The Legacy of Music
David Gilmour: het interview

David Gilmour: het interview

28, September 2017

David Gilmour keerde vorig jaar zomer terug naar een van de meest beroemde plekken uit de Pink Floyd geschiedenis: Pompeii. In het amfitheater trad Gilmour 2 avonden op, 44 jaar na Pink Floyd’s concertfilm – Live at Pompeii. Filmmaker Gavin Elder regisseerde het spektakelstuk dit keer voor een uitzinnig publiek. Gilmour kijkt nog een keer terug naar zowel die 2 avonden als naar het historische optreden uit 1972…

 

 

 

Live at Pompeii is opgenomen in de zomer van 2016. Waarom speelde je gedurende die tour zoveel in ongebruikelijke locaties en steden? Waarom de terughoudendheid om te spelen in de gebruikelijke zalen?
Ik tour niet vaak, en ik probeer het speciaal te maken voor de mensen. Daarom is het zo leuk om op mooie oude plekken op te treden, omdat er een speciale vibe heerst. We begonnen bijvoorbeeld in een geweldig amfitheater in Pula, Kroatie – een plek waar ik nog nooit geweest was en dat idee hebben we voor de rest van de tour in Europa doorgetrokken. Op deze plekken weet je gewoon dat er een heel speciaal element bijkomt van het gebouw en de omgeving. We kunnen alleen maar hopen dat het een onvergetelijke ervaring gaat opleveren voor het publiek.

 

Bij het spelen in amfitheaters komen vast wat logistieke en technische problemen kijken.
Ja, enorme problemen. Gelukkig gaat het meeste ervan aan me voorbij. We hebben een fantastische production manager in Roger Searle en een geweldige lichtman, Marc Brickman. Zij doen de toer eerst zelf, maanden van tevoren. Roger Searle is nergens van onder de indruk – hij klaart de klus en als je ‘m vraagt iets te doen, hoor ik nooit nee.

 

Een beetje voorspelbare vraag, maar waarom keerde je terug naar Pompeii?
We waren in de zomer van 2015 aan het zoeken naar nieuwe plekken om op te treden en we hadden een aantal prachtige Romeinse amfitheaters gedaan. Ik wil niet alleen maar in amfitheaters spelen, maar iemand suggereerde om het nog eens te proberen in Pompeii. We hadden onze twijfels of ze het zouden toelaten, maar niet geschoten is altijd mis. Dus is ons team is met de gemeente van Pompeii gaan praten en wat bleek, de burgemeester en de bewoners waren enorm enthousiast over het idee, en wilden graag meewerken. Zonder hen was het nooit gelukt!

 

 

 

 

Hebben jij en je vrouw Polly het er veel over gehad? Het is best een ding wat je neerzet, zo.
Het besef dat het een ‘ding’ was kwam pas later. Ik geloof niet dat we er vantevoren zoveel gewicht aan gaven – het is gewoon een van de vele venues waar we speelden. Op een gegeven moment dachten we, nou we deden het best okee in 1971 zonder publiek, dus het zou leuk zijn als we er een DVD van konden maken. We hebben veel shows over de hele wereld opgenomen, maar deze zou toch een beetje extra speciaal zijn – en dat bleek het ook te zijn. De twee shows gingen supergoed.

 

Voordat je terug ging, heb je de originele film nog bekeken?
Nee. Ik schaam me er een beetje voor. De film is vast heel leuk voor heel wat mensen, maar niet zo voor mij.

 

Wat zijn je herinneringen aan de eerste Pompeii show?
De opnames waren leuk. Maar we moesten ons best doen om er een interessant tijdsdocument van te maken. De regisseur Adrian Maben wilde een art film maken met kunst en muziek op een speciale plek. Het idee kreeg geleidelijk aan vorm en we vonden gezamenlijk dat er wat meer nodig was. Dus gingen we naar een studio in Parijs om wat extra materiaal op te nemen, waarna Adrian ook nog opnames maakte in de Abbey Road Studios tijdens de laatste opnames van Dark Side Of The Moon.

