The Legacy of Music
30 jaar oud: U2’s Joshua Tree

30 jaar oud: U2’s Joshua Tree

25, January 2017

Aan het begin van 1987 was U2 nog niet die grote super band. Het dit jaar 30 jaar oude album ‘The Joshua Tree’ bracht daar voorgoed verandering in. Het wordt inmiddels beschouwd als U2’s Magnum Opus.

 

Het 5e studio album van de Ierse band is niet een echt concept album maar wordt wel in alles geïnspireerd door de geografie, de politiek, de literatuur, de muziek van Amerika, het land waar de band zo vaak optreed in het eerste deel van hun carrière. Meteen na de ‘Unforgettable Fire’ toernee begint het viertal met het schrijven van nieuw materiaal. Begin 1986 neemt de band hun intrek in het Danesmoate House, een statig Gregoriaans landhuis ten zuiden van Dublin, om daar een tijdelijke studio op te zetten. De eetkamer en de salon worden gebruikt om op te nemen. Net als bij ‘The Unforgettable Fire’ zijn Brian Eno en Daniel Lanois opnieuw als producers ingehuurd. In de pers verschijnen berichten dat U2 een nieuw album aan het opnemen is… Het creëren van ‘Joshua’ neemt echter meer tijd in beslag dan gedacht en zorgt ervoor dat de fans steeds langer moeten wachten. De vraag naar het nieuwe album blijft daardoor alleen maar groter worden.
Veel gestelde vraag in 1986 in de platenwinkels is: “Is de nieuwe plaat van U2 er al?” Antwoord: “Nee nog niet”…Nieuwe vraag: “Weet U wanneer deze gaat komen?” Antwoord: “Waarschijnlijk ergens volgend jaar”…
Niet aan het eind van 1986, wat de bedoeling is, maar pas in maart 1987 verschijnt het. In Engeland vliegen in de eerste 2 dagen 250000 Joshua Tree albums de winkels uit… 

 

 

Het album begint met een bijna twee minuten intro van “Where the Streets Have No Name”. Een perfect intro voor een plaat waar meer dan verwachtingsvol naar uitgekeken wordt. Niemand wordt teleurgesteld, je wilt alleen maar meer, meer, meer. Brian Eno merkt later op dat bijna de helft van de opnamesessies wordt besteed om hiervan de juiste versie te verkrijgen. Bono schrijft de tekst tijdens een bezoek aan Ethiopië dat op dat moment is verwoest door hongersnood. 

 

 

“I Still Haven’t Found What I’m Looking For” ontstaat ​​uit een door drummer Larry Mullen, Jr. bedacht drumritme met teksten beïnvloed door de Amerikaanse gospel. Het nummer wordt genomineerd voor Song van het Jaar, tijdens de 1988 Grammy Awards. In het nummer wordt een spirituele hunkering bezongen en geaccentueerd door Bono’s soul vocalen. Ook hier is de gitaar van The Edge bepalend. De titel van het lied is beïnvloed door de regel in Bob Dylan’s lied “Idiot Wind” (van Blood On The Tracks). “You’ll find out when you reach the top you’re on the bottom…”, suggereert de terugkeer op aarde in een andere gedaante en de oneindige zoektocht naar geluk.  

 

 

“With or Without You” was de eerste single -en één van de oudste composities op het album, die teruggaat tot 1985. Bassist Adam Clayton levert een pulserende baslijn opgevuld met zwevende gitaar riffs van The Edge en de dynamische zang van Bono. De band wijst het lied af maar Bono bewerkt het arrangement opnieuw met zijn vriend Gavin Friday en geeft het zodoende een tweede leven. Het behandelt het contrast tussen het leven op de weg en het leven thuis, geschreven vanuit het perspectief van een populaire muzikant. 

 

 

“Bullet the Blue Sky” is een eenvoudig lied, maar met een heel andere, intense aanpak. Het gaat over de Amerikaanse betrokkenheid bij de burgeroorlog van El Salvador, begin jaren 80, en wordt gebracht met agressieve zang en een intens ritme. Latijns-Amerika is ook het onderwerp van het afsluitende nummer op het album “Mothers of the Disappeared”, geschreven over de “Madres de Plaza de Mayo”, een groep vrouwen wiens kinderen zijn verdwenen onder verschillende dictaturen. Enkele van de minder bekende nummers verkennen verschillende kleinere genres van de Amerikaanse muziek. “Running to Stand Still” is beïnvloed door de akoestische blues met een songtekst die terugblikt op Dublin. “Red Hill Mining Town” is een volksliedje, beïnvloed door Bob Dylan, die Bono voor het eerst ontmoet in 1984. “Trip Through Your Wires” bevat een duidelijke knipoog naar blue-eyed soul, en “Exit” laat de band horen tijdens een live studio jam met teksten geïnspireerd op Norman Mailer’s The Executioner’s Song.

 

 

De westelijke woestijn is symbolisch op ‘Joshua Tree’ en “In God’s Country” wordt dat beeld prachtig op muziek gezet. Eerdere versies van het lied gaan over Ierland voordat de band besluit het een Amerikaanse tint te geven. “One Tree Hill” is de vijfde en laatste single van het album en is geschreven om de band’s voormalig roadie Greg Carroll, die bij een motorongeluk in Dublin omkomt, te herdenken. Naar aanleiding van de begrafenis in Nieuw-Zeeland, schrijft Bono een lyrische gedicht getiteld: “One Tree Hill”. Dit nummer wordt beschreven als een zacht rondspokende zegening en beschrijft een vulkaan in de buurt van Auckland in Nieuw-Zeeland waar Carroll vandaan kwam en waar de band voor het eerst met hem werkte in 1984.

 

En dan is er nog een Nederlands tintje te vermelden:
De album hoes is ontworpen door Steve Averill. Het eerste concept van de hoes was te laten zien wanneer de woestijn overgaat in beschaving. De titels bedacht voor het album waren op dat moment ‘The Desert Songs’ en ‘The Two Americas’.  De Nederlandse fotograaf Anton Corbijn werd gevraagd te zoeken naar locaties in de VS om dit vast te leggen. Van 14 tot 16 december 1986 reisde de band met Corbijn en Averill met een bus rondom de Mojave-woestijn in Californië voor een driedaagse fotoshoot. De groep verbleef in kleine hotels en Corbijn schoot foto’s van het woestijn landschap te beginnen bij de spookstad van Bodie om vervolgens naar locaties zoals Zabriskie Point en andere sites in Death Valley te rijden. Voor de shoot huurde Corbijn een panoramische camera om meer van de woestijn landschappen vast te leggen. Maar hij had geen eerdere ervaringen met het toestel en was hij er niet vertrouwd mee. Dit leidde tot enigzins onscherpe bandleden met een scherpe achtergrond op de uiteindelijke hoes. Op de avond na de eerste dag van de shoot vertelde Corbijn over de Joshua trees die in de woestijn stonden. Hij stelde voor deze te gebruiken op de hoes. Bono ontdekte de religieuze betekenis van de bomen (de boom werd door Mormonen Joshua genoemd naar de profeet uit het Oude Testament) en de volgende dag stelde hij voor het album The Joshua Tree te noemen. Op de 2e dag zag de groep een alleenstaande boom. Ze stopten en Corbijn nam foto’s van de boom. Het was erg koud en volgens Bono is dat de reden dat de band vrij chagerijnig op de hoes staat.

 

 

 

 

bron: NME.com – ClassicRock.com