The Legacy of Music
Herintroductie: David Gilmour

Herintroductie: David Gilmour

17, November 2014

De veertiende beste gitarist aller tijden volgens Rolling Stone, meer dan 250 miljoen verkochte albums op zijn naam en drager van de eretitel ‘Commander of the Most Excellent Order of the British Empire’. David Gilmour, zoon van een zoöloog en lerares/film-editor, maar vooral gitarist van Pink Floyd, heeft zich onsterfelijk gemaakt. Een herintroductie in ‘s mans wereld. 

 

 

Je hoeft maar één noot van de inmiddels 69-jarige David Gilmour te horen en je weet dat hij het is. Zo sprekend en eigen is het spel van de Britse Pink Floyd-gitarist. De jankende uithalen op zijn zwarte Fender Stratocaster (‘The Black Strat’), de rake noten van het intro van Shine On You Crazy Diamond en de tokkel en het slagje van Wish You Were Here staan voorgoed in onze geheugens gegrift.

 

SYD BARRETT

Het is 1968 als Gilmour zich voegt bij zanger-gitarist Syd Barrett (eigenlijk heette hij Roger), bassist Roger Waters, toetsenist Richard Wright en drummer Nick Mason, die als band opereren onder de naam Pink Floyd. Dat is net op tijd, zo zal later blijken. Want de getroubleerde Barrett verlaat de band na vijf optredens met deze opstelling. A Saucerful Of Secrets (1968) zal het enige Pink Floyd-studioalbum zijn waarop zowel Gilmour als Barrett te horen zijn.

Na het vertrek van Barrett neemt Gilmour de taak van zanger-gitarist op zich. Hij deelt leadzang met bassist Roger Waters. Na twee soundtracks, voor de films More en Zabriskie Point, en het album Osbcured By Clouds, schrijft Pink Floyd wereldgeschiedenis met The Dark Side Of The Moon (1973), het derde best verkochte album wereldwijd tot nu toe. Gilmours gitaarsolo’s van Time en Money behoren tot de best opgenomen gitaaruitspattingen volgens diverse magazines.

 

 

SUBLIEM SPEL

Dat The Dark Side Of The Moon en ook Gilmours gitaarwerk geen toevalstreffers zijn, blijkt na Wish You Were Here (1975) en Animals (1977) waarop respectievelijk de Top 2000 top-10-song Wish You Were Here en het gitaar gedreven Dogs staan. Hiermee onderstreept Gilmour zijn sublieme spel, songwritingvaardigheden en zangcapaciteiten.

 

Na Animals neemt Gilmours aandeel in Pink Floyd tijdelijk af. Hoewel hij als producer bij het magnum opus The Wall (1979) is betrokken, is dit vooral Waters’ kindje. Bovendien stortte Gilmour zich kort voor die tijd op een solocarrière. Het naar zichzelf genoemde solodebuut (1978) verschijnt nog voordat The Wall het licht ziet en wordt door het succes van de dubbelaar wat ondergesneeuwd. Opgelopen spanningen tussen Waters en Gilmour leiden uiteindelijk in 1985 tot het vertrek van Waters die ook een succesvolle solocarrière zal opstarten.

 

PINK FLOYD 2.0

Pink Floyd ligt tijdelijk op z’n gat. Intussen koopt Gilmour een woonboot die hij laat ombouwen tot studio die hij Astoria doopt. Hier neemt Gilmour een nieuw album op met drummer Mason. Toetsenist Wright wordt aangehaald als gastspeler. Toch wordt het resultaat, A Momentary Lapse Of Reason (1987), na een lange discussie over de rechthebbende eigenaar van het merk Pink Floyd, onder de naam Pink Floyd uitgebracht.

Het daarop volgende album The Division Bell (1994), met de prachtige Gilmour-signatuur High Hopes, zal voor twintig jaar lang het enige nieuwe studiowerk zijn wat Pink Floyd laat horen. Het instrumentale Marooned, dat Gilmour met Wright voor dit album schrijft, ontvangt een Grammy Award, de enige die Pink Floyd ooit op zijn naam mag schrijven.

 

 

SOLOCARRIÈRE

Gilmour houdt zich na The Division Bell voornamelijk bezig met soloprojecten. Hierbij krijgt hij hulp van diverse collegae, onder wie Roxy Music-gitarist en producer Phil Manzanera, en zijn eigen vrouw Polly Samson, die de songteksten verzorgt. On An Island (2006), met The Blue en het titelnummer als nieuwe essentiële Gilmourliedjes, komt in Engeland binnen op nummer 1. Van de tours die op het album volgen worden twee dvd’s geschoten, de ene opgenomen in de Royal Albert Hall in Londen, en de andere – met orkest – in het Poolse Gdaṅsk. Natuurlijk staat Gilmours solowerk hierbij centraal, maar er worden ook diverse Pink Floyd-klassiekers uitgevoerd.

In 2014, twintig jaar na The Division Bell, verschijnt er alsnog nieuw materiaal van Pink Floyd. The Endless River, de snelst verkopende vinyluitgave in Engeland sinds 1997, is een eerbetoon aan de in 2008 overleden toetsenist Wright, die nog wel op de plaat is te horen. Gilmour heeft aangekondigd dat dit het allerlaatste studiowerk van Pink Floyd is. Maar de gitarist neemt zelf nog geen pensioen. Binnenkort verschijnt zijn vierde soloalbum, Rattle That Lock, met daaraan verbonden een korte tournee. De uitgelezen kans voor ouders en hun kroost om het rijke erfgoed van David Gilmour samen te ervaren.

 

 

David Gilmour Rattle That Lock

www.davidgilmour.com

Bondige discografie David Gilmour

1968: A Saucerful Of Secrets
1971: Meddle
1973: The Dark Side Of The Moon
1975: Wish You Were Here
1977: Animals
1978: David Gilmour (solo)
1979: The Wall
1984: About Face (solo)
1987: A Momentary Lapse Of Reason
1994: The Division Bell
1995: P.U.L.S.E. (live met Pink Floyd)
2006: On An Island (solo)
2007: Remember That Night (live solo)
2008: Live At Gdaṅsk (live solo)
2014: The Endless River
2015: Rattle That Lock (solo)