The Legacy of Music
Hoe Paul Simon zich met Graceland opnieuw uitvond

Hoe Paul Simon zich met Graceland opnieuw uitvond

25, August 2017

Graceland werd in 1985 opgenomen in Zuid-Afrika. Het album weerspiegelde de onderdrukking van de zwarte Zuid-Afrikaanse muzikanten en hun strijd bij het uiten van hun identiteit tijdens de Apartheid. Hoewel Graceland heeft bewezen een controversieel voorbeeld van protestmuziek te zijn, bracht het succes ervan een debat over de rol van de Apartheid in Zuid-Afrika op gang. Bovendien keurde het de overtuiging dat politieke figuren de bevoegdheid hebben om muziek en artistieke gemeenschap te controleren en te beheersen af.

 

 

In de jaren ’80 had de sociale onrust door de Apartheid zijn hoogtepunt bereikt. Zwarte Zuid-Afrikanen roerde zich met verschillende protest tactieken gericht op het verzwakken van het apartheidsregime en het bevorderen van rassengelijkheid. Het gevolg was dat er rellen, demonstraties en vormen van burgelijke ongehoorzaamheid plaatsvonden. Bovendien waren landen over de hele wereld overeengekomen om creatieve zaken in Zuid-Afrika te boycotten in de hoop daarmee het systeem van de Apartheid te verzwakken. Terwijl de grote bedrijven ermee instemden om alle banden met Zuid-Afrika te verbreken, geloofden veel individuen dat het verlaten van het land het niveau van de sociale onrechtvaardigheid uiteindelijk erger zou maken. Tot deze mensen behoorde ook Paul Simon. Laatstgenoemde weigerde zijn muzikale aspiraties, waaronder het laten opnemen van zijn volgende album in Zuid-Afrika, te laten belemmeren door politieke sancties.

 

Paul Simon begon in 1985 aan een reis door Zuid-Afrika om er een nieuwe en innovatieve plaat op te nemen. Hoewel hij in eerste instantie niet op de hoogte was van de internationale boycot, leerde Simon uiteindelijk de strenge regels van de Verenigde Staten kennen door een verbod op het bezoeken van het land. Hij weigerde echter om zijn opname proces te vertragen. Later dat jaar, zonder wettelijke toestemming van het Afrikaans Nationaal Congres, bleef Simon werken aan Graceland. Simon zei hierover: “So as far as I knew, I was a welcome musician…wherever the objections came from, they didn’t come ‘til quite a long period of time afterwards.”

 

Simon heeft in talloze interviews herhaald dat hij betreffend album niet met opzet in Zuid-Afrika heeft opgenomen om daarmee een vermeende expliciete, politieke boodschap uit te sturen naar degenen die de Apartheid uitvoerden. Hoewel er een sociaal politieke kwestie werd meegenomen tijdens het proces van het opnemen van Graceland, was Simon’s enige bedoeling om een unieke, innovatieve plaat te creëren, die het enorme talent van de Zuid-Afrikaanse muzikanten zou vertegenwoordigen.

 

 

De thema’s op Graceland manifesteerden zich in de artistieke expressie en de culturele identiteit maar bevatte geen teksten of inhoud die aandrongen op sociale gelijkheid. Bovendien, bij het verschaffen van muzikale vrijheid en mogelijkheden aan de muzikanten op Graceland, lukte het Simon toevallig ook om de beginselen van de Apartheid en rassenscheiding te weerleggen, waarmee hij uiteindelijk de controverse in gang zette.
Graceland scheidde kunst van politiek, muziek van de wet, en de culturele expressie van regels en voorschriften. Daarom is het album van onschatbare waarde, niet alleen in de wereld van muziekanten maar ook in de harten van Simon’s ontelbare fans.