The Legacy of Music
Howlin’ Wolf: inspiratie voor legendarische rockgroepen

Howlin’ Wolf: inspiratie voor legendarische rockgroepen

10, January 2016

Howlin’ Wolf’s enorme voorkomen, zijn evenzo indrukwekkende stem en zijn kunde een zaal volledig plat te spelen, maakt hem de legende die hij is. Nierfalen maakte een einde aan zijn leven, precies 40 jaar geleden. Chester Arthur Burnett alias Howlin’ Wolf was maar 65 jaar oud geworden.

 

 

De naam Howlin’ Wolf krijgt hij van zijn grootvader. Burnett formeert eind jaren 40 een blues-band met o.a. de gitaristen Willie Johnson en Matt ‘ Guitar’ Murphy. Het Memphis Radiostation KWEM begint zijn optredens uit te zenden. Dat trekt de aandacht in 1951 van ‘ene’ Sam Phillips die snel handelt en een aantal liedjes met hem opneemt. Al snel wordt Howlin’ Wolf een lokale bekendheid. Zijn eerste single is ‘How Many More Years’ met op de andere kant ‘Moaning at Midnight’ uitgebracht door Chess. Gek genoeg verschijnt er gelijktijdig nóg een single. Dit keer op het RPM label. Kant A is ‘Riding in the Moonlight’, kant B is ‘Moaning at Midnight’. Het is Leonard Chess die het contract voor Howlin’ Wolf veiligstelt en de problemen met RPM verder afhandelt.

 

In 1952 komt The Wolf definitief in Chicago wonen. Hij weet gitarist Hubert Sumlin te overtuigen hetzelfde te doen. Deze zou met een paar korte onderbrekingen de rest van zijn en Howlin’s carrière de gitarist van de band zijn. De bezetting van Howlin’s band verandert meerdere malen in de jaren die komen. Onder andere gitaristen als Jody Williams, Willie Johnson, Jimmy Rogers en Buddy Guy passeren de revue.

 

Begin jaren 60 neemt Howlin’ Wolf zijn bekendste werk op. Nummers als ‘Wang Dang Doodle’, ‘Spoonful’, ‘Back Door Man’, ‘The Red Rooster (later bekend als ‘Little Red Rooster’) en ‘Killing Floor’, weliswaar het meeste niet zelf geschreven, maken hem een beroemd muzikant en voorbeeld voor een generatie Engelse en Amerikaanse rockmuzikanten. The Rolling Stones, Cream, The Beatles en Led Zeppelin zijn door hem beïnvloed en nemen ook zijn repertoire op, dan wel in aangepaste versies of als covers. Hierdoor wordt blues opnieuw populair, dit keer bij voornamelijk wit publiek.

 

 

In 1971 neemt The Wolf het album London Sessions op met grootheden als Eric Clapton, Steve Winwood, Ringo Starr, Charlie Watts, Ian Stewart en Bill Wyman. Het is een van de eerste super session blues albums en een verkoopsucces.

Eind jaren 60 gaat zijn gezondheid achteruit. Hij krijgt een paar keer een hartaanval en een zwaar auto-ongeluk waarbij zijn nieren beschadigen. Na jaren kwakkelen overlijdt hij op 10 januari 1976 aan nierfalen.

 

 

Reacties