Afro-Left, het origineel waar de track Afro-Ride is gebaseerd, van de soundtrack van de WipeOut videogame

 

 

http://leftfieldsplash.com

 

 

Leftism 22 is nu verkrijgbaar op 3LP.

 

Heb je nog niet genoeg gehad van Leftfield? Check dan nu deze video interviews van FaceCulture!