The Legacy of Music
Het verhaal van de Nederlandse new wave band The Dutch

Het verhaal van de Nederlandse new wave band The Dutch

9, April 2017

The Dutch is terug. De voormalige new waveband, bekend van de Top 40 single This Is Welfare (1983), kwam in 2014 met re-releases van de platen This Is Welfare en Under The Surface. Er volgde een reünieshow en onlangs verscheen er een heus nieuw studioalbum, genaamd Four. Ook zal er binnenkort video- en bonusmateriaal uit de glorietijd verschijnen, waaronder een optreden bij Nederland Muziekland. Tijd om bij te praten met zanger, gitarist en songwriter Hans Croon.

 

tekst: Patrick Lamberts

 

 

This Is Welfare van The Dutch stond in 1983 vijf weken in de Top 40 en piekte op nummer 25. De Dutch new wave-klassieker met flamboyant toetsenspel, fretloze baspartijen en catchy refrein is jeugdsentiment voor iedereen die in de jaren tachtig naar de VARA of KRO luisterde.

 

 

Hoe is het nummer This Is Welfare ontstaan?

“Mijn nummers beginnen vrijwel altijd met een akkoordenreeks waarvan ik de akkoorden vloeiend in elkaar laat overlopen. Snel daarop volgt de hoofdmelodie. Daarna kleuren we met de band het geheel in. Mijn broer Bert verzon de pianopartijen erbij. Ik geloof dat die in de oefenruimte zijn ontstaan, puur door te repeteren en te kijken wat er bij de basis paste. Hetzelfde geldt voor de fretloze bas. Je had toen een paar bandjes die dat instrument gebruikten, zoals Japan. Maar daar was verder niet over nagedacht. Bassist Jan de Kruijf kocht een keer een fretloze bas en probeerde die uit. Toevallig werkte dat heel goed.”

 

Hoe verliepen de opnames van het nummer?

“Platenmaatschappij Epic/CBS haalde ons binnen na het bezoeken van onze albumpresentatie voor ons debuut Working In Los Alamos. Dat was in de bovenzaal van Paradiso. Volgens mij zei CBS op dezelfde avond nog dat ze een album met ons wilden uitbrengen. We konden een paar demo’s opnemen. Daar zat This Is Welfare nog niet bij. Die kwam later ineens. Wel fijn. Ook omdat de platenmaatschappij zich toch enige zorgen maakte, omdat ze een plaat gingen uitbrengen waar nog geen duidelijke single op stond. We namen de demo van This Is Welfare vervolgens apart op van de rest, in George Bakers Niteflite studio. Ook B-kantje Heimat Vor-bei is daar opgenomen. Ik weet nog dat Baker midden in de nacht langskwam met een bontjas om z’n schouders, opmerkingen makend als: ‘Goed jongens!’ en ‘Klinkt lekker!’ De eindop-names van de plaat vonden plaats in Studio Spitsbergen. Overigens gaan we de demoversie van This Is Welfare binnen afzienbare tijd uitbrengen. Er komt een release met allerlei live- en studio-opnamen die nooit eerder zijn uitgebracht, puur voor de fans. Die zal ergens in de tweede helft van het jaar uitkomen. Eerst komt er nog een digitale re-release van ons debuut Working In Los Alamos, met daarbij de bonustracks Probation (live) en Codified Minds.”

 

Hoe verrassend was het om een van je creaties in de Top 40 te zien belanden?

“We hadden al wel het idee dat This Is Welfare meezingbaarder en hitgevoeliger was dan de overige liedjes. De platenmaatschappij geloofde er ook in. Het was in elk geval direct duide-lijk dat dit de single moest worden. Het heeft vervolgens maanden geduurd voordat het num-mer in de Top 40 belandde. The Dutch stond bekend als VARA/KRO-bandje. De VARA en KRO waren progressieve radiostations, een beetje wat 3FM tegenwoordig is. De VARA had bijvoorbeeld programma’s als VARA’s Popkrant en VARA’s Lijn 3 waarin bandjes live mochten spelen. Toen This Is Welfare uitkwam, werd het direct door de VARA en de KRO opgepikt. Andere radiostations draaiden het nummer in eerste instantie niet. VARA en KRO gingen er echter stug mee door, waarna de commerciëlen er ook maar aan gingen geloven. Ik denk dat This Is Welfare in totaal vijf maanden op de radio is gedraaid. Op een avond in 1983 hadden we een televisieoptreden voor Nederland Muziekland: zo’n playbackoptreden op een plein. Onderweg ernaartoe was de Avondspits van Frits Spits op de radio – qua luistercijfers hét programma van de jaren tachtig. We werden toen voor het eerst gedraaid. Door de euforie hingen we allemaal uit de autoramen te schreeuwen. Helemaal mooi!”

 

 

Er zijn niet veel beelden van The Dutch uit de jaren tachtig, maar ik begreep dat het optreden bij Nederland Muziekland binnenkort openbaar wordt gemaakt. Klopt dat?

