The Legacy of Music
Hoe Sex Pistols hun platenmaatschappij tot wanhoop dreef

Hoe Sex Pistols hun platenmaatschappij tot wanhoop dreef

9, October 2015

‘I don’t need the pressure. E.M.I. I can’t stand those useless fools. E.M.I.’ Zanger John Lydon van de Britse punkband Sex Pistols laat geen spaan heel van platenmaatschappij EMI in het gelijknamige nummer op Never Mind The Bullocks, Here’s The Sex Pistols. Waar komt die haat vandaan?

 

 

Punkers en managers zijn als water en olie. Ze mengen gewoon niet. Vrijdenkers en planners hebben immers nogal uiteenlopende denkwijzen. Toch kwamen punkband Sex Pistols en platenmaatschappij EMI begin oktober 1976 bij elkaar om een contract te tekenen.

Haastbespreking

Je ziet ze 39 jaar geleden al aan tafel zitten: aan de ene kant een man in pak met gel in het haar en een keurig gebit, aan de andere kant de Sex Pistols met John Lydon in afgeragde kleren, met spikey haar en rotte tanden (de reden voor zijn weinig flatteuze bijnaam ‘Johnny Rotten’). Het zou net zo goed een sketch van Monty Python kunnen zijn. Zeker omdat de Amerikaanse radio-dj George Gimarc de ontmoeting tussen EMI en Sex Pistols in zijn boek Punk Diary 1970-1979 beschrijft als ‘een vier uur durende haastbespreking’.

 

Negatieve publiciteit

Met een simpele handtekening harkt Sex Pistols 40.000 pond binnen. Met de huidige wisselkoers goed voor ruim 54.000 euro. Geen slecht maandsalaris, zeker niet als je bedenkt dat het contract slechts drie maanden standhield. EMI stopte echter ineens met de productie van de single Anarchy In The UK, de enige vorm van muziek die Sex Pistols tijdens zijn EMI-periode uitbracht. De verklaring: EMI kon Sex Pistols niet meer vertegenwoordigen naar aanleiding van de vele negatieve mediapubliciteit rond de band.

 

R-600848-1298271455.jpeg

 

Gescholden en gespuugd

Sex Pistols, geen club lieverdjes, was tijdens een televisieuitzending nogal grof in de mond geweest. Bovendien zouden ze volgens diverse rapporten aan boord van een vlucht van Londen naar Nederland gescholden en gespuugd hebben naar medewerkers van Heathrow Airport. Voorpaginanieuws. Dat was de druppel voor EMI, die ook al onder druk was gezet door Robert Adlay, een conservatief parlementslid voor Christchurch en Lymington die Sex Pistols de mond wilde snoeren.

 

Onverbiddelijk disnummer

Het kon en kan zanger Lydon nog steeds allemaal weinig schelen. In zijn autobiografie Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs schrijft hij: ‘Het deed me eerlijk waar helemaal niets. De cheque was al betaald.’ Bovendien leverde het ook nog een goede song op voor Never Mind The Bullocks, Here’s The Sex Pistols, dat wordt afgesloten met EMI, het onverbiddelijke disnummer richting de platenmaatschappij.

 

De lachende partij

Ondanks alle wilde verhalen durfde A&M Records het op 10 maart 1977 alsnog aan om Sex Pistols te tekenen. Dit contract hield echter slechst zes dagen(!) stand. Labelgenoten en het hoofdkantoor in Los Angeles wilden niets met de Britse punkers te maken hebben. Maar wederom was Sex Pistol de lachende partij, want de band verdiende 75.000 pond aan de deal (ruim 101.000 euro) en wist in het nummer EMI op het allerlaatst ook A&M nog een trap na te geven: ‘I do not need the pressure. E.M.I. I can’t stand those useless fools. E.M.I. Unlimited supply. E.M.I. Hello E.M.I. Goodbye A&M.’