The Legacy of Music
De LP met de banaan

De LP met de banaan

12, March 2017

Hoewel er sterke concurrenten bestaan als “The Lady With The Tutti Frutti Hat” en Chiquita, is de meest beroemde (ofwel beruchte) banaan ter wereld voortgekomen uit de cover van het debuutalbum van The Velvet Underground. Het is vandaag 50 jaar geleden dat “The Velvet Underground & Nico” uitgebracht werd door eerder genoemde Amerikaanse rockband, in samenwerking met zangeres Nico.

 

 

De omstreden albumcover is ontworpen door Andy Warhol. En alsof de op een geslachtsdeel lijkende vorm van een banaan nog niet genoeg was, werd de uitnodiging “Peel Slowly And See” hieraan toegevoegd. Onder de sticker verscheen vervolgens een vleeskleurige banaan. “The banana actually made it into an erotic art show” aldus Velvet’s zanger Lou Reed.

 

velvet_banana_3

 

Overigens is de albumcover toepasselijk bevonden voor wat betreft de inhoud. The Velvet Underground & Nico (1967) verkreeg aandacht vanwege de focus op controversiële onderwerpen (waaronder drugsgebruik, prostitutie, sadisme, masochisme en seksuele deviantie die in veel van de liederen op het album aan bod komen). Behalve ontwerper van de hoes, wordt Andy Warhol ook als officiële producer van het album vermeld. Echter, ook Tom Wilson (bekend van zijn werk met Bob Dylan en Frank Zappa) heeft zijn aandeel hierin gehad.

 

 

The Velvet Underground werd in 1965 opgericht door studenten Lou Reed en John Cale. Samen met Maureen ‘Moe’ Tucker op drums en Sterling Morrison op gitaar ontstonden de eerste nummers. Popart kunstenaar Andy Warhol ontdekte de band niet veel later, waarna hij ze mee op tour nam als onderdeel van zijn multimediashow “The Exploding Plastic Inevitable”(1966) . Nico had haar rol op het album te danken aan Warhol, op wiens advies besloten werd het Duitse fotomodel erbij te betrekken. Zij zong de nummers “Femme Fatale”, “All Tommorow’s Parties”, “I’ll Be Your Mirror” maar is ook te horen op “Sunday Morning” als achtergrondzangeres.

 

The Velvet Underground & Nico bestaat uit elf nummers die in z’n geheel een zeer dynamisch bereik vertegenwoordigen. Hierbij wisselen rock-‘n-roll en avant-garde elkaar af. Van het bonzende “I’m Waiting For The Man” en “Run Run Run”, het dreunende “Venus In Furs” en “Heroin”, het hemelse “Sunday Morning” naar het rustige “Femme Fatale” en tedere “I’ll Be Your Mirror” maar ook “All Tomorrow’s Parties” waarvan gezegd wordt dat het Warhol’s favoriete nummer van de band is. Het laatstgenoemde nummer is later bovendien door Kurt Loder beschreven als een “mesmerizing gothic-rock masterpiece”.

 

Velvet Underground At The Delmonico Hotel

 

Het album werd pas één jaar na opnemen uitgebracht. Juridische complicaties zorgden er echter voor dat de commerciële groei van het album achterwege bleef. Vanwege de controversiële inhoud van het album werd het vrijwel direct uit de platenzaken geweerd. Richie Unterberger van AllMusic: … the music was simply too daring to fit into commercial radio; “underground” rock radio was barely getting started at this point, and in any case may well have overlooked the record at a time when psychedelic music was approaching its peak.”

The Velvet Underground wordt desondanks als één van de meest invloedrijke bands uit de geschiedenis beschouwd. De eerste vier albums van de band zijn opgenomen in de lijst van 500 Greatest Albums Of All Time van Rolling Stone Magazine. Door hetzelfde tijdschrift kwamen ze op de 19e plek terecht in de ranking van 100 grootste artiesten. In 1996 trad de band toe tot de Rock And Roll Hall Of Fame. Criticus Robert Christgau beschouwt de band als “the number three band of the ’60s, after the Beatles and James Brown and His Famous Flames”.