The Legacy of Music
Classic Album: Bob Dylan’s Highway 61 Revisited

Classic Album: Bob Dylan’s Highway 61 Revisited

30, August 2017

52 jaar oud: Highway 61 Revisited; één van de mijlpalen in de geschiedenis van de rock ‘n’ roll.

 

 

In de zomer van 1965 nam Bob Dylan het (inmiddels klassieke) Like A Rolling Stone op, een single die insloeg als een bom. Naast het elektrische geluid van het nummer was ook de de lengte van de single (6:13 minuten) controversieel. Desalniettemin werd het een enorme hit en wordt het vandaag de dag gezien als een van de meest belangrijke pop-composities uit de afgelopen eeuw. De single is de openingstrack van Dylan’s 6e studioalbum Highway 61 Revisited. De albumtitel slaat op de snelweg die Dylan’s geboorteplaats Duluth in Minnesota verbond met de zuidelijke steden (zoals St.Louis, Memphis en New Orleans) die allen een beroemde muzikale geschiedenis hebben. Met het album zette Dylan definitief de knop om van akoestisch naar elektrisch en dat werd hem door zijn fans niet in dank afgenomen. Aan de andere kant leverde het hem weer veel nieuwe fans op. In 2012 plaatste het gezaghebbende tijdschrijft Rolling Stone het album op de 4e plaats in de lijst van de 500 Beste Albums Aller Tijden.

Met het epische ‘Like a Rolling Stone’, met de parade van historische figuren die langskomen in ‘Tombstone Blues’, het uit blues-teksten geschreven ‘It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry’, het up-tempo blues nummer ‘From a Buick 6’ en het protestnummer Ballad of a Thin Man. Kant 2 opent met ‘Queen Jane Approximately, gaat verder met het biografische Highway 61 Revisited, het refrein-loze ‘Just like Tom Thumb’s Blues’ dat refereert aan grote Amerikaanse schrijvers als Edgar Allen Poe en Jack Kerouac. Desolation Row is het laatste nummer van de plaat en het langste dat Dylan tot dan toe had opgenomen (11 minuten). 

 

 

Een aantal opmerkingen van Dylan’s collega’s (en Dylan zelf) over het album:

Bruce Springsteen over de openingstrack Like a Rolling Stone: “a snare shot that sounded like somebody’d kicked open the door to your mind.”

Phil Ochs: “It’s impossibly good… How can a human mind do this?”

Harvey Brooks (Bassist op Highway 61): “I felt like, ‘You know what? I’m in the right place. This is a good place to be.’ I knew something was working.”

Charlie McCoy (Gitarist op Desolation Row): “I was introduced to Dylan when I was picking up tickets at the Columbia studio’s. Dylan said to me, “I’m getting ready to record a song, why don’t you pick the other guitar and play? ‘We had time for one take, one playback and then for another session. And that was Desolation Row”.

Keith Richards: “We’ve been playing ‘Like a Rolling Stone’ ever since Bob brought it out; it was like a dressing room favourite, a tuning room favourite. We know it really well. It was just a matter of screwing up the courage, really, to get over the feeling like we were riding on its back. We also realized that hey, we took our name from a Muddy Waters song. Suddenly it didn’t feel awkward to play it.”

Bob Dylan: “Highway 61 begins about where I came from, Duluth, to be exact. I always felt like I’d started on it, always had been on it, and could go anywhere from it.”

Rolling Stone over Highway 61: “one of those albums that changed everything”