 

Er zijn vast legio organisaties die iets te zeggen hebben over de enorme audiovisuele productie, vuurwerk en zo, in een monumentaal gebouw. Was het moeilijk om iedereen aan jullie kant te krijgen?
Dat alles moest uitonderhandeld worden. Maar we zijn een professionele organisatie. Vuurwerk en pyrotechnica zien eruit alsof het heel gevaarlijk is – dat is de thrill ervan natuurlijk – maar eigenlijk is het enorm zorgvuldig voorbereid en onze mensen verliezen nooit de controle. Er is geen schade toegebracht aan het amfitheater. Je moet die mensen dus overtuigen dat we professioneel genoeg zijn om het te laten slagen. Dus niet zoals in de jaren 70, toen de gevaarlijk uitziende podium kunsten ook nog écht gevaarlijk waren. Er was geen toezicht zoals de Arbo – wat wel eens resulteerde in benauwde momenten op grote tours. Maar tegenwoordig loopt het allemaal op rolletjes.

 

Bestond het idee al lang om nummers in Pompeii te spelen die je al tijden niet op het podium hebt uitgevoerd?
We speelden Great Gig In The Sky, welke we al jaren niet meer hadden gespeeld. We hadden het geoefend in Engeland, waar Louise Marshall en de zangers een prachtige manier hadden gevonden om het te zingen, en we konden niet wachten om het live te proberen, maar we hebben ermee gewacht tot Pompeii. En we hebben natuurlijk One Of These Days gespeeld, welke we tijdens die tour niet hadden gespeeld. Dat is het enige nummer dat we met Pink Floyd in ’71 ook in Pompeii hebben gedaan.

 

 

 

 

Had je in de gaten dat bij het woord ‘Pompeii’ de media het gelijk weer over Pink Floyd zou hebben? Was dat iets waar je geen zin in had?
Je moet je geen zorgen maken over de media – die vinden altijd wel wat om obsessief over te doen. En het verhaal van, zouden we niet, waarom niet, komt zo nu en dan weer voorbij en zal nooit weggaan vermoed ik – ongeacht hoe overtuigend ik probeer mijn punt te maken.

 

Was spelen in Pompeii een soort van streep onder dat deel van je erfenis?
Ik hoop het!

 

Je hebt wel eens gezegd dat je in Pompeii het podium met geesten hebt gedeeld. Leg eens uit. Kunnen de kijkers die er niet bij waren dat ook merken?
Nou, we hebben nummers gespeeld die door [de overleden] Rick Wright zijn geschreven zoals The Great Gig In The Sky, en we hebben een nummer over Rick gedaan waarvan ik de muziek heb geschreven en Polly de tekst, namelijk A Boat Lies Waiting. Beide nummers hebben we na elkaar in de setlist gezet. Een ander nummer, Wish You Were Here, herinnert me altijd aan Syd [Barrett] als we het spelen. Een plek zoals Pompeii tilt dit gevoel naar een hoger plan, omdat we er enerzijds natuurlijk zoveel jaar geleden al hebben gestaan maar ook vanwege het speciale moment dat we ervan hebben gemaakt. Deze dingen besefte ik me toen ik aan het spelen was en ik hoop dat het concert voor het publiek extra emotionele lading krijgt.

 

Hoe vond je het om terug te kijken naar de beelden van Live At Pompeii?
Het beeldmateriaal is geweldig. De regisseur Gavin Elder, die ook de Gdansk DVD heeft samengesteld in 2006, heeft er een fantastische film van gemaakt.

 

Laatste vraag. Heb je nog nieuwe muzikale ideeën rondslingeren op dicteerapparaatjes en tapes?
Oh ja, er zijn een aantal nummers die niet helemaal af waren of om wat voor reden dan ook niet op dit album zijn terechtgekomen. Maar ja, er vallen altijd zoveel nummers en muzikale ideeën af. Je weet gewoon nooit waar je aan begint, tot je begint, en dan kom je er weer achter dat een nummer wat je eerst helemaal geweldig vond toch niet helemaal past in hetgene je nu wil doen. Je kunt weinig anders doen dan wachten en kijken wat er gebeurt, voor je besluit om iets op een album te zetten…

 

 

 

Abonneer je nu op onze nieuwsbrief via deze link en maak kans op een compleet pakket van David Gilmour’s Live At Pompeii.

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave