The Legacy of Music
100 legendarische Live-albums

100 legendarische Live-albums

2, January 2017

‘Een livealbum kan een registratie zijn van één concert of een verzameling van meerdere concerten. Zo’n album wordt vaak gebruikt om de ervaring en sfeer van een liveoptreden vast te leggen. Vaak zit er applaus of gejuich bij van het publiek en opmerkingen van de artiest tussen de stukken/nummers door. Soms worden livealbums later aangepast in de studio om eventuele effecten toe te voegen of om de kwaliteit te verbeteren.’  bron: wikipedia

(In willekeurige volgorde zetten we er ‘even’ 100 op een rij)

 

 

Johnny Cash, ‘At Folsom Prison’ (1968)

Cash zijn live album kwam op het juiste moment voor de man die al een tijdje geen echte sucessen meer had gekend. Ook worstelde hij met zijn alcohol -en drugsverslaving. Cash trad al jaren op in gevangenissen maar het was de eerste keer dat het werd opgenomen en uitgebracht. ‘Folsom Prison Blues’ werd weer een hit. Cash maakte hierdoor een schitterende comeback.

 

JCFP400

 

 

Bruce Springsteen & the E Street Band, ‘Live/1975-85’ (1986)

The Boss had veel te bewijzen op zijn eerste live album. Zijn ‘live’ reputatie was hem al vooruitgesneld. En toen hij dat punt wilde maken dacht hij meteen groot. Een verzamelalbum met 40 nummers (op 5 LP’s of 3CD’s) waarbij hij liedjes selecteerde die hij in elke type zaal of kroeg had laten horen. De kern van de box bestaat uit 4 opéénvolgende nummers: “Born in the U.S.A.,” “Seeds,” “The River” (met een prachtig verhaal door Springsteen, over zichzelf, zijn vader en zijn diensttijd) en Edwin Starr’s “War.”
“Deze 4 liedjes samen vertelden verschillende dingen, dingen die nooit eerder te horen waren geweest op één van zijn albums,” vertelde manager en producer Jon Landau.

 

BSL400

 

 

Jimi Hendrix, ‘Band of Gypsys’ (1970)

Hendrix debuteerde tijdens oud en nieuw 1969 in de Fillmore East in New York met zijn nieuwe trio. Dit bestond uit Billy Cox op bass (Hendrix zijn oude dienstmaat) en Buddy Miles op drums. Hoogtepunt van de plaat is misschien wel het 12 minuten durende Machine Gun waarin Hendrix’ gitaar en de drums van Miles, het geluid van een machinegeweer benaderen.

 

JHBoG400

 

 

Cheap Trick, ‘At Budokan’ (1978)

Tegen het einde van 1978 had Cheap Trick drie albums op de planken liggen en geweldige liedjes als ‘Surrender’ en ‘I Want You To Want Me’. In Japan een grote band, maar in thuisland Amerika moest het succes nog beginnen. Toen radiostations ‘I Want You…’ oppikten, besloot het label de live-plaat ook in Amerika uit te brengen. Al snel begon het succes ook in eigen land grote vormen aan te nemen.

 

CTaB400

 

 

Bill Withers, ‘Live at Carnegie Hall’ (1973)

Het was anderhalf jaar na zijn grote doorbraak. Hierdoor kon hij zijn baan in een vliegtuig fabriek vaarwel zeggen. Op een regenachtige vrijdag-avond in oktober 1972 stond Withers in een van de meest prestigieuze zalen ter wereld. Het was alsof het niets bijzonders voor hem was. Withers haalt herinneringen op over de zijn grootmoeder en de kerk en beschrijft het uitgaan met vrouwen alsof hij thuis in je eigen huiskamer, tegen je praat. Zijn band aangevoerd door drummer James Gadson en pianist Ray Jackson klinkt als een klok.

 

BWLaCH400

 

 

Queen, “Live Killers” (1979)

Queen stond al jaren bekend om hun imposante rock shows toen ze in 1979 Live Killers uitbrachten. Het was alles wat een Queen fan omdat moment te wensen had. Het album opent met “We Will Rock You,” in een snelle, andere versie dan de klassieke. Favorieten als “Killer Queen,” “Bicycle Race” en “Bohemian Rapsody (voorafgegaan door een stukje van “Mustapha”) komen voorbij net als iets kleinere hits als “You’re My Best Friend” and “Keep Yourself Alive”. Verder echte albumtracks zoals “I’m in Love With My Car,” “Death on Two Legs,” “Get Down Make Love,” “39” and “Tie Your Mother Down.” Alsof het niet voldoende is ook nog het hard-rock achtige “Now I’m Here,” Love of My Life,” gezongen met het publiek en het epische, 12-minuten durende “Brighton Rock” met de beroemde solo van Brian May. Alles aan elkaar gezongen en gepraat door Freddie Mercury. Ook klassiek: Queen, Live at Wembley (1990).

 

QLK400

 

 

Deep Purple, ‘Made in Japan’ (1972)

In slechts 7 stukken levert Deep Purple 2 LP’s af die bol staan van opwinding en verwennerij.  Van Ian Paice’s ongelooflijke drum-solo op “The Mule” tot Jon Lord’s orgel intro op “Lazy”. Van het einde van de 20 minuten durende “Space Truckin’ “ met een hoofdrol voor Ian Gillan, tot Ritchie Blackmore’s gitaar hoogtepunt op “Strange Kind of Woman.” Lord zou later in de docu Smoke On The Water zeggen: “We waren zo onbezorgd over de opnames dat we niet eens doorhadden dat we écht werden opgenomen. Het samenspel was er niet minder om en ook niet de spontaniteit en het ‘goede gevoel’dat we meestal hadden als we op het podium stonden. “

 

DPMiJ400

 

 

Nirvana, ‘MTV Unplugged in New York’ (1994)

Haal de fuzz en het gebral weg en niets anders dan rauwe emotie blijft over. Voor MTV’s Unplugged gaf Nirvana een van hun beste optredens uit hun carrière.Een nummer als About a Girl werd plots een breekbaar acoustisch stuk, Cobain kon ook gewoon gevoelig zingen in plaats van schreeuwen en Grohl streelde af en toe de drums. Voor een grunge band niet de gewoonste zaak ter wereld. Eén van de hoogtepunten is de cover van Leadbelly’s “Where Did You Sleep Last Night.” Het was gelijk de afsluiter van de show ondanks dat de producers van MTV ruzie maakten met Cobain over een toegift. Cobain weigerde. Hij kon de uitvoering van Leadbelly’s nummer niet overtreffen met een ander nummer, zo zou hij later verklaren.

 

NMU400

 

 

The Who, ‘Live at Leeds’ (1970)

The Who was op hun hoogtepunt tijdens hun historische ‘Tommy’ toernee eind jaren 60, begin jaren 70. Een geweldige live band, vloeiend en ruig. Op de avond in Leeds waren ze in topvorm. Oud en nieuw repertoire werden gespeeld met een dynamiek waardoor hun reputatie wederom werd bevestigd. Tommy zelf werd weggelaten op de LP alhoewel sommige riffs van het nummer te horen zijn in de 15 minuten durende versie van “My Generation.” Latere uitgaves bevatten alle nummers (meer dan 30) die die avond gespeeld zijn.

 

TWLaL400

 

 

Led Zeppelin, “The Song Remains The Same” (1976)

De soundtrack van de concert film met dezelfde naam opgenomen tijdens 3 concerten in Madison Square Garden in New York(1973). Alles nummers werden opgenomen door Eddie Kramer en later gemixt in de Electric Lady Studio te New York en Trident Studio te London. Het album verscheen pas in 1976 en verschilde van de film. “Black Dog” zit wel in de film maar staat niet op het album. Omgekeerd geldt voor “Celebration Day”. In de film wel nummers als “Since I’ve Been Loving You”, “Heartbreaker” en “Bron-Yr-Aur” maar deze weer niet op het album. Zowel critici als de band zelf waren niet enthousiast over het album, echter het is het enige live album van Led Zep dat verscheen tijdens hun actieve periode. Nog meer Led Zep live-aanraders zijn: de BBC Sessions (1997) en How The West Was Won (2003).

 

LZSRTS400

 

 

The Rolling Stones, ‘”Get Yer Ya-Ya’s Out!” The Rolling Stones in Concert’ (1970)

Blues gitarist Mick Taylor was in 1969 de band komen versterken met als gevolg een dieper, groovend geluid. De bedoeling van ‘Ya-Ya’s’ was om hun andere geluid te laten horen. Elk instrument van de band klonk harder en gemener. Het samenspel van de ritme sectie tussen Watts en Wyman was beter dan ooit. De Stones waren de beste live band in die tijd. Een week voor het fameuze Altamont opgenomen, speelde ze 2 Chuck Berry songs en klassiekers als “Sympathy for the Devil,” “Stray Cat Blues”. De versie van “Midnight Rambler” is een op zichzelf staande live klassieker.

 

RSGYYYO400

 

 

Talking Heads “Stop Making Sense” (1984)

Concertfilm opgenomen in december 1983 tijdens 3 shows in het Pantages Theater te Hollywood. Het was de “Speaking in Tongues” toernee en de band was speciaal hiervoor uitgebreid. Zo werden 2 achtergrondzangeressen, toetsenist Bernie Worrell, gitarist Alex Weir en percussionist Steve Scales aan de band toegevoegd. Talking Heads wilde geen MTV achtige concertfilm en ze huurde daarom regisseur Jonathan Demme in. Hij won later een Oscar voor de film The Silence of the Lambs. Het wordt nog altijd door critici gezien als een van de beste muziekfilms ooit gemaakt.

 

THSmS400

 

 

Various Artists, ‘The Last Waltz’ (1978)

The Band straalt – Levon Helm’s uitvoering van “Dixie Down” is definitief, en Rick Danko’s emotionele versie van  “It Makes No Difference” steekt de studio versie naar de kroon – verder vermaak komt van Bob Dylan, Muddy Waters, Emmylou Harris, Neil Young, Joni, Dr. John, Clapton en Van The Man, Neil Diamond, Muddy Waters en Paul Butterfield en the Staple Singers. Het was het afscheidsconcert van The Band en vond plaats in oktober 1976. Pas anderhalf jaar later verscheen het op 3 LP’s. 
Ander klassiek live album van The Band is Rock of Ages (1972).

 

VATBTLW400

 

 

Lou Reed, ‘Rock N Roll Animal’ (1974)

Verhalenverteller Reed ‘transformeerde’ na de jaren bij Velvet Underground in een Glam-en Art rocker. Met dit bruisende live-album werd het rock ‘n’ roll beest Reed een definitieve ster, overigens met de hulp van de toekomstige gitaristen van Alice Cooper, Steve Hunter en Dick Wagner.

 

LRRnRA400

 

 

U2, “Live: Under a Blood Red Sky” (1983)

Na het album War toerde U2 uitgebreid door Amerika en Europa. Het resultaat verscheen op dit live-mini-album en was te zien in de concert film. Die werd gemaakt om ze te promoten bij het Amerikaanse publiek.
Slechts 8 nummers staan op de plaat waaronder Sunday Bloody Sunday. De live video zorgde voor een hit en de definitieve doorbraak bij het grote publiek.

 

UUaBRS400

 

 

Bob Marley and the Wailers, ‘Live!’ (1975)

Na 2 uitverkochte shows in het London’s Lyceum, een cover-verhaal in het Engelse muziekblad Melody Maker die Marley beschreef als de ‘mogelijk grootste superster die Engeland bezocht na Dylan’, werd Marley in Amerika binnengehaald als de nieuwe muziekontdekking. Geen van de bovengenoemde shows zou worden opgenomen maar toen Island label baas Chris Blackwell de gekte van de eerste show zag, besloot hij de Rolling Stones’mobiele studio toch te parkeren bij de 2e show. “No Woman, No Cry” bereikte de Top 10 in Engeland en de versie zou nooit meer geëvenaard worden. De opnames werden op Live! gezet en is sindsdien een klassieker als het gaat om live-albums. Andere geweldige klassieke live plaat van Marley is Babylon By Bus, een dubbelaar met net even iets meer hits en een geweldige hoes…maar ja de keuze is reuze!

 

BMatWL400

 

 

Thin Lizzy, “Live And Dangerous” (1978)

De set van de Ierse band die het publiek plezierde met melodieuze heftige rock wordt nog altijd gezien als een grote rockshow masterclass. Met opnames van de toernees uit 1976 en 1977, en bijna alle Thin Lizzy-klassiekers. Een van de hoogtepunten is Still In Love With You. De gitaarsolo’s op dit nummer van Brian Robertson (zijn laatste album als gitarist van Thin Lizzy) zijn episch. Niet alles op het album was echt ‘live’ en ook op dit album zijn de nodige overdubs toegevoegd(wat in die jaren gewoon was).

 

TLLaD400

 

 

Iron Maiden, “Live After Death” (1985)

Op het album staan op de eerste drie plaatkanten van de dubbel-lp nummers van het concert in Long Beach Arena (14-17 maart ‘85) en op kant vier, vijf songs tijdens 4 concerten opgenomen in de Hammersmith Odeon te Londen . De World Slavery toernee bestond uit 187 optredens van de band die dan ook na de laatste gig maanden rust nam. De concerten in Long Beach werden gefilmd en werden in oktober 1985 op VHS- en Betamax-koopvideo uitgebracht, en ook op Laserdisc in december 1986. In 2008 verscheen het op DVD.

 

IM400

 

 

Neil Young & Crazy Horse, “Rust Never Sleeps” (1979)

Compromisloos is het woord van toepassing op Neil Young die in 1979 een live album uitbracht met louter nieuwe nummers. De ene kant akoustisch met alleen Young en zijn gitaar, de andere kant elektrisch met Crazy Horse. Zonder overdrijven inspireerde vooral kant 2 met Crazy Horse een nieuwe generatie rockers. In het decennia dat volgde verdiende Young dan ook de titel: “The Godfather of Grunge”.

 

NYRNS400

 

 

Motörhead, “No Sleep ‘Til Hammersmith (1981)

Een plaat vol live-versies van nummers die eerder op Overkill, Bomber en Ace of Spades waren uitgekomen. Ook 2 nummers van het album Motörhead (“Motörhead & Iron Horse”) worden live gespeeld. Het is eigenlijk een greatest hits live album waarop Lemmy, Fast Eddie en Philthy Animal volledig loos gaan. Mede doordat het de klassieke bezetting betreft en deze op haar hoogtepunt te horen is, spreekt men van een van de beste live metal albums ooit.

 

MHNSTH400

 

 

Billy Joel, “Songs In The Attic” (1981)

Songs in the Attic introduceerde Billy Joel’s vroegere werk aan fans die hem hadden leren kennen door  het album “The Stranger”. Joel had inmiddels een consistente bandbezetting en durfde het ouder werk van “Cold Spring Harbor” ook aan. Elk nummer is levendig gearrangeerd en de ballads klinken warmer dan ooit. Wat misschien mist is de klassieker “Piano Man” maar nummers als  “She’s Got a Way”, “Summer, Highland Falls”, and “I’ve Loved These Days” compenseren dat ruimschoots.

 

BJSITA400

 

 

Eagles, “Live” (1980)

Het eerste live album van de band uitgebracht als dubbel LP in november 1980. Officieus waren ze 5 maanden eerder uit elkaar gegaan maar de band was het label contractueel verplicht een live-album af te leveren. Wat volgde was het meest overdubte live album ooit. Glenn Frey en Don Henley wilden niet bij elkaar in één kamer zijn en dus werd de plaat door beiden op verschillende plaatsen gemixed. Het resultaat mag er echter wel zijn.

 

EL400

 

 

AC/DC, “If You Want Blood” (1978)

Een klassieker met recht. AC/DC met Bon Scott aan de vooravond van de wereldwijde doorbraak. Ten tijde van deze release al 5 jaar onderweg. 5 studioalbums uitgebracht en meer dan 100 concerten gedaan. Maar nog steeds niet het grote publiek bereikt. Nederland ging als eerste, na Australië, om. Niet alleen door het succes van de single Whole Lotte Rosie maar ook door het eerlijk rockende live geluid van de band op “If You Want Blood”.

 

ADIYWB400

 

 

David Bowie, “Stage” (1978)

Bowie’s 2e live album in 5 jaar. En dus ook Bowie in het Low en Heroes tijdperk. Ziggy en Station to Station kregen een ander arrangement. Interessante periode van de man die zichzelf om de 2 jaar opnieuw uitvond.

 

DBS400

 

 

Focus, “At The Rainbow” (1973)

Opgenomen op 5 mei 1973 in Londen. In eerste instantie niet bedoeld om destijds gereleased te worden maar omdat de band al met elkaar in onmin leefde en het geplande studio-werk niet afkwam, werd er toch besloten het uit te brengen.

 

FLaR400

 

 

Rory Gallagher, ‘Irish Tour ’74 ’ (1974)

Serie live-takes van de Ier opgenomen tijdens zijn Ierse concerten in january 1974. De dubbel-LP bestaat uit 10 nummers . 4 nummers op Irish Tour komen van het album Tattoo welke Rory op dat moment aan het promoten was. Verder geweldige uitvoeringen van songs van Muddy Waters, Tony Joe White en J.B. Hutto. Een van de shows vond plaats in het zeer roerige Belfast dat geteisterd ging onder IRA geweld.De dag voor het concert ontploften er 10 bommen in de stad maar Gallagher stapte tegen ieders verwachting een dag later gewoon het podium op.
Muziekfilm regisseur Tony Palmer filmde verschillende concerten van de Ierse toernee. De beelden waren zo goed dat hij besloot een bioscoop film uit te brengen. Het album werd daardoor ook wel gezien als soundtrack voor de film.

 

400irish

 

 

Jeff Buckley, ‘Mystery White Boy’ (2000)

Postuum uitgebrachte compilatie van live-opnames samengesteld door Buckley’s moeder Mary Guibert die deze samenbracht vanaf DAT tapes die Buckley liet opnemen tijdens zijn Grace toernee. Naast 7 live uitvoeringen van nummers afkomstig van Grace, bestaat de rest uit covers, ‘The Man That Got Away’(geschreven door Harold Arlin en Ira Gershwin) en ‘Kanga-Roo’ (geschreven door Alex Chilton), en 3 door Buckley zelf geschreven nummers.

 

JBMWB450

 

 

Various Artists, ‘Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More’ (1970)

Historisch en veelbetekenend album van het monumentale festival. Eddie Kramer was de geluidsman tijdens het 3-daagse festival. Het nummer ‘Sea of Madness’ van CSNY is niet de versie die op Woodstock werd gespeeld maar eentje die een maand na het festival werd opgenomen.  Op de hoes het koppel Bobbi Kelly en Nick Ercoline. Ze zijn bijna 46 jaar later nog steeds bij elkaar.
Het album was zeer succesvol. Een jaar later verscheen Woodstock album deel 2.

 

VaWS450

 

 

Simon & Garfunkel, ‘Concert In Central Park’ (1982)

Op 19 september 1981 traden ze op voor 500.000 toeschouwers in het Central Park. Het concert werd geïnitieerd door park commisaris Gordon Davis en promoter Ron Delsener om geld bijéén te verzamelen voor het opknappen van het park. Het concert werd ondersteund door een uitzending via de zender HBO. Het was de eerste –en tijdelijke reünie van het duo sinds het uit elkaar gaan in 1970. Onder de 21 (voornamelijk Simon & Garfunkel) nummers die gespeeld werden ook solo-materiaal van Paul Simon en covers van liedjes van Chuck Berry en The Everly Brothers. 5 maanden na het concert werd de registratie met succes uitgebracht op 2LP en muziekcassette.

 

S&GciP450

 

 

Santana, ‘Moonflower’ (1978)

Deels studio en deels live is dit zéér succesvolle album van Santana. In Nederland alleen werden er een kwart miljoen van verkocht. Dat kwam ook door de hit ‘She’s Not There’ een cover van The Zombies. De tracklist is een mix van oude bekende hits (o.a. ‘Black Magic Woman’ en ‘Soul Sacrifice’) en nieuwe tracks. Vanaf 1972 had Santana niet zo’n succesvol album gekend als Moonflower.

 

SMF450

 

 

Pink Floyd, ‘Delicate Sound of Thunder’ (1988)

Hét document van de zeer succesvolle 1987-88 wereldtoernee en een duidelijk statement dat de band prima zonder Roger Waters kon. Voordat de tour werd gepland wonnen Gilmour en Mason de rechtzaak tegen Waters voor het gebruik van de naam Pink Floyd.
De nummers van ‘Delicate….’ werden gekozen uit 5 optreden die de band gaf in augustus 1988 in het Nassau Coliseum in New York. Hoogtepunten op ‘Delicate…’ zin onder andere: Gilmour’s solo op ‘On The Turning Away’, een van zijn best gespeelde, de uitvoering van Us and Them, een van de mooiste versies die de band ooit liet horen en ‘Yet Another Movie’ geeft prachtig de tijd weer waarin het nummer gemaakt werd. Het maakt ‘Delicate…’ naast dat andere live document ‘Pulse’ (1995) even relevant.

 

PFDSoT450

 

 

The Allman Brothers Band, ‘At Fillmore East’ (1971)

Als dubbel-LP uitgebracht live album van de bluesrockers. Beschouwd als één van hun hoogtepunten en tevens één van de beste live-albums ooit uitgebracht.
Dankzij de geweldige band met 2 excellerende gitaristen, Duane Allman en Dickey Betts, een zanger op orgel, Gregg Allman en de ritmesectie, Berry Oakley(bass) en Butch Trucks(drums), ontstond er een adembenemende plaat.
Slechts 7 nummers telde het album waarbij kant 2 (You Don’t Love Me(Joy To The World”)) en kant 4 (“Whipping Post”)  maar uit één nummer bestond. Op kant 1 drie blues-klassiekers (“Statesboro Blues”, “Done Somebody Wrong”, “Stormy Monday”) en op kant 3 twee eigen geschreven nummers; “Hot Lanta” en “In Memory of Elizabeth Reed”. In 2004 werd het album uitverkozen om bewaard te worden in de Library of Congress en zodoende toe te treden tot Amerikaans cultuur-erfgoed.

 

ABBaFE450

 

 

Peter Frampton, ‘Frampton Comes Alive!’ (1976)

 

Voordat de zomer van 1976 begon wees niets er op dat het de zomer van  Frampton Comes Alive! zou worden. Het is het klassieke voorbeeld van het dubbele live album met mooie openslaande hoes. In eerste instantie zou die mooie hoes slechts een enkele LP bevatten maar op het laatste moment werd er een 2e plaat aan toegevoegd. Frampton, oud-gitarist van Humble Pie, was er blij mee. “Baby, I Love Your Way”, “Show Me the Way” en vooral “Do You Feel Like We Do” (14 minuten lang) kwamen tot leven in de live-setting. Zelfs het geluid van het publiek klinkt sensationeel. Frampton Comes Alive! werd al snel een van de best verkochte albums aller tijden in ieder geval als er alleen naar live albums gekeken zou worden.
De studio-versie van “Show Me The Way” werd een jaar voor Frampton Comes Alive! als single uitgebracht. Het flopte. Toen de live-versie als single werd uitgebracht en het naar de top van de hitlijsten steeg, was dat behoorlijk gek om te zien. Het was nog steeds hetzelfde liedje.

 

PFCA450

 

 

Elvis Presley, ‘ 68 Comeback Special’ (1968)

In 1968 lag de carrière van Presley zo goed als op de spreekwoordelijke kont. Colonel Tom Parker bedacht de TV special waarin Elvis, als het aan Parker had gelegen, kerstliedjes zou zingen. Steve Binder, de regisseur zag echter een kans om de reputatie van de King op te vijzelen en liet een script schrijven voor een echte muziekshow. De inhoud ervan bestond uit Gospel-achtige nummers, een muzikale autobiografie en een einde waarin vrede en tolerantie zouden worden gepredikt met het nummer “If I Can Dream”. Tijdens intieme repetities van Elvis met zijn band die aan de show voorafgingen en waarin ze blues -en rock ‘n’ roll nummers improviseerden, kwam Binder op nóg een idee. Een ongedwongen setting waarin Elvis en zijn band tussen het publiek zaten en deze vermaakten met een jam-sessie van bekende nummers. Dit vond Elvis een geweldig idee en gekleed in zwart leer deed hij 4 van deze sets van elk een uur. Slechts een paar nummers van deze sets haalde uiteindelijk de NBC TV special. Maar nog altijd wordt het gezien als de eerste zogenaamde unplugged sessie, later populair geworden op MTV. De uitzending op 3 december 1968 van dit alles was een enorm succes. Het was de hoogst gewaardeerde TV special van het jaar. Het zorgde voor dé comeback van Elvis.
De ’68 comeback special werd pas in 2008 in zijn geheel uitgebracht op 4CD’s. Alle jaren ervoor stonden de opnames óf op bootlegs óf op verzamelaars.

 

EP68CS450

 

 

James Brown & His Famous Flames, ‘Live At The Apollo’ (1963) 

Een waanzinnige live plaat van JB die het dak van het Mekka van de zwarte muziek eraf speelt. Toen labelbaas Syd Nathan weigerde de kosten te dekken voor de opnames betaalde Brown het uit eigen zak en gelukkig maar. Hit na hit is te horen op dit album. “I’ll Go Crazy,” “Try Me,” “Think,” “Please Please Please,” “I Don’t Mind,” “Night Train,” en nog veel meer. Het publiek schreeuwt en huilt en de rauwe emoties kun je alleen maar snappen als je erbij bent geweest. Die emotionele ervaring komt het dichtstbij na het beluisteren van dit album.  

 

JBLaA450

 

 

Metallica, Live Shit: Binge & Purge (1993)

Metallica bracht tot nu toe 4 live albums uit waarvan deze, de eerste, de belangrijkste is. De boxset bestaat uit 3CD’s, DVD’s of (toen nog) VHS-sen en was een aanslag op de portemonnee van de fans. Het laat de band op het hoogtepunt van hun carriere horen. De concerten werden opgenomen in Mexico, San Diego en Seattle.

 

metallicabox

 

 

Judas Priest, ‘ Unleashed In The East’ (1979) 

De eerste officiele live plaat van Priest werd begroet met applaus maar ondervond ook veel kritiek. Het applaus kwam van diegene die het album beschouwen als een goed tijdsbeeld waarin de metal zich in de jaren 70 bevond. Kritiek kwam van de media die het album te zwaar overdubt vonden. Buiten dat is de tracklist indrukwekkend (“Exciter” en “Running Wild”), valt de prog-metal rock uitvoering van “Sinner” op en zijn de cover-versies van “Diamonds and Rust” en “The Green Manalishi bekwaam uitgevoerd.  

 

JPUitE450

 

 

Simple Minds, ‘Live In The City Of Light’ (1987) 

Voornamelijk opgenomen in Le Zenith in Parijs op de laatste dagen van hun wereld tournee van 1986. De ‘Minds’zou nog 2 jaar schaven aan de opvolger van ‘ Once Upon a Time’ en dus werd als zoethoudertje dit live-album uitgebracht. Een prima keuze van tracks en het gaf prima weer van waar de band vandaan kwam(begin jaren 80) en waar het op dat moment, in 1986, stond. Buiten de medley van “Love Song” – “Sun City” – “Dance To The Music” en de hit “Don’t You Forget About Me,” kwamen alle nummers van de albums ‘New Gold Dream’, ‘Sparkle In The Rain’ en ‘Once Upon a Time’.

 

SMItCoL450

 

 

 Lynyrd Skynyrd, ‘One More From The Road’ (1976) 

Dubbel-LP’s en dan met name live waren vrij gewoon tijdens de jaren 70. Als een echte tournee band maakte Lynyrd naam en faam door hun zeer goede concertreputatie. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de band al vroeg in hun carriere een live-plaat uitbracht. Op ‘One More From The Road’ de bekende nummers “Tuesday’s Gone”, “Saturday Night Special”, “Free Bird” en natuurlijk “Sweet Home Alabama”. Als fan moeilijk te laten liggen dus.  

 

LSOMFtR450

 

 

The White Stripes, ‘Under Great White Northern Lights’ (2010) 

Gezien de goede live-reputatie van de band is het opvallend dat er pas 10 jaar na de start van de band een live-album verscheen. Opgenomen tijdens hun Canadese tournee in 2007 om hun ‘Icky Thump’ album te promoten. Zoals bij bijna alle White Stripes concerten gaan de nummers van oud naar nieuw en terug. Een kleine opsomming van de nummers: “Black Math”, “Blue Orchid”, “300 M.P.H. Torrential Outpour Blues”, “The Union Forever”, “Jolene,” een bluesy “Fell in Love with a Girl”, “I Just Don’t Know What to Do With Myself,” en een bruisende versie van “Seven Nation Army”.   

 

WSUGNS450

 

 

Sweet d’Buster, ‘Gigs’ (1979)

 “GET YOUR KICKS OUT OF GIGS”

Bertus Borgers (sax), Herman Deinum (bass), Hans La Faille (drums) (allen met een Cuby verleden), Robert-Jan Stips (toetsen) (ooit bij Supersister en Golden Earring) en gitarist Paul Smeenk vormden vanaf 1976 een supergroep. Na een tweetal albums en zeer succesvolle live-optredens de jaren erop, verscheen in 1979 Gigs. Opgenomen in Zwolle, Arnhem en Tilburg en gemixt in Los Angeles valt de dynamiek van de plaat meteen op. “Still Believe” is het hoogtepunt van de plaat. Hoesfoto is geschoten door een beginnende jonge fotograaf met de naam Anton Corbijn. De plaat is nauwelijks te verkrijgen en dus vragen we ons hardop af of dat alsnog en hernieuwd op CD moet worden uitgebracht.

 

SdBG450

 

 

Kiss, ‘ Alive!’ (1975)

“You wanted the best, and you got it — the hottest band in the land!”. Dat onbescheiden intro door gitarist Paul Stanley zou in een komische film niet misstaan hebben. Maar de dubbelaar zou hun eerste Amerikaanse top 10 album worden. Glam-klassiekers als ‘Strutter’ en ‘Cold Gin “onthullen hoeveel zweet er over de make-up van de bandleden sijpelde op een goede avond. Geruchten over hoeveel van het album werd opgepoetst in de studio blijft tot op de dag van vandaag aanwezig, maar doet niets af aan de legacy ervan. 2 jaar later verscheen Alive II die het in de Amerikaanse verkooplijst net iets beter deed. Standaard albums die een Kiss fan thuis behoort te hebben staan.

 

KA450

 

 

Emerson, Lake & Palmer, ‘Pictures At an Exhibition’ (1971)

Een van de meest oorspronkelijke platen van het prog-rock tijdperk is een album dat in miljoenen jongerenkamers terecht kwam zonder dat zij wisten wie de Russische componist Modest Mussorgsky(1939-1881) was. ELP vertaalde het stuk, geschreven en gecomponeerd door deze Rus, naar de moderne tijd waardoor het meteen energieker klonk. Wat opvalt is het spel van Greg Lake en Carl Palmer ondanks de overheersing van Keith Emerson, de toetsenist. Een geweldig document, live opgenomen in Newcastle City Hall in maart 1971 waarbij de kerk’s pijporgel uit 1928 ook bespeeld werd. Ook de speciale uitklapbare hoes hoort bij de tijd dat er ook nog veel tijd en geld gestoken werd in de verpakking van LP’s.

 

ELPPOAE600

 

 

Dire Straits, ‘Alchemy’ (1984)

Het contrast is interessant op het 94 minuten durende dubbel live album tussen de muziek die sfeervol en voornamelijk rustig is en de reactie van het publiek dat gek wordt na elk nummer maar ook alle nummers meeklapt en meezingt. Als er een midtempo nummer wordt ingezet zoals bijvoorbeeld “Sultans of Swing” of “Solid Rock” dan raakt men in extase. De muziek van Dire Straits verliest helaas meer detail dan dat het wint wanneer live gespeeld. Echter de toetsen van Alan Clark helpen het geluid te vullen en geven Knopfler’s melodieen toch een zekere grootsheid.

 

DSA450

 

 

Fleetwood Mac, ‘Live’ (1980)

Het eerste live album van Fleetwood Mac werd uitgebracht op het hoogtepunt van hun populariteit. De band had hit na hit. Van enige gemakzucht was op de live plaat niets te merken. Mick Fleetwood drumt als een beest, John MacVie’s basspel zorgt voor de ruimte waarin Buckingham krachtig en fel kan uithalen. Alle klassiekers staan op het album zoals bijvoorbeeld “Dreams”, “Sara” en ” Rhiannon” met als toegift voor de Stevie Nicks fans een bijna vergeten prachtliedje getiteld “Fireflies”.

 

FWML450

 

 

The Doors, ‘ Absolutely Live’ (1970)

Het eerste live album en enige bij leven van Morrison uitgebracht in juli 1970. Interessant vanwege de nummers die niet op albums van het viertal te vinden zijn (het spookachtige “Universal Mind” en de blues rocker “Build Me a Woman”) en omdat duidelijk te horen is dat Morrison zich al losbandig en ongeïnteresseerd gedraagt. Op de plaat lijkt hij zichzelf of de nummers niet al te serieus te nemen.
Nog meer nummers van deze plaat die niet op studio-albums staan zijn “Close to You” (Muddy Waters), “Who Do You Love” (Bo Diddley)en het controversiele “The Celebration of the Lizard”, een uitgerekte voordracht van Morrison met muziek.  Ook aanwezig op de plaat bekende, maar langere versies van “Soul Kitchen,” “Break On Through,” en “When the Music’s Over.”

 

DAL450

 

 

Rush, ‘All The World’s a Stage (1976)

Een van de betere live-albums uit de jaren 70 en zeker een van de beste van Rush. Het hielp de band destijds hun status te bevestigen van de snelst rijzende rock acts mid jaren 70. Ondanks dat men op latere live platen hun geluid in de studio polijsten, klonk de band hier nog rauw en als een echte rock band. De plaat kent vooral de zwaardere stukken. De opening is al indrukwekkend wanneer “Bastille Day” en “Anthem” combineren. Uitgesponnen versies van “2112” en “By-Tor & the Snow Dog” zijn hoogtepunten van de plaat. Zelfs de meer ingetogen album nummers zijn live explosiever (“Fly by Night,” “Something for Nothing,” “Lakeside Park,” “In the End”). All The World’s a Stage was een passend manier om het eerste hoofdstuk in de carriere van Rush af te sluiten.

 

RAtWiaS450

 

 

Ten Years After, ‘Recorded Live’ (1973)

De roots van TYA lagen altijd in de blues en met hoogtepunten zoals “Good Morning Little Schoolgirl” en “Slow Blues in C,” laten ze dat horen. Interessant voor Nederlandse fans was dat er naast de opnames in Frankfurt en Parijs ook live-takes van een concert in Amsterdam(“Help Me”) op de plaat terecht kwam. Bij latere re-issues verscheen er ook materiaal van een concert in Rotterdam (“I Woke Up This Morning”). Ondanks de energie en het muzikale vakmanschap van de band was de kritiek destijds dat ze een beetje voorspelbaar aan het worden waren.

 

TYARL450

 

 

Status Quo, ‘ Status Quo Live’ (1977)

Opgenomen en uitgebracht tijdens hun hoogtepunt als live band. Tijdloze herinnering aan de dynamiek en spelvreugde die de band liet horen op de dubbelaar uit 1977. Opgenomen in 1976 in Glasgow’s Apollo (waar wel meer klassieke live albums werden opgenomen: AC/DC, Rush) laat de Quo zich horen als echte rock band met nummers als “Roll Over Lay Down,” “Rain,” “Don’t Waste My Time,” het indrukwekkende “Caroline,” het epische “Forty-Five Hundred Times” en “Roadhouse Blues”. Het geluid van de band zoals ze klonken voordat ze een iets andere koers gingen varen.

 

SQL450

 

 

Cream, ‘Wheels of Fire’ (1968)

Wheels of Fire is weliswaar niet in zijn geheel live, het is te belangrijk om niet te vermelden. We beperken ons even tot de live plaat van de dubbelaar; kant 3 en 4 opgenomen in de Fillmore. Slechts 4 nummers telde beide kanten met daarop de covers “Crossroads” en “Spoonful” en de eigen composities “Traintime” en “Toad”. Clapton blinkt uit op Crossroads, Ginger Baker gaat los op Toad en Jack Bruce houdt de boel met zijn bas bij elkaar. Het was het hoogtepunt van de band zowel in de studio als live. De eerste dubbelaar ooit die in Amerika platina (1 miljoen stuks) zou verkopen. Met dit alles werd een van de beste trio’s ooit in de popmuziek definitief bezegeld.

 

CWoF450

 

 

Stevie Ray Vaughan, ‘ Live Alive!’ (1986)

Voor dit essentiele blues live-album werden de beste stukken van het Montreux Jazz Festival (16 juli ’85), Austin Opera House (17 & 18 juli ’85) en het Dallas Starfest festival (19 juli ’85) geselecteerd. Vaughan en Double Trouble spelen nummers van de eerste 3 albums waaronder nummers van zijn grootste inspirators zoals Jimi Hendrix (“Voodoo Chile”), Buddy Guy (“Mary Had a Little Lamb”) en Howlin’ Wolf (“Commit a Crime”). Op de 17e juli verscheen broer Jimmy Vaughan en hij is te horen op “Willie the Wimp”, “Love Struck Baby”, “Look at Little Sister” en “Change It”. Vooral het spontane en gepassioneerde karakter van de dubbel plaat werd en wordt nog steeds geroemd.

 

SRVLA450

 

 

The Jimi Hendrix Experience, ‘Live at Monterey’ (2007)

De Amerikaanse doorbraak voor Hendrix Experience’ kwam in de zomer van 1967 op het Monterey Pop Festival. In 1970 verscheen er een soort van verzamel LP met 4 nummers van dit optreden van Hendrix en het optreden van Otis Redding. Buiten die LP was het legendarische concert niet eerder uitgebracht tot aan 1986 toen Jimi plays Monterey op de markt verscheen. In 2007 werd het album opnieuw uitgebracht. De tapes werden onder handen genomen door Eddie Kramer. De context van de show is duidelijk. In Engeland was hij inmiddels een ster en in Amerika nog onbekend. Wel had hij net voor de zomer een contract getekend op het label Reprise die in mei 1967 de single “Hey Joe” uitbrachtten. Dat is waarom hij bij de introductie van het nummer op Monterey zegt: “It’s ‘Hey Joe’ that really brought us here”. Ook speelt hij “Purple Haze”, de single die de volgende dag in de Amerikaanse winkels zou verschijnen en zijn 1e hit in de States zou betekenen. Hendrix paste zijn Monterey set begrijpelijkewijs aan naar de Amerikaanse oren. Zo speelt hij in geheel eigen stijl “Like a Rolling Stone” en “Wild Thing,” plus de blues standaards “Killing Floor” (Howlin’ Wolf) en “Rock Me Baby” (B.B. King). Zijn meest recente Engelse hit “The Wind Cries Mary,” is te horen, zo ook “Foxey Lady,” zijn 2e Amerikaanse hit. Een van de meest legendarische momenten in de geschiedenis van de rock, het moment dat Jimi tijdens “Wild Thing” zijn Stratocaster in de fik zet, is hier op vastgelegd en op de hoes van deze uitgave afgebeeld.

 

JHELaM450

 

 

Bob Dylan & The Band, ‘ Before The Flood’ (1974)

Dylan en The Band hadden de reünie allebei hard nodig in 1974. Dylan had net een mindere periode met platen als “Self Portait” en “New Morning” en The Band’s album “Cahoots” kreeg niet de beste kritieken. Begin 1974 ging men dan ook gezamenlijk op tournee. Het werd een groot succes met uitverkochte zalen en prachtige kritieken. De bekende hits zoals “Like a Rolling Stone”, en “All Along the Watchtower” werden iets aangepast en nieuw leven ingeblazen en dat gold ook voor composities van The Band zoals “The Shape I’m In” en “The Weight”. ‘Before The Flood’ werd een commercieel succes en kwam in alle jaarlijstjes voor. Dylan zelf vond het allemaal wat overdreven; “I think I was just playing a role on that tour, I was playing Bob Dylan and The Band were playing The Band. It was all sort of mindless.”

 

BDTBBtF450

 

 

The Scorpions, ‘ Tokyo Tapes’ (1978)

Als je ergens eind jaren 70 in een hardrock band speelde, nam je een live album op. Bij voorkeur een dubbelaar en bij voorkeur in Japan opgenomen. The Scorpions waren geen uitzondering en hun Tokyo Tapes werd een paar dagen na Cheap Trick’s In Budokan opgenomen in april 1978. Tokyo Tapes is een ideale verzameling van de bekende nummers van Scorpions’ eerste periode. De opnames bevatten het spectaculaire spel van Uli Jon Roth (die de band snel zou verlaten voor een totaal mislukte solo-carriere) vooral te horen op het epische “We’ll Burn the Sky.” De rest van de band is ook op dreef en dat is te horen op “In Trance,” “Fly to the Rainbow,” en “Speedy’s Coming.” Verder te horen zijn wat covers die je niet 1,2,3 verwacht van een Duitse hardrockband (“Houng Dog,” “Long Tall Sally”) en een drumsolo die de flow een klein beetje onderbreekt. Maar de band eindigt het album met een sterke eindsprint. De Japanse folk klassieker “Kojo No Tsuki” wordt enthousiast begroet en de doldriftige versies van “Dark Lady” en “Robot Man geven een perfect beeld van de vroegere Scorpions.

 

SCTT450.jpeg

 

 

U.F.O., ‘ Strangers In The Night’ (1979)

In 1979 in U.F.O., de Britse hard-rock band en bijna evenknie van het de Scorpions uit Duitsland, speelde het jongere broertje van gitarist Rudolf Schenker, Michael. Hij bepaalde voor een groot gedeelte het geluid van de band. Strangers In The Night past prima tussen de bekende live-klassiekers van bijvoorbeeld Thin Lizzy Live and Dangerous en Kiss’ Alive!. U.F.O. was in die tijd op hun hoogtepunt. “Doctor Doctor”en “Lights Out” zijn de bekendere tracks, bij “Mother Mary” en “This Kids” ontkom je niet aan de vergelijking met Led Zeppelin en op “Love To Love” hoor je het talent van de afzonderlijke leden. Over het vertrek van Schenker (al vrij snel na ‘Strangers In The Night’) kwam de band nooit echt heen. Echter bands als Metallica, Def Leppard, Smashing Pumpkins en Megadeth zijn hoorbaar door U.F.O. beïnvloed. En dus hoort deze vergeten klassieker (ook door ons) in het legendarische rijtje live-albums thuis.

 

UFOSItN450

 

 

Marillion, ‘Reel To Real’ (1984)

Dit live album bevat het beste van hun eerste 2 albums plus hun klassieke debuut single “Market Square Heroes.” Mid jaren 80 kende het sub-genre Progressive-Rock een korte revival en Marillion was dé band die dat aanvoerde met complex geschreven, bombastische composities aangevuld met de creatieve teksten van zanger Fish. Thematisch zijn het donkere “Assassing” and het griezelige “Garden Party” volledig tegengesteld van elkaar maar de nummers laten de enorme creatieve scope van de band horen. Hoogtepunt van de plaat is de dramatische, tien minuten durende oorlogs kroniek “Forgotten Sons.”

 

MRtR450

 

 

Joe Bonamassa, ‘Live From The Royal Albert Hall’ (2009)

J.B. speelde ooit als 12-jarige in voorprogramma’s van B.B. King. De bluesboy leerde hem het vak. Met de band Bloodline die bestond uit de zonen van Miles Davis, Robbie Krieger(The Doors) en Berry Oakley III (Allman Brothers Band) viel zijn gitaarspel al op maar succes bleef uit. In 2000 startte zijn solo-carriere. Grote voorbeelden van J.B. zijn Clapton en Jeff Beck. In 2009 brengt hij de dubbelaar ‘Live From The Royal Albert Hall’ uit met gast bijdrages van Eric Clapton en Paul Jones. De dubbelaar is prachtig, staat vol met schitterend gitaar-spel, en de blazers-sectie en 2 drummers(!) maken het geluid vol en majestueus. Het jochie van 12 is inmiddels een van de beste blues-rock artiesten ter wereld. Het bewijs wordt op dit album geleverd.

 

JBLatRAH450

 

 

Uriah Heep, ‘Live’ (1973)

Nadat de albums ‘Demons and Wizards’ en ‘The Magician’s Birthday’ commerciele successen waren geworden was Uriah Heep plots een grote band geworden in de wereld van de rock. Dat succes werd te gelde gemaakt door veel te touren. Doordat dat veel tijd kostte was er geen tijd om te werken aan een nieuw studio-album en dus besloot het label dat er een live-album moest komen. Het resultaat was ‘Live’ een album met de klassieke Uriah Heep bezetting. De setlist bestond uit alle hoogtepunten van wat de band zo populair maakte bij hardrock fans. Te horen zijn de uptempo nummers als “Traveller in Time” en “Love Machine” en de hit “Easy Livin’ ” maar ook het minder snelle “July Morning”. Aan het einde van de set besluit de band met een eerbetoon aan hun helden in de vorm van een medley met o.a. “Roll Over Beethoven” en “Blue Suede Shoes.”

 

UHL450

 

 

The Smiths, ‘Rank’ (1988)

Hoe het was om een optreden van The Smiths bij te wonen, werd/wordt duidelijk op het in The National Ballroom in London opgenomen live album ‘Rank’. Het was 6 maanden voordat de band uit elkaar viel, en met de 14 liedjes van ‘Rank’ was een band hoorbaar die op de toppen van hun roem zat. Hoogtepunten zijn de opener “The Queen Is Dead”, het energieke “Vicar in a Tutu”, het donkere “I Know It’s Over” waar de stem van Morrissey in grote vorm is. De track die een klein beetje buiten de boot valt is Johnny Marr’s solo creatie “The Draize Train.” Je kunt je afvragen waarom die de plaat wel haalde en waarom Smiths’ klassiekers als bijvoorbeeld “How Soon Is Now,” en “I Want the One I Can’t Have,” niet. Wat blijft is een prachtige live weergave van een band die in de jaren 80 te kort bij elkaar was maar nog steeds van invloed is.

 

TSR450

 

 

Depeche Mode, ‘101’ (1989)

Voor zo’n 60.000 toeschouwers hield Depeche Mode in 1988 in de Rose Bowl in L.A. een legendarisch concert. De band liet van die avond een documentaire schieten door D.A. Pennebaker (bekend van zijn films van Bob Dylan). Daarin is het totale commitment van de Depeche fans te zien maar ook en belangrijker nog een band die hun muziek perfect vanachter de mengtafel naar het podium weet te brengen. Weliswaar is de setlist gefocust op materiaal van hun album Music For The Masses (1987) (waarbij ze het experiment overigens niet schuwen) maar er blijft ook genoeg ruimte voor jaren 80 klassiekers als “Stripped,” en “Blasphemous Rumors” of “Somebody” “Master and Servant,” en de toegift “Everything Counts,” waarbij het publiek het refrein blijft zingen ook als het nummer al afgelopen is.

 

DEMO101450

 

 

Roxy Music, ‘Viva!’ (1976)

Roxy Music laste in 1976 een pauze in maar om de fans gerust te stellen bracht men het live album Viva! uit. De plaat werd samengesteld uit materiaal van 3 optredens die plaatsvonden in 1973 in de Apollo in Glasgow, in 1974 in de City Hall te Newcastle en in 1975 in de Wembley Arena in Londen. Te horen zijn onder andere de uitgerekte versie van “If There is Something” en de fan favoriet “Do The Strand”. Viva! is een krachtig live-document die Roxy in haar ‘prime’ laat horen.

 

RMV450

 

 

Gov’t Mule, “Mulennium” (Live at the Roxy 1999) (2010)

De Oud en nieuw shows van Southern Rock band Gov’t Mule (een hobby project van Warren Haynes en Woody Allen van The Allman Brothers Band) waren jaarlijkse hoogtepunten voor de fans. Normaal gesproken duurden de shows langer dan 4 uur en bevatten ze allerlei verrassingen zoals ‘special guests. Mulennium bestaat uit 3 discs waarbij disc 1 het optreden bevat dat op de avond van de 31ste plaats vind. Dit bestaat uit 7 originele Mule tracks (waaronder: “Bad Little Doggie,” “Life Before Insanity,” en “Blind Man in the Dark.”).
Na 12-en (en dus in het nieuwe jaar) is daar de eerste verrassing, covers van King Crimson’s “21st Century Schizoid Man,” gevolgd door the Who’s “We’re Not Gonna Take It,” en Led Zeppelin’s “Dazed and Confused.” De 2e disc begint met 6 nummers met blues legende Little Milton (waaronder “I Can’t Quit You Baby”), gitarist Audley Freed van Black Crowes betreed het podium voor een versie van Alice Cooper’s “Is It My Body” en Jimi Hendrix’s “The Power of Soul.” Op de laatste disc zijn de hoogtepunten The Beatles’ “Helter Skelter,” the Black Crowes’ “Sometimes Salvation,” en Humble Pie’s “Thirty Days in the Hole”. De toegiften bestaan uit Tony Joe White’s “Out Of the Rain,” Bob Dylan’s “I Shall Be Released” en Lynyrd Skynyrd’s  “Simple Man.” Uiteindelijk is Mulennium een speciaal document. Rauw, origineel, spontaan.

 

GMM450

 

 

Leonard Cohen, ‘Live in Londen’(2008)

Na 5 jaar als monnik in een boedistisch klooster te hebben geleefd, ontdekte Cohen in 2005 dat zijn voormalig manager hem had opgelicht en hem nagenoeg failliet achterliet. Om zijn financiën op orde te krijgen, besloot hij weer op tournee te gaan, de eerste in 15 jaar. Alles gezien en inmiddels 73 jaar ging Cohen gedwongen op tournee. De registratie is van het concert op 17 juli in Londen’s O2 Arena. Met name Javier Mas op gitaar en de 3 achtergrondzangeressen Sharon Robinson, Charley Webb en Hattie Webb zijn in vorm. Leonard klinkt ondanks zijn leeftijd zeker van zijn zaak en is oprecht getroffen door de warme ontvangst en waardering van het publiek.

 

LCLiL450

 

 

James Taylor, ‘Live’ (1993)

Zijn eerste live album verscheen pas ruim 25 jaar na de start van zijn carriere. De uit 30 tracks bestaande release focust vooral op zijn successen uit de jaren 70 met onder andere: “Fire and Rain,” “How Sweet It Is (To Be Loved by You),”, “Don’t Let Me Be Lonely Tonight”, “You’ve Got a Friend”, “Handy Man” en “Your Smiling Face.” Ontspannen, af en toe ironisch en met de nodige zelfspot gaat hij door het repertoire heen en dat maakt het een zeer aangename luistertrip.

 

JTL450

 

 

Sam Cooke, ‘Live at the Harlem Square Club, 1963’ (1985)

Zijn 2e live-album werd al opgenomen in 1963 maar verscheen pas in 1985. Het werd te rauw gevonden en het zou zijn image geen goed doen als deze uitgebracht zou worden; aldus het label. Maar critici vielen over elkaar heen om het te prijzen ten tijde van uitbrengen. In één adem genoemd met die andere soul-klassieker James Brown’s Live at the Apollo. Van “Chain Gang” naar “Cupid”, van “Bring It On Home” naar “Having a Party”. Cooke klinkt direct en ruig tot groot vermaak van het publiek en schept daarmee een prachtig tijdsbeeld van de soul in de jaren 60.

 

SCLattHC450

 

 

Rufus & Chaka Khan, ‘Live Stompin’ At The Savoy’ (1983)

Met Chaka tijdelijk terug in de band liet men het publiek in 1982 versteld staan met een energieke set van oude favorieten en nieuw materiaal. De opnames vonden plaats tijdens 3 optredens in januari in het legendarische Savoy theater in New York. Met die opnames werden drie plaatkanten gevuld; “Tell Me Something Good” en “What Cha’ Gonna Do for Me” zijn nummers die staan, “Dance Wit Me” en “Sweet Thing” doen daar niet voor onder. Kant 4 is gevuld met studio-opnames. Slechts 1 nummer verdiend op die kant het predikaat opvallend en dat is “Ain’t Nobody.” Het zou in de zomer van 1983 een wereldhit worden. En ook al viel de band kort daarna uit elkaar door die ene hit verliet het de scene in ieder geval met opgeheven hoofd.

 

RCKLattSS450

 

 

Ted Nugent, ‘Double Live Gonzo!’ (1978)

Nugent’s klassiekers kwamen pas tot leven wanneer hij ze live speelde. En dat is precies wat er op de 11 nummers tellende dubbel-lp ‘Live Gonzo!’ gebeurde. De band zat al vanaf track 1 in een flow met “Just What the Doctor Ordered” , dat niveau bleef hoog op de uitgebreide versies van “Motor City Madhouse” en het fantastische “Stranglehold.” Het bekende “Cat Scratch Fever” klonk oké maar Nugent en zijn band speelden zijn klassieker “Great White Buffalo” rechtstreeks richting de denkbeeldige Hall of Fame. Maar goed dat dit alles opgenomen werd.

 

TNDGL450

 

 

Rainbow, ‘On Stage’ (1977)

Ritchie Blackmore’s Rainbow trakteerde het publiek op deze live dubbelaar in 1977. On Stage staat vol met geweldige uitvoeringen van geweldige nummers. Helaas werd de productie een beetje vlak gevonden. Maar desalniettemin staan er toch wat juweeltjes op. Zo is op kant 3 een kantlange versie van Deep Purple’s “Mistreated” te horen. Evenzo episch is het ongelooflijke gitaarwerk op “Catch The Rainbow”. Ronnie James Dio doet ook nog even een spreekwoordelijk duit in het zakje met zijn vocale bijdrage op de band’s klassieker “Man on the Silver Mountain.”

 

RBoS450

 

 

Supertramp, ‘Paris’ (1980)

De dubbelaar Paris werd opgenomen op hun hoogtepunt in 1979 net na de release -en tijdens het promoten van “Breakfast In America.” Het concert vond plaats op 29 november 1979 in Pavillon de Paris en de setlist bevatte de meeste Tramp klassiekers zoals “School,” “Ain’t Nobody But Me,” “The Logical Song,” “Dreamer,” “Rudy,” “Take The Long Way Home,” “Fool’s Overture,” en “Crime Of The Century,” en een exclusief nummer, “You Started Laughing.” Roger Hodgson was nog steeds bij de groep en samen met mede-oprichter Rick Davies zingen ze en spelen ze zeer gepassioneerd. Eerlijkheid gebied te zeggen dat de opnames hier en daar werden overdubt maar dat kwam zo’n beetje voor bij elke live-plaat in die tijd.

 

STP450

 

 

Neil Diamond, ‘ Hot August Night’ (1972)

Dit is de ultieme Neil Diamond plaat. Niet zijn beste maar zeker is dat deze plaat alles bevat wat de showman Neil Diamond de ster maakt die hij is. En het is niet alleen maar ‘buitenkant’, het zijn ook de liedjes zoals bijvoorbeeld: “Porcupine Pie,” “Soggy Pretzels,” en “And the Grass Won’t Pay No Mind”, spectaculair voorgedragen door zanger en band. Dat spektakel is hét grote ding op de plaat. Het maakt zijn goede liedjes geweldig en zijn mindere goed. 21 liedjes op het dubbelalbum is misschien wat veel voor de casual fan maar naast een greatest hits van Neil heb je met deze live-plaat alle glorie van Neil in huis.

 

NDHAN450

 

 

Joy Division, ‘Still’ (1981)

Deels live en deels studio maar omdat hier het allerlaatste concert van de legendarische band te horen is reden genoeg het te melden. Het laatste concert vond plaats op 2 mei 1980 op de Birmingham University. Ruim 2 weken later pleegde zanger Ian Curtis zelfmoord. De setlist kent naast de bekende nummers een paar opvallende tracks. Zo is daar “Ceremony” een nummer dat slechts een keer door de groep werd gespeeld en later een single van New Order zou worden. Verder een cover van Velvet Underground’s “Sister Ray” al werd deze live gespeeld in Londen een maand voor het laatste concert. Voor de rest staan er op kant 1 & 2 van de dubbelaar studio tracks.

 

JDS450

 

 

The Cure, ‘Concert: The Cure Live’ (1984)

Donker live album van het Britse 5-tal dat toen al een behoorlijke status bezat. Op het album “Shake Dog Shake” en “Give Me It,” beiden van het album The Top dat met deze tour gepromoot werd.
Daarnaast is de band te horen in de periode dat het nog rauw en bijna punky klonk. Dat is vooral te horen op “Primary,” “The Walk,” en “A Forest”.

 

TCCC450

 

 

Jethro Tull, ‘ Bursting Out’ (1978)

Uitgebracht tijdens de punk golf die over de wereld raaste en maakte dat bands als Jethro Tull snel leken uit te gaan sterven. Niets bleek minder waar. Bursting Out haalde niet de beste verkoopcijfers maar de het geluid is opmerkelijk goed ondanks de Arena Status en de tracklist is een prima weergave van de geschiedenis van de groep. Van “A New Day Yesterday” van hun 2e album uit 1969 tot aan het album Heavy Horses, met daartussen “Bouree,” “Aqualung,” “Locomotive Breath,” “Cross-Eyed Mary,” en een compacte versie van “Thick as a Brick”.

 

JTBO450

 

 

Foo Fighters, “Skin and Bones” (2006)

In 2005 releasde de Foo’s ‘In Your Honor’ een dubbelaar met 2 kanten, een electrische -en een akoestische kant. Om dat album te promoten gaf de band verschillende akoestische optredens. Een van deze, in het Pantages Theater in Los Angeles, werd vastgelegd op zowel beeld als band. De Foo’s klinken niet meteen radicaal anders en ook wordt hun materiaal niet opnieuw uitgevonden. Maar het vakmanschap van de muzikanten, gekoppeld aan de altijd aanwezige passie waarmee het vertolkt wordt, maakt dit een hele prettige luisterervaring. Hoogtepuntje is de Nirvana track “Marigold”.

 

FFSaB450

 

 

Golden Earring, ‘Live’ (1977)

De Earring staat al sinds mensenheugenis bekend om hun geweldige live-reputatie. In 1977 verschijnt ‘Live’ opgenomen in het Rainbow Theatre in Londen. Deze dubbelaar is volgens kenners een hoogtepunt in het oeuvre van de Haagse band. De band is in die tijd mede door de hit Radar Love zowel binnen als buiten onze landsgrenzen een grote band. Gitarist Eelco Gelling is toegetreden als 5e lid van de band en dat doet hun reputatie alleen maar goed. Solo’s op “Radar Love” en “Mad Love’s Comin’ ” bevestigen dat alleen maar. Achteraf was ‘Live’ een klein kantelpuntje. Na dit album ging het commercieel even wat minder met de band om in de jaren 80 weer stevig terug te keren.

 

GEL450

 

 

Pearl Jam, Live On Two Legs (1998)

De band die een speciale band heeft met Nederland. Na een clubtour en het legendarische Pinkpop-optreden in 1992 viel Nederland als een blok voor de sympathieke, energieke Seattle rockers. De band bouwde een sterke live-reputatie op en dus was het wachten op hun eerste live-registratie op, toen nog, CD. Live On Two Legs werd opgenomen tijdens de zomer-toernee in Amerika. Critici reageerde gemixt, fans juist opgetogen. Het album kwam een paar maanden na Yield. Op het album een versie van Daughter waarbij Vedder naast de originele song ook de tekst van Rockin’ In the Free World zingt. Verder PJ klassiekers zoals o.a. Black, Go, Even Flow en Better Man.

 

pjlive

 

 

Sting, Bring On The Night (1986)

Sting liet zich een beetje meeslepen met het idee dat zijn begeleidingsband voor Dream of the Blue Turtles een echte jazz band was maar hij plukte de muzikanten toch echt rechtstreeks uit Jazz cat Wynton Marsalis zijn band (Wynton boos). Op dit dubbelalbum vinden we een slimme selectie van het ‘Blue Turtles’ materiaal en wijselijk vermijden ze de hits. De ‘strut’ van “Consider Me Gone” is bijzonder goed. Maar het wordt nog beter als de oude Police songs worden gedaan onder leiding van Sting. Tijdens de “Bring On the Night” / “When the World Is Running Down” jam ravotten Kenny Kirkland en Sting in een ‘soort van duel’ en saxofonist Branford Marsalis brengt met “Driven To Tears” hulde aan Junior Walker.

 

sting

 

 

Donny Hathaway, Live (1972)

Gesteund door een combo met Chicago veteranen als (gitarist) Philip Upchurch, (bassist) Willie Weeks en (drummer) Fred White (die later bij Earth, Wind & Fire ging spelen) bevat, zwingt Donny Hathaway met een pakkende levendigheid op deze briljante live set. Hij brengt een prachtige 12 minuten versie van “The Ghetto” met het intense geluid van de elektrische Rhodes piano en waarbij het in de maat klappen van het enthousiaste publiek opvalt. Daarnaast speelt Hathaway Carole King’s “You’ve Got a Friend” en de dan nog onuitgebrachte single “Little Ghetto Boy”. Het album werd zijn eerste gouden maar Hathaway vond zelf het album niet zo goed. Het album eindigt met “Voices Inside (Everything is Everything),” een nummer dat ironisch genoeg over schizofrenie gaat. Uiteindelijk zou Hathaway een paar jaar later op 33-jarige leeftijd zelfmoord plegen. 

 

donny_hathaway_-_live

 

 

B.B.King, Live In Cook County Jail (1970)

Als de presentator voor het optreden de groep agenten rondom Sheriff Joseph Woods publiekelijk begroet, reageren de gevangenen van de Cook County Jail in Chicago met agressief boegeroep en gejoel. Het leek een zware klus te worden voor de blues legende maar King gleed er met gemak en nederigheid doorheen. Hij was respectvol en speelde BB klassiekers als “Worry, Worry” en “Sweet Sixteen.” “Het was de beste show die we ooit hebben gehad,” zei de Department of Corrections Superintendent Winston Moore die King had uitgenodigd om voor de gevangenen te spelen. Tegen de tijd dat hij de ballad “Please Accept My Love,” inzette had B.B. de menigte op aan zijn voeten. Ook vermeldenswaardig is B.B. King’s Live At The Regal uit 1965.

 

king_cookf

 

 

Iggy and the Stooges, Metallic K.O. (1976)

Kant B van het eerste Stooges live album is een van de meest bizarre concerten ooit opgenomen. Weken voor het optreden, kreeg frontman Iggy Pop het publiekelijk aan de stok met een motorbende genaamd de Scorpions. De leden kwamen massaal naar de venue met groente en fruit, flessen en tuin gereedschap. Het deed Iggy en de Stooges nauwelijks iets. Hongerig en rauw speelde de band zijn set ondanks het feit dat de bende met alle meegenomen attributen de band probeerde te raken. De nummers “Rich Bitch” en “Cock in My Pocket” (opgedragen aan Iggy’s moeder) leiden naar de cover van “Louie Louie”. Humoristisch, legendarisch maar bovenal heel goed.

 

iggyko

 

 

Ramones, It’s Alive (1979)

Deze amfetamine gedreven dubbel-LP diende als een Ramones carrière overzicht. Samengesteld uit meer dan vier nachten in het Londense Rainbow Theater scheuren de punk pioniers door 28 nummers van hun eerste drie albums.

 

ramones

 

 

Roy Orbison, Black and White Night (1989)

Belangrijk historisch document van The Big O dat een jaar voor zijn dood werd opgenomen. Bijdrages van grootheden als Bruce Springsteen, Tom Waits, Elvis Costello, Jackson Browne, JD Souther en Steven Soles. Orbison werd begeleid door leden van Elvis zijn begeleidingsband. Ook op DVD uitgebracht.

 

roy

 

 

Eric Clapton, Just One Night (1980)

Opgenomen in het Budokan theater in Tokio te Japan eind 1979. Ondanks zijn niet zo succesvolle studio-albums uit die tijd bleef Clapton geliefd met name door zijn geweldige live optredens.

 

clap

 

 

MC5, Kick Out The Jams (1969)

MC5 was een van de meest explosieve bands eind jaren 60. Live op hun best, op het podium muzikale beesten. Dit is het begin van de punk en een van de all-time klassieke live albums.

 

mc5

 

 

Genesis, Seconds Out (1977)

Laatste album dat door de 4-mans formatie werd gereleasd voordat gitarist Steve Hackett de band verliet. Na dit album zou Genesis een commercielere koers gaan varen. Opnames werden gemaakt tijdens 4 concerten in Parijs in het Palais des Sports.

 

genesis

 

 

Van Morrison, It’s Too Late To Stop Now (1974)

Je weet nooit wat je te wachten staat bij een Van Morrison concert. Of hij is tam en afwezig of hij staat met een ongebreidelde passie te spelen. Dat laatste is het geval op deze dubbelaar. De 9 minuten durende versie van Caravan is een van de beste live uitvoeringen van die tijd. En ook de Them nummers geven extra cachet aan deze release.

 

vanm

 

 

Coldplay, Live 2003 (2003)

Live audio en video album van de Engelse rockband. Opnames zijn van 2 concerten gehouden in Sydney, Australië in juli 2003. Indrukwekkend live album van een band in opkomst met veerkrachtige en heldere uitvoeringen van hun eerste 2 albums inclusief het nummer Moses wat Martin speciaal voor zijn vrouw Gwyneth Paltrow schreef. Het nummer inspireerde het paar om hun 2e kind Moses te noemen.

 

coldplay

 

 

The Kinks, One For The Road (1980)

Hoogtepunt van de comeback van de Engelse jaren 60 sensatie. Ze scoorden zelfs een hit met de live versie van “Lola”. Zowel klassiekers als nieuwe nummers passeren de revue plus een uitvoering van “Stop Your Sobbing” later gecovered door The Pretenders. Dat was weer aanleiding voor de relatie tussen Ray Davies en Chrissie Hynde.

 

kinksl

 

 

The Orb, Live 93 (1993)

Hoewel een live-album van The Orb voor sommigen een contradictio in terminis is, mag de 2CD set meer dan gewaardeerd worden. Het geeft een prima overzicht van een groep die bewijst dat techno/ambient muziek wel degelijk een kunstvorm is. Daarbij zijn de Pink Floyd grappen op het album (evenals de briljante cover) hilarisch maar geven ook aan door wie The Orb geïnspireerd is.

 

orb

 

 

Aretha Franklin, Live at Fillmore West (1971)

‘Iemand zin in blues?’, vraagt Aretha Franklin wanneer ze het nummer “Dr. Feelgood” introduceert. Ze vroeg dit omdat de Fillmore West in San Francisco in die tijd een rock bastion was. Het publiek schreeuwt volmondig ja en Franklin zet even een punt. Als toegift doet de Queen of Soul “Spirit in the Dark” waarbij ze een onvoorbereide Ray Charles, als toeschouwer aanwezig, het podium opvraagt. Charles zou later zeggen: “If you listen to the record, you can tell I don’t know it”. 

 

aretha

 

 

Keith Jarrett, The Köln Concert (1975)

De omstandigheden waren niet best toen pianist Keith Jarrett en ECM Records eigenaar-producer Manfred Eicher Keulen binnenreden. Jarrett had de nacht ervoor nauwelijks geslapen en had enorme rugpijn. Wat het allemaal nog erger maakte was dat de bestelde Bösendorfer piano was vervangen door een inferieur model dat volgens Jarrett klonk als een zeer slechte imitatie van een klavecimbel of een piano met spijkers erin. Toch is het 60 minuten durende solo concert dat hij rond middernacht opvoerde in het operahuis van de stad, ondanks het dragen van een brace en het feit dat hij bijna in slaap viel achter zijn instrument, een geweldige meditatie. De dubbel-vinyl opname werd zowel de best verkochte solo jazz-plaat alswel het best verkochte solo piano-album in de geschiedenis.

 

koln

 

 

Miles Davis, The Complete Live at the Plugged Nickel (1965) 1995

Het tweede super quintet onder leiding van Davis werd pas 30 jaar na opname uitgebracht. De release is maar liefst 8 CD’s rijk en is opgemaakt uit 2 concerten van Miles Davis gegeven op 22 en 23 december 1965. De standards die de groep ten beste geeft zijn fascinerend. Sommigen nummers worden herhaald maar zijn dan wel zeer verschillend van elkaar. Wayne Shorter is briljant aangevoerd door de ritme sectie met Ron Carter en Tony Williams. Hancock laat de melodieën vloeiend overgaan en dat alles wordt afgemaakt door het trompetspel van de meester. Ook aan te raden: We Want Miles (1982)

 

miles

 

 

Grateful Dead, Live/Dead (1969)

Live / Dead is misschien niet het eerste live-album waar je aan denkt van een band maar het was wel de meest succesvolle. The Grateful Dead had een schuld van $ 180,000 bij hun label Warner Bros en dus besloot men dat te voldoen met de opbrengst van dit album. De mobiele 16-sporen studio nam een volledig A-kant lange versie van “Dark Star” op plus de kosmos verkennende “St. Stephen” en “The Elf”. Ook “Turn On Your Love Light” duurt een kant lang. The Dead bewees zichzelf als serieuze avant-gardisten en revisionisten en bewezen dat de rest van hun carrière op het podium.

 

dead

 

 

Yes, Yessongs (1973)

Compilatie van opnames tijdens hun Fragile en Close To The Edge toernees tussen februari en december 1972. Locaties waar de opnames plaatsvonden lagen in Amerika en in het Rainbow theater in Londen, Engeland. Op 2 tracks is Bill Bruford te horen, op de anderen zijn vervanger Alan White. De show in Londen werd gefilmd en 3 jaar later uitgebracht als concertfilm. Het album verscheen als 3LP.

 

yes

 

 

Alice In Chains, MTV Unplugged (1996)

Tussen het einde van 1993 en het optreden voor MTV Unplugged in het voorjaar van 1996 had Alice In Chains geen concerten gegeven. Dit kwam voornamelijk door de gezondheid van enkele bandleden. Maar het maakte deze MTV Unplugged versie des te specialer. Het gespeelde repertoire kwam van hun 3 albums en 2 EP’s en werd hier en daar opnieuw gearrangeerd. De groep klonk strak en professioneel en nog altijd is het ongelooflijk dat de band al 3 jaar niet meer had opgetreden.

 

aic

 

 

Muse, H.A.A.R.P. Live from Wembley (2008) 

Wat men ook van Muse vindt, je ontkomt niet aan hun live-sterkte. Deze CD registratie werd opgenomen tijdens een uitverkochte show op Wembley met een set-list die zwaar leunt op het album Black Holes and Revelations (2006) maar ook genoeg ouder materiaal laat horen. De geluidskwaliteit en het sterke optreden van de band maakt dit eentje die in dit rijtje thuis hoort.

 

haarp

 

 

Humble Pie, Performance Rockin’ The Fillmore (1971)

Ondanks dat het album slechts 1 originele song bevat, rockt dit album als geen ander. Opgenomen in New York’s Fillmore East geeft Humble Pie een geweldige show ten beste met voornamelijk bluesy covers. Steve Marriott en Peter Frampton’s gitaarspel snijdt als een mes door de boter tijdens een 16 minuten durende versie van Muddy Waters zijn “Rollin’ Stone”, alvorens een bijna zoete versie uit te voeren van Ray Charles z’n Hallelujah, I Love Her So. Geweldig album!

 

humble

 

 

Boogie Down Productions, Live Hardcore Worldwide (1991)

Het is het enige live album van een van de belangrijkste en onderschatte hip-hop act (onder aanvoering van KRS-One) in de geschiedenis. Als je wilt weten hoe rauwe, sociaal bewogen hip-hop live klonk voordat het echt commercieel werd dan is dit het album.

 

bdp

 

 

Erykah Badu, Erykah Badu Live (1997)

Badu’s Live album kwam net na het luid bejubelde debuut album van de Amerikaanse. Het bevat onder andere een geweldige versie van haar hit “Tyrone” en laat zien hoe goed en krachtig de soul-ster Badu in een live setting tot haar recht kwam.

 

badu

 

 

The Beatles, Live at the BBC (1994)

In een dergelijk overzicht mag de band die een verregaande invloed op de popmuziek had, niet ontbreken. Echter de band stopte al in 1966 met optreden en dus is er niet veel live-materiaal voorhanden. Maar de BBC release bevat live-versies opgenomen tussen 1962-1965 maar het meest interessante aan deze 2LP & 2CD zijn de 29 nooit eerder gereleasde covers.

 

beatles

 

 

 

bronnen: Rolling Stone, AllMusic, ClassicRock