The Legacy of Music
10 x The Alan Parsons Project

10 x The Alan Parsons Project

27, June 2017

Tussen 1976 en 1987 maakt het Britse progressieve rockcollectief The Alan Parsons Project maar liefst tien platen. De samenwerking tussen Alan Parsons en Eric Woolfson groeit al snel uit tot een internationaal fenomeen. De albums bevatten bijzondere thema’s. De rode draad? De teksten van horror-poëet Edgar Allan Poe.

 

 

 

Tales Of Mystery And Imagination: Edgar Allan Poe (1976)
De titel van dit debuut is rechtstreeks overgenomen van dichter Edgar Allan Poe’s gelijknamige bundel horrorverhalen. Ook de songteksten zijn op de soms macabere vondsten van Poe gebaseerd. Acteur Leonard Whiting, die Romeo speelt in Romeo And Juliet van regisseur Franco Zeffirelli, verzorgt het gesproken woord in het nummer The Raven. Het artwork wordt geleverd door Hipgnosis/Strom Thorgerson, onder meer bekend van de treffende hoes van Pink Floyds The Dark Side Of The Moon.

 

 

I Robot (1977)
Wederom gebaseerd op een verhalenreeks: deze keer de ‘I, Robot-trilogie’ van Isaac Asimov, met artificiële intelligentie van robots als belangrijkste thema. Althans, dat was de bedoeling. Helaas voor Parsons en Woolfson waren de rechten al verkocht aan een filmmaatschappij en dus moesten ze hun thema wat aanpassen/verbreden. Ook de titel is net even anders: de komma ontbreekt expliciet. Met I Robot vestigt The Alan Parsons Project zich definitief in de progressive rockscene.

 

 

Pyramid (1978)
Pyramid krijgt een Grammy Award-nominatie voor ‘Best Engineerde Album, Non-Classical’. The Alan Parsons Project, steeds in een gewijzigde samenstelling, met uiteenlopende gastvocalisten en altijd met Parsons en Woolfson aan het hoofd, flirt op z’n derde album met new wave-invloeden. Colin Blunstone is te horen in The Eagle Will Rise Again en Jack Harris in Pyramania.

 

 

Eve (1979)
Eve is een album dat universele en tijdloze thema’s aansnijdt als de kracht van vrouwen, de karakteristieken van de vrouw en de uitdagingen van vrouwen ten opzichte van mannen. Soms zijn de liedjes vanuit het oogpunt van een vrouwenhater geschreven. Eve is ook het eerste Alan Parsons Project-album met zanger en soloartiest Chris Rainbow, die veel met Camel werkt en aan alle volgende Alan Parsons Project-albums mee zal doen. De hoes met gesluierde vrouwen met verborgen littekens is wederom ontworpen door Hipgnosis.

 

 

The Turn Of A Friendly Card (1980)
Het vijfde album in vijf jaar tijd. Uit The Turn Of A Friendly Card ontspringen twee hits: Time en Games People Play. Time is het eerste nummer waarvoor Woolfson de solozang op zich neemt. Op de B-kant van de plaat staan twee nummers. De eerste is The Gold Bug, waarvan de titel wederom van Edgar Allan Poe is geleend en waarin Ennio Morricone-achtig gefluit (door Parsons) is te horen. Het tweede is het titelnummer dat – voor het luistergemak – in vijf stukken is opgedeeld.

 

 

Eye In The Sky (1982)
Dit gevarieerde album is opgenomen in Abbey Road. Het is de best verkopende plaat van The Alan Parsons Project. De instrumentale opener groeit al snel uit tot een favoriet in sportzalen. Onder meer de Chicago Bulls gebruiken het als introductie-tune. Op de plaat loopt Sirius over in het titelnummer, dat wordt gezongen door Woolfson. Het wordt Alan Parsons Project’s grootste hit.

 

 

Ammonia Avenue (1984)
Dit zesde album bevat het nummer Don’t Answer Me, de laatste grote hit van The Alan Parsons Project. Het is volgens Phil Spectors ‘Wall Of Sound’-principe tot stand gekomen. Met andere woorden: de productie is erg gelaagd en bombastisch. De bijbehorende animatievideoclip komt in de race voor ‘Best Experimental Video’ tijdens de (allereerste) MTV Video Music Awards in 1984. Die titel valt uiteindelijk ten deel aan Herbie Hancocks Rockit.

 

 

Vulture Culture (1984)
Hoewel The Alan Parsons Project geen wereldwijde hits meer op z’n naam schrijft, komt Let’s Talk About Me van dit achtste studioalbum – dat in Europa wel goed scoort – onder meer in de Nederlandse Top 40. Eigenlijk zou dit album samen met Ammonia Avenue een dubbelalbum vormen. Maar uiteindelijk heeft men toch gekozen om ze apart van elkaar uit te brengen.

 

 

Stereotomy (1985)
The Alan Parsons Project werkt veel instrumentale composities uit, maar nog niet eerder zo’n lange als Where’s The Walrus?, dat op dit negende studioalbum van het Britse collectief staat. Het levert ze wederom een Grammy-nominatie op, deze keer voor ‘Best Rock Instrumental Performance – Orchestra, Group Or Solist’. Stereotomy is het laatste album met David Paton op basgitaar, die de overstap maakt naar de tourband van Elton John. Het mag inmiddels geen verrassing meer heten dat de albumtitel is ontleend aan een woord uit een gedicht van Poe (The Murders In The Rue Morgue).

 

 

Gaudi (1987)
Gaudi is het tiende en laatste officiële studioalbum van The Alan Parsons Project. De knotsgekke Spaanse architect Antoni Gaudi staat centraal. Het openingsnummer La Sagrada Familia is vernoemd naar de beroemde kerk in Barcelona die door Gaudi is ontworpen.

 

 

Meer Alan Parsons Project gerelateerde releases
Liefhebbers kunnen zich naast bovenstaande albums nog verdiepen in de uitgebreide solocarrières van Parsons en Woolfson. Dan is er ook nog Freudiana, wel bekend als het ‘onofficiële’ album van The Alan Parsons Project. En tot slot The Sicilian Defence, dat in 2014 voor het eerst is uitgebracht als onderdeel van de compilatiebox The Complete Albums Collection.

https://www.the-alan-parsons-project.com