“Van Another Sunny Day zijn enkele televisieopnamen, van programma’s als Je Ziet Maar en Toppop. Van This Is Welfare is er helemaal geen live-versie. We herinnerden ons dat Neder-land Muziekland-optreden nog. We vielen een beetje uit de toon naast acts als Rubberen Rob-bie. De zoektocht naar die opname stokte echter steeds weer. Tijdens de promotie van het nieuwe album Four zei mijn vrouw Darja dat ik nog een keer goed moest zoeken bij Beeld En Geluid. Toen kwam de opname eindelijk naar boven. De originele beelden van Veronica brengen we nu uit via onze social media-kanalen. Leuk voor de fans van The Dutch. Die zijn er nog genoeg. Toen ik Four in Hilversum kwam pluggen voor de radio was ik in eerste in-stantie gewoon een vent met grijs haar. Maar als ik op zo’n moment zeg dat ik Hans Croon van The Dutch ben, beginnen ze spontaan ‘This is welfare’ te zingen. Dat is nog altijd een enorme binnenkomer.”

 

“Als ik mezelf bij de radio als Hans Croon van The Dutch voorstel, begint men spontaan This Is Welfare te zingen.”

 

 

 

In het cd-boekje van Four staat over jullie uiteenvallen in 1986: ‘Many years ago we took a wrong turning and split up’. Waarom zijn jullie destijds uit elkaar gegaan?

“We hebben geen ruzie gekregen, om daar maar mee te beginnen. We hadden een hit gehad. Als gevolg daarvan konden we redelijk geld vragen voor optredens, een mooie PA en goede lichtinstallatie huren en wat roadies inschakelen. Dat geeft een bepaald comfort waardoor je je als muzikant ‘on top of things’ voelt. Naarmate de tijd verstreek, verdween de roze wolk. Het werd allemaal wat minder. Dat vonden we vervelend. In de oefenruimte probeerden we gefor-ceerd een nieuwe hit te maken. Dan is er de dood in de pot. CBS stelde nog voor om Alides Hidding van Time Bandits – die toen veel hits schreef – ook voor ons een nummer te laten schrijven. Dat wilden we totaal niet. We waren The Dutch. Een autonome band. Het leek ons wel weer fijn om op de radio gedraaid te worden en dus probeerden we – heel verkrampt – zelf een hit te schrijven. Dat leidde tot frustratie, want het lukte niet. Op een gegeven moment had Henk Hofstede van The Nits een project dat La Grande Parade heette. Dat was naar aanlei-ding van de afscheidstentoonstelling van Edy de Wilde, toenmalig directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. De tentoonstelling bestond uit hoogtepunten van 20e eeuwse kunst. Henk vroeg me daar een liedje voor te schrijven, maar onder anderen ook aan Petra Lugten-burg van Cloud Nine. We kwamen in dezelfde studio terecht. Ik was van haar gecharmeerd en toen ben ik met haar Siobhan begonnen. Daar kwamen later ook andere leden van The Dutch bij en zodoende liep dat geruisloos in elkaar over. Het besluit om definitief met The Dutch te stoppen was echter nooit gemaakt. Daarom hebben we ook geen herinneringen aan ‘ons laat-ste optreden’.”

 

Inmiddels is er een nieuwe plaat en treden jullie weer op. Zo stonden er op 2 april twee in-stores gepland in Plato Deventer en Plato Apeldoorn. Brandt het heilige vuur weer?

“Dat we weer bij elkaar zijn gekomen is voornamelijk te danken aan Wout de Kruif, producer van onze nieuwe plaat Four. Hij heeft een zwak voor Nederlandse new wavebandjes uit de tachtiger jaren. Hij vroeg om oude opnames met hem te delen zodat hij ze kon remasteren en opfrissen. Het duurde lang voordat hij ons zover kreeg om materiaal te verzamelen, want zo vaak zagen we elkaar niet meer. Uiteindelijk kregen we er puntgave muziek voor terug. Toen ontstond het idee om die via iTunes en Spotify en zo uit te brengen. Het leek ons leuk om daar ook een eenmalig optreden aan te koppelen. Toen kwam het idee om het in de bovenzaal in Paradiso te doen. Die show was uitverkocht. Het was zo’n succes dat ik op het podium heb geroepen dat we nieuwe nummers gingen schrijven. Er was nog helemaal niets en ik had de rest van de band geloof ik ook nog helemaal niet ingelicht, haha!”

 

 

Waarin verschilt The Dutch anno 2017 ten opzichte van The Dutch anno 1983?

“Als je oude interviews en artikelen over The Dutch terugleest, gaat het altijd over dezelfde invloeden: Joe Jackson, Peter Hammill, Japan, Talking Heads en XTC. Eigenlijk klopt dat ook wel. Als je een 1986-opname van The Dutch hoort, zou je bijvoorbeeld een marimba van Japan kunnen herkennen. We lieten ons inspireren door bands die we ontzettend goed vonden. Dat doen we nu totaal niet meer. Er is geen enkele band die we collectief zo goed vinden dat we net zo willen klinken. De enige referentie die ik nu nog heb, is The Beatles. Hun akkoor-denschema’s – grotendeels geïnspireerd door klassieke muziek – zijn zo ontzettend goed! Als ik liedjes schrijf, probeer ik altijd zo’n logische akkoordenprogressie te hebben. Zo is Beat The Drum ontstaan nadat ik Isoldes Liebestod van Wagner op gitaar had uitgezocht.”

 

 

http://thedutchband